Χρίστος Κρανάκης
Η Πλεύση Ελευθερίας επιχειρεί να πατήσει πάνω στο βασικό πολιτικό «νεύρο» του κοινωνικού ρεύματος που άνοιξε το έγκλημα των Τεμπών. «Η διαφθορά σκοτώνει!», επαναλαμβάνει διαρκώς η Ζωή Κωνσταντοπούλου και –σε πρώτο επίπεδο– δύσκολα μπορεί κανείς να διαφωνήσει. Η αρχηγός της Πλεύσης Ελευθερίας δείχνει πως γνωρίζει καλά σε τι φάση βρίσκεται το υπό διαμόρφωση ρεύμα που ξεχύθηκε στους δρόμους πριν λίγες Κυριακές. Όπως εκτιμάει, κόσμος που πιθανότατα δεν έχει κατέβει ξανά σε διαδήλωση, δεν ασχολείται ιδιαίτερα με την πολιτική και αυτή τη στιγμή είναι οργισμένος για το τραγικό δυστύχημα και δικαιολογημένα καχύποπτος από τις συντονισμένες κινήσεις συγκάλυψης κράτους-κυβέρνησης, θα στοιχηθεί πίσω από ένα σύνθημα που είναι λιτό, κατανοητό κι ευκολοχώνευτο.
Αυτός είναι και ο κυρίαρχος (τουλάχιστον επικοινωνιακά) λόγος για τον οποίο σκοπίμως λείπει σχεδόν κάθε αναφορά τόσο στον χαρακτήρα και την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, στην πολιτική μεγιστοποίησης των κερδών, όσο και στην ανάγκη ανάδειξης του αιτήματος του να «πέσει η κυβέρνηση της συγκάλυψης» μέσα από πανελλαδικές απεργίες και άλλες εργατικές κινητοποιήσεις. Παρότι, λοιπόν, νομικός εκπρόσωπος οικογένειας θύματος και πρόεδρος κοινοβουλευτικού κόμματος, ενώ επιλέγει να επιτεθεί πολιτικά στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, σκοπίμως αποφεύγει να στηρίξει τις «από τα κάτω» κινηματικές διεργασίες που θα σφίξουν περισσότερο από κάθε τι το «λουρί» της κυβέρνησης. Φυσικά, κανείς δεν περιμένει, ούτε ελπίζει ένα τέτοιο κόμμα να στηρίξει και να αναδείξει τις πρωτοβουλίες που το εργατικό κίνημα παίρνει. Όμως, το να επιδιώκει να κρατάει τα φώτα της δημοσιότητας σε προσωπικές βεντέτες με το ΚΚΕ, και το χειρότερο να επιχειρεί να «περιφράξει» την οξυμένη κοινωνική συζήτηση εντός θεσμικών πλαισίων, αντιστρατεύεται τις δυνατότητες συγκρότησης ενός πολιτικού κινήματος στο όνομα του να «πρωταγωνιστεί» στα μίντια η αρχηγός της Πλεύσης.
Η οποία, προφανώς, προσπαθεί να αξιοποιήσει τα σημεία των καιρών. Ξέρει πως ένα viral βίντεο στο TikTok θα κυκλοφορήσει περισσότερο από τη μοτοπορεία προπαγάνδισης της απεργίας και τη κινητοποίηση στη Hellenic Train που αποφάσισαν μέσα από σύσκεψη δεκάδες σωματεία. Ξέρει πως η λογική «όλοι είναι συστημικοί, πέρα από εμένα», την οποία χρησιμοποιεί κατά του ΚΚΕ, είναι εύπεπτη και εύκολα μπορεί να «μιλήσει» σε ένα κομμάτι κόσμου που αυτή τη στιγμή είναι δικαίως αποσβολωμένο από τη συστημική συγκάλυψη που επιχειρείται. Έτσι, σηκώνει τους τόνους επί του προσωπικού και δεν επιλέγει να αντιπαρατεθεί με πολιτικούς όρους.
Και εδώ προκύπτει το δεύτερο και πιο σημαντικό ζήτημα, καθώς είναι αμιγώς πολιτικής ουσίας. Το τι λέει και κάνει η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν καθορίζεται μόνο από το τι πιστεύει πως θα την κάνει πιο προσφιλή στον κόσμο που αντιδρά στη συγκάλυψη και δείχνει τάσης αποστοίχισης από αστικά κόμματα. Περισσότερο καθορίζεται από το να παραμένει πάντοτε εντός συστημικού πλαισίου, παρά τις κορόνες που αυτόκλητα χρησιμοποιεί για τον εαυτό της. Όπως μας έχει συνηθίσει και σε πολλά άλλα ζητήματα, παρότι φαινομενικά «δεν μασάει τα λόγια της», στην πράξη δεν λέει και πολλά… Πρόβλημα, για εκείνη, δεν είναι οι ιδιωτικοποιήσεις (όπως δεν ήταν και οι ιδιωτικές «δωρεές» για τα Ωνάσεια), παρά μονάχα γενικά και αόριστα οι «μίζες» και η «βυσματοκρατία»… Πρόβλημα δεν είναι η Hellenic Train (δεν ζητάει την απομάκρυνσή της χωρίς κρατική αποζημίωση), αλλά γενικά και αόριστα η «διαφθορά»… Κατά αντιστοιχία, λύση δεν είναι το ξήλωμα των ιδιωτικοποιήσεων που μολύνουν τα δημόσια αγαθά, αλλά η επιστροφή στη… θεσμικότητα. Ομοίως, λύση δεν είναι ένα πολιτικό κίνημα που θα μάχεται για δικαιοσύνη, αλλά μια κοινωνική κατακραυγή που θα ζητάει από τη Δικαιοσύνη να «κάνει τη δουλειά της» θυμίζοντας και το παλαιότερο ρηχό σύνθημα την εποχή που αναδείχτηκε «να πάει ένας πολιτικός στη φυλακή».
Στον πυρήνα της η παραπάνω λογική μπορεί να φαίνεται πως δύναται να εκφράσει τα πιο επιφανειακά ένστικτα σε ένα τμήμα της κοινωνίας που ψάχνει έναν/μία πολιτικό να πάει το θέμα «μέχρι τέλους», όμως στην τελική δεν καταλήγει επικίνδυνη για το σύστημα. Γι’ αυτό και τα κανάλια δεν έχουν πρόβλημα να «παίζουν» (αρκετά έντονα το τελευταίο διάστημα) τις κινήσεις της. Εάν μία εκλογική ενίσχυση ενός συστημικού κόμματος βοηθήσει στο να «ξεφουσκώσει» η κοινωνική διαμαρτυρία, το κακό είναι μικρό και ελέγξιμο.
Άλλωστε, ένα προσωποκεντρικό μόρφωμα που δεν είναι αντι-ΕΕ, δεν ζητάει κρατικοποιήσεις, υποβαθμίζει κάθε κινηματική-εργατική διαδικασία και ανάγει τα πάντα σε προσωπική σταυροφορία πόσο κακό μπορεί να κάνει;
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 22-23 Φεβρουαρίου
