Στο πρώτο φύλλο της νέας χρονιάς, όπως και σε όλη τη διάρκεια του 2025 και για όσο διάστημα χρειαστεί, το σύνθημα αυτό θα σημαδεύει τους αγώνες μας: Λευτεριά στην Παλαιστίνη! Λευτεριά στον λαό που ματώνει αλλά δεν συνθηκολογεί απέναντι στον πάνοπλο κατακτητή και τους συνεργάτες του, εκτός και εντός των πυλών! Λευτεριά σε όλους τους λαούς που παλεύουν με το όπλο στο χέρι για το δικαίωμά τους να καθορίζουν τη ζωή τους και να μην έχουν προστάτες!
Ρωσικό αέριο, ΕΕ και ΗΠΑ
Τρίβουν τα χέρια τους οι Αμερικανοί και ειδικά οι μεγάλοι ενεργειακοί όμιλοι, μετά την οριστική διακοπή της ροής ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω των αγωγών της Ουκρανίας. Κι αυτό διότι έχουν κάθε λόγο να αισιοδοξούν ότι οι Ευρωπαίοι θα αγοράσουν από αυτούς ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες αερίου τα επόμενα χρόνια, πληρώνοντάς το μάλιστα αρκετά πιο ακριβά από ό,τι το αντίστοιχο ρωσικό. Έχουν, άλλωστε, στο πλευρό τους και τον νέο πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος φρόντισε να στείλει ένα σαφές μήνυμα προς την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, προτού καν ορκιστεί: Ή θα προμηθευτείτε επιπλέον αέριο και πετρέλαιο από εμάς ή θα σας επιβληθούν δασμοί και εμπορικές κυρώσεις που θα «πονέσουν» και θα σας προκαλέσουν οικονομικό και πολιτικό κόστος. Όταν το γκουβέρνο συνεργάζεται αποτελεσματικά με το κεφάλαιο, κάνουν… θαύματα!
«Πόλεμος των ΑΟΖ» στη ΝΑ Μεσόγειο
Το αέριο βρίσκεται, σε μεγάλο βαθμό, πίσω από τις εξελίξεις και στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή. Διότι μπορεί να μην έχει θέση στην «πράσινη οικονομία», όμως για τις επόμενες μία-δύο δεκαετίες θα συνεχίσει να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στο ενεργειακό «χαρτοφυλάκιο» πολλών χωρών. Είναι σαφές, λοιπόν, ότι δεν είναι άσχετο ούτε με τον «πόλεμο των ΑΟΖ» που έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία (και δεν είναι απίθανο να κλιμακωθεί), ούτε με τις συμμαχίες που οικοδομεί το νέο καθεστώς της Συρίας, ούτε με την εμμονή του Ισραήλ να έχει τον πρώτο λόγο στη Λωρίδα της Γάζας, στα ανοιχτά της οποίας φαίνεται πως υπάρχει αρκετός ορυκτός πλούτος, αλλά και ζωτικής σημασίας δρόμος μεταφοράς του προς τις αγορές. Κάτι ανάλογο συμβαίνει, βεβαίως, και στον Καύκασο, με το Αζερμπαϊτζάν, την Αρμενία και τη Γεωργία.
Ενεργειακός μονόδρομος για την Κίνα
Φυσικό αέριο και πετρέλαιο αποτελούν, παράλληλα, καθοριστικό παράγοντα και στη συμμαχία της Κίνας με τη Ρωσία, όπως και για τις ολοένα πιο στενές σχέσεις του Πεκίνου τόσο με αραβικά καθεστώτα – με πρώτη και καλύτερη τη Σαουδική Αραβία – όσο και με το Ιράν. Η κινεζική ηγεσία γνωρίζει πολύ καλά, εξάλλου, ότι χωρίς να έχει εξασφαλίσει το αναγκαίο καύσιμο για την οικονομία της, αυτή θα σταματήσει να σωρεύει κέρδη, πλεονάσματα και συνάλλαγμα. Κι αν αυτό συμβεί, όπως εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει, θα πάνε… περίπατο και οι μεγάλες γεωπολιτικές φιλοδοξίες του Σι και τα σχέδιά του να μετατρέψει τη χώρα του σε παγκοσμίων διαστάσεων υπερδύναμη. Έτσι, οι καλές σχέσεις και η όσο το δυνατό στενότερη συνεργασία με τα κράτη που παράγουν ορυκτά καύσιμα αποτελεί μονόδρομο και στρατηγική επιλογή για το Πεκίνο.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 4-5 Ισνουαρίου
