Μπάμπης Συριόπουλος
Οι απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα -αλλά και οι συγκεντρώσεις σε όλο τον κόσμο- στις 28 Φλεβάρη αναμένεται να έχουν πρωτοφανή μαζικότητα παρά την κυβερνητική επιχείρηση τρομοκράτησης με την πρωτοφανή κινητοποίηση των δυνάμεων καταστολής. «Ποτάμι φουσκωμένο η οργή του λαού», η κυβέρνηση δεν μπορεί να το σταματήσει, προσπαθεί όμως να το εκτρέψει, να μειώσει την ορμή του. Ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε για μετατροπή του «συλλογικού πένθους» σε ένα «νέο διχασμό» και για υποβιβασμό της «οδύνης» σε ένα «φτηνό κομματικό σύνθημα».
Αρωγός σε αυτή την κυβερνητική προσπάθεια έρχεται η Ζ. Κωνσταντοπούλου που καλεί στο Σύνταγμα «χωρίς κόμματα, χωρίς σημαίες, μόνο για την αλήθεια…», σατιρικές πολιτικές εκπομπές μεγάλων καναλιών επίσης δεν θέλουν τα κόμματα και κηρύσσουν για μια ακόμα φορά το θάνατο της «μεταπολίτευσης» προς μια «νεοπολίτευση» (Λ. Λαζόπουλος). Ακόμα και ακροδεξιά πολιτικά κόμματα και μορφώματα δεν θέλουν «κόμματα» αλλά μόνο εξατομικευμένους πολίτες.
Προφανώς αυτό το πολύμορφο λαϊκό ποτάμι που στρέφεται -με αντιφάσεις- κατά της κυβέρνησης και της προσπάθειας συγκάλυψης των αιτίων της δολοφονίας των Τεμπών δεν πρέπει να γίνει αιμοδότης σε αστικά κοινοβουλευτικά και κυβερνητικά σχέδια. Όταν όμως απορρίπτονται τα «κόμματα» γενικά και οι «σημαίες» γενικά, η επιδίωξη είναι το λαϊκό κίνημα να μην έχει καθόλου πολιτικούς στόχους και προοπτική, όταν είναι φανερό ότι τα «Τέμπη» ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής κατατεμαχισμού, εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης του σιδηρόδρομου, με στόχο τα κέρδη -«νόμιμα» και παράνομα- του κεφαλαίου. «Έξω τα κόμματα» λένε, οπότε μένει χώρος μόνο για «πένθος», «μνήμη», «αλήθεια» γενικά, «δικαιοσύνη» γενικά, χωρίς ανατροπή της κυβέρνησης και της αστικής πολιτικής που οδηγεί σε τέτοιες τραγωδίες. Αυτή η προσπάθεια δεν είναι καινούρια. Και το 2011 το διαδικτυακό κάλεσμα για τις «πλατείες» δεν ήθελε ούτε κόμματα ούτε συνδικάτα, λες και τα μνημόνια ήρθαν ουρανοκατέβατα απ’ έξω, λες και δεν εξυπηρετούσαν αστικά συμφέροντα. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα με τις οργανώσεις του ακύρωσε τότε αυτή την προσπάθεια, παρά τις ανεπάρκειες και τις αντιφάσεις του, απειλώντας την αστική τάξη και τα κόμματά της που βλέπουν ακόμα εφιάλτες γι αυτή την περίοδο λαϊκών αγώνων.
Όταν δεν μπορούν να αποτρέψουν το λαϊκό ποτάμι, προσπαθούν να του βάλουν όρια. Ο λαός, η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της, μπορούν να πενθούν, να θυμούνται, μπορούν ακόμα και να οργίζονται, δεν επιτρέπεται όμως να κάνουν πολιτική, δεν επιτρέπεται να οργανώνονται. Μπορούν να έχουν συναισθήματα, δεν μπορούν όμως να σκέφτονται συλλογικά και να αποφασίζουν για τα συμφέροντά τους. Μπορούν να διαμαρτύρονται, δεν μπορούν όμως να νικάνε. Έτσι ελπίζουν να ξεθυμάνει το λαϊκό ποτάμι, να μην έχει συνέχεια, να μην απειλήσει την αστική πολιτική. Ας τους διαψεύσουμε.
