Άννα Γαϊτανίδου, Ελένη Παντελέου
▸Απουσία δημόσιων φορέων παροχής θεραπειών, δυσβάσταχτα έξοδα για τις οικογένειες
Παγκόσμια μέρα ειδικής αγωγής έχει κηρυχθεί η 3η Δεκέμβρη και η ελληνική κυβέρνηση, διά στόματος του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια, έχει βρει την κατάλληλη θέση για τα παιδιά των στρατιωτικών, που είναι στο φάσμα του αυτισμού: θα χρησιμοποιεί τις ικανότητές τους για να βλέπουν χιλιάδες φωτογραφίες και να εντοπίζουν τις μικρές διαφορές, ώστε να βοηθάνε στην καλύτερη εξουδετέρωση στόχων. Μας ενημέρωσε μάλιστα, ότι αυτή την πετυχημένη τεχνική την πήραμε από το Ισραήλ, που την εφαρμόζει χρόνια. Πρόκειται για την χείριστη εργαλειοποίηση των παιδιών στο φάσμα του αυτισμού, με τη δημιουργία μιας νέας γενιάς εφήβων κι ενηλίκων στρατιωτών, στα πλαίσια μάλιστα της εγκληματικής στρατηγικής σύνδεσης της Ελλάδας με τους αιματοβαμμένους στόχους του δολοφονικού κράτους του Ισραήλ.
Είναι στρατηγική επιλογή όλων των κυβερνήσεων διαχρονικά να επιδεικνύουν πλήρη αδιαφορία στα πραγματικά αιτήματα των οικογενειών των παιδιών ειδικής αγωγής. Όλα αυτά τα χρόνια δεν υπάρχουν δημόσιοι φορείς παροχής θεραπειών, όλα τα κέντρα θεραπείας είναι ιδιωτικά, και οι γονείς παίρνουν από το ταμείο τους ένα μηνιαίο επίδομα, ανάλογα με τη διάγνωση. Το επίδομα αυτό όμως δεν καλύπτει το σύνολο των θεραπευτικών αναγκών, παρά μόνο το ελάχιστο δυνατό. Όταν το μέσο κόστος θεραπείας είναι 35 ευρώ ανά συνεδρία και μπορεί να χρειάζονται πέντε συνεδρίες εβδομαδιαία για χρόνια, οι γονείς καλούνται να βάλουν πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη ή να αρκεστούν σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα, με στόχο τη μη επιδείνωση της κατάστασης. Αν όμως είναι και οι δύο γονείς άνεργοι, τα παιδιά αυτά δεν έχουν πρόσβαση σε θεραπείες.
Σχολεία: Ελλείψεις σε τμήματα ένταξης και εκπαιδευτικούς
Παράλληλα, στα γενικά και ειδικά σχολεία τα τμήματα ένταξης, οι εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής και οι θεραπευτές δεν αρκούν για να καλύψουν όλες τις ανάγκες, καθώς δεν γίνονται οι απαιτούμενες προσλήψεις και δεν δίνονται κονδύλια. Αποτέλεσμα αυτού είναι τα παιδιά να έχουν αποσπασματική υποστήριξη από τους εκπαιδευτικούς παράλληλης στήριξης για λίγες μόνο ώρες την εβδομάδα ή να μην τους παρέχεται καν αυτό κι έτσι οι γονείς να πρέπει να επωμιστούν και αυτό το κόστος.
Τα επικοινωνιακά σόου της κυβέρνησης συνεχίζονται στην πλάτη των ΑμεΑ με το θέμα του προσωπικού βοηθού. Το πάγιο αίτημα των ίδιων και των οικογενειών τους να τους χορηγείται ένα κρατικό επίδομα, ώστε να πληρώνουν έναν βοηθό για να έχουν αυτονομία διαβίωσης και συμπερίληψη στην κοινότητα, κατέληξε σε φιάσκο. Ο νόμος αρχικά θα αφορούσε σε 1.000 ανάπηρους στην Αττική και θα διευρυνόταν σε άλλους 1.000 σε όλη την Ελλάδα για μία διετία, που αποτελεί σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με τους 600.000 ΑμεΑ της χώρας. Στην πράξη όμως ένα πολύ μικρό ποσοστό από τους 1.000 εντάχθηκε στο πρόγραμμα αυτό και οι εργαζόμενοι είχαν μείνει χωρίς ένσημα για μήνες.
