Αιμιλία Τσαγκαράτου
Στα τέλη Μάρτη, ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ) δημοσίευσε έκθεση σύμφωνα με την οποία οι θάνατοι μεταναστών στην προσπάθειά τους να φύγουν από τις χώρες τους και να διασχίσουν τα σύνορα έφτασε το 2024 σε αριθμό ρεκόρ. Σχεδόν 9.000 θάνατοι επιβεβαιώθηκαν παγκοσμίως, αλλά ο πραγματικός απολογισμός είναι σίγουρα πολύ μεγαλύτερος, με δεδομένο το ότι πολλοί δεν δηλώνονται ή δεν καταγράφονται. Ο αριθμός αυτός αποτελεί νέο μακάβριο ρεκόρ, για πέμπτη συνεχή χρονιά, καθώς έχει υπερδιπλασιαστεί από το 2020.
Η Ασία είναι η περιοχή με τους περισσότερους καταγεγραμμένους θανάτους (2.788), ενώ ακολουθεί η Μεσόγειος με 2.452 και η Αφρική με 2.242. Τα τελικά στοιχεία δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί για την Αμερική, αλλά τουλάχιστον 1.233 μετανάστες και πρόσφυγες (εκ των οποίων 341 στην Καραϊβική) πέθαναν στη διαδρομή πέρυσι. Ένας μεγάλος δε αριθμός νεκρών δεν έχει ταυτοποιηθεί, κυρίως αυτών που χάθηκαν στην Ασία, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία του ΔΟΜ.
Τουλάχιστον το 10% των μεταναστών και των προσφύγων που χάθηκαν στη διαδρομή για μια καλύτερη ζωή, μακριά από τον πόλεμο και τη φτώχια, δολοφονήθηκαν με πυρά, μαχαιρώματα και ξυλοδαρμούς, ενώ χιλιάδες είναι οι κρατικά «εξουσιοδοτημένες» δολοφονίες. Ενδεικτικό, όμως, της μεροληψίας ακόμα και αυτών των στοιχείων είναι ότι δεν καταγράφονται στην παραπάνω έκθεση ως «βίαιοι θάνατοι» οι περιπτώσεις των κυνηγημένων που πνίγηκαν αφού απωθήθηκαν από την ακτοφυλακή στη θάλασσα. Οι 600 δολοφονημένοι της Πύλου, για παράδειγμα, με αυτή τη λογική δεν θεωρούνται νεκροί ως αποτέλεσμα βίαιης αντιμετώπισής τους.
Η είδηση, πάντως, για το ρεκόρ θανάτων έρχεται λίγες ημέρες αφότου ο ΔΟΜ ανακοίνωσε ότι αναστέλλει πολλά προγράμματα για την προστασία των ανθρώπων αυτών σε όλο τον κόσμο, απολύοντας ταυτόχρονα εκατοντάδες υπαλλήλους λόγω περικοπών (κυρίως από τις ΗΠΑ), γεγονός που έχει αντίκτυπο σε εκατομμύρια ευάλωτους μετανάστες και πρόσφυγες σε όλο τον κόσμο. Η ανακοίνωση δε των στοιχείων συνοδεύεται και από τις αντίστοιχες δηλώσεις των αξιωματούχων του οργανισμού, που εκφράζουν πόσο τραγικά είναι τα παραπάνω, ότι πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται άνθρωποι και οι οικογένειές τους και ότι οι απώλειες είναι καταστροφικές.
Ωστόσο, η συζήτηση για τις αιτίες, για την πολιτική των κλειστών συνόρων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τη μετατροπή της Μεσογείου σε «υγρό τάφο» μεταναστών και προσφύγων λόγω της πολιτικής της ΕΕ, προφανώς δεν αποτελεί αντικείμενο των εκθέσεων των υπερεθνικών οργανισμών. Οι θάνατοι των κυνηγημένων φτωχοδιάβολων θεωρούνται περίπου ως «φυσικό φαινόμενο» για το οποίο απλά πρέπει να υπάρχει μια «ολική, διακρατική πολιτική αντιμετώπισης»….