Εργασιακός μεσαίωνας για τους εργαζόμενους
Το 2010 ο προϋπολογισμός των φορέων ΝΠΙΔ (Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου), που παρέχουν εκπαίδευση, θεραπεία και διαβίωση σε παιδιά και ενήλικες ήταν 28 εκατομμύρια ευρώ και σήμερα είναι 8 εκατ. ευρώ, έτσι τα χρόνια των μνημονίων οι εργαζόμενοι έμεναν απλήρωτοι έως και δύο χρόνια. Η συμπίεση του κόστους συνεπάγεται προσλήψεις ανειδίκευτου προσωπικού και οι ωφελούμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με κακοποίηση, αναξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης και με κάκιστης ποιότητας θεραπευτικό έργο.
Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν πρακτικές που θυμίζουν εργασιακό μεσαίωνα, καθώς το 80-85% αυτών εργάζονται με μπλοκάκι και βαφτίζονται «συνεργάτες». Η κυβέρνηση κλείνει το μάτι στους εργοδότες, καθώς μετακυλύει το κόστος ασφάλισης στους εργαζόμενους, το καλοκαίρι και στις γιορτές μένουν χωρίς μισθό, ενώ συνεχίζουν να πληρώνουν την ασφάλισή τους, και δεν πληρώνονται για τις ακυρωμένες συνεδρίες, όταν αρρωστήσουν οι ίδιοι ή τα παιδιά. Γι’ αυτό συχνά εξουθενώνονται σε δύο δουλειές σε παράλληλη στήριξη και σε ιδιωτικά κέντρα. Παράλληλα, οι εργοδότες μπορούν να τους απολύσουν οποιαδήποτε στιγμή, όταν δεν συμμορφώνονται με την πελατοκεντρική προσέγγισή τους, χωρίς να καταβάλουν αποζημίωση. Οι ελάχιστοι που δουλεύουν με ΙΚΑ συχνά εργάζονται χωρίς πλήρη ασφάλιση και επιστρέφουν τα δώρα των γιορτών. Οι εργαζόμενοι πρέπει να πληρώνουν την εποπτεία, την εκπαίδευση τους και τα υλικά που χρειάζονται και κατά συνέπεια, με ταξικό πρόσημο χωρίζονται σε αυτούς που οικονομικά αντέχουν να ανταπεξέλθουν ή όχι. Η συμμετοχή των εργαζόμενων σε συνδικαλιστικούς φορείς και σωματεία είναι ιδιαίτερα αναιμική, σε σχέση με τις ανάγκες του κλάδου.
Η δωρεάν εκπαίδευση και θεραπεία ατόμων ειδικής αγωγής πρέπει να είναι υποχρέωση του κράτους
Συνέπεια των παραπάνω είναι η εργασία των επαγγελματιών στην ειδική αγωγή και την ψυχική υγεία να απαξιώνεται πλήρως, καθώς στερούνται τον εργατικό έλεγχο της ποιότητας των υπηρεσιών που προσφέρουν. Για όποιον εργαζόμενο παλεύει για τα εργασιακά του δικαιώματα ή την ποιότητα θεραπείας που παρέχει και της δεοντολογίας, ο εργοδότης είναι εκεί για να τού υπενθυμίσει ότι, όχι μόνο είναι αναλώσιμος, αλλά η εργασία του εντατικοποιείται και εμπορευματοποιείται συνεχώς! Έτσι η χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας και η επισφάλεια που αυτόματα συνεπάγεται, θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την ποιότητα παροχής των υπηρεσιών ειδικής αγωγής και ψυχικής υγείας, πράγμα που πλήττει τόσο τους εργαζόμενους, όσο και τους χρήστες των υπηρεσιών και τις οικογένειές τους.
Δεν μπορεί τα ιδιωτικά κέντρα να ανήκουν στο υπουργείο Ανάπτυξης χωρίς κανένα έλεγχο, είναι επιτακτική ανάγκη όλα αυτά και οι φορείς ΝΠΙΔ να καταργηθούν και να περάσουν στο δημόσιο. Η εκπαίδευση και η θεραπεία ατόμων ειδικής αγωγής πρέπει να είναι υποχρέωση του κράτους, να είναι δωρεάν και να υπάρξει κοινό πλαίσιο θεραπευτικών προσεγγίσεων, που λείπει σήμερα. Οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουμε μόνιμη και σταθερή δουλειά, χωρίς να είμαστε έρμαια των εργοδοτών μας, με υψηλές απολαβές. Τέλος, οραματιζόμαστε μια κοινωνία που δεν βάζει τους ανθρώπους στον Προκρούστη της καπιταλιστικής «κανονικότητας», αλλά οι ανάγκες όλων είναι στο επίκεντρο.
