Ιστορική θα μείνει η συναυλία της Παρασκευής για τους νεκρούς των Τεμπών. Όχι μόνο για το πλήθος, τον παλμό και τη συγκίνηση, αλλά και γιατί η μνήμη και το πάθος για δικαιοσύνη φάνηκαν να νικούν τη λήθη και τη συγκάλυψη, όπως επιβεβαιώνεται από τα τραγούδια που γράφτηκαν για τους αδικαίωτους νεκρούς και ακούστηκαν στο Καλλιμάρμαρο. Από το «Μοιρολόι» του Λουδοβίκου των Ανωγείων μέχρι «Το τελευταίο εισιτήριο κόψε» των Κοινών Θνητών και το «Θα σε πάρω εγώ, παιδάκι μου, μόλις φτάσω» του Φοίβου Δεληβοριά που γράφτηκε μόλις προχθές. Ακόμα και πολλά παλιότερα τραγούδια που ακούστηκαν έμοιαζαν σαν να έχουν γραφτεί για “να μην ξεχνάμε”, όπως η θρυλική πια «Ανδρομέδα».
Πριν λίγες μέρες, σε μια παλιά ανθολογία, έτυχε να διαβάσω ένα άλλο μοιρολόι, ένα ποίημα που έγραψε ο Στρατής Τσίρκας γύρω στα 1937, όταν ήταν 26 χρονών και ζούσε στην Αλεξάνδρεια, για έναν νέο εργάτη που σκοτώθηκε σε εργατικό ατύχημα χωρίς να μας λέει αν o νεκρός ήταν Έλληνας ή Αιγύπτιος. Το ποίημα αυτό δεν μελοποιήθηκε, ίσως όμως κάτι θα αρχίσει να αλλάζει στην κοινωνία μας όταν θα γράφονται τραγούδια και για κάποιους άλλους αδικοχαμένους καθώς τα εργατικά ατυχήματα διαρκώς πολλαπλασιάζονται. Μόνο την τελευταία εβδομάδα σκοτώθηκαν δύο άνθρωποι στον τόπο της δουλειάς τους: ένας 36χρονος στην Κλειτορία της Αχαϊας από ηλεκτροπληξία κι ένας 31χρονος στην Κέρκυρα που έπεσε από τον 5ο όροφο ενός ξενοδοχείου ενώ εκτελούνταν εργασίες ανακαίνισης.
Τα τραγούδια δεν αλλάζουν τον κόσμο, όμως κάποτε γίνονται σήματα που δείχνουν ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει ή ότι οι άνθρωποι μπορεί να μην αλλάζουν προς το χειρότερο.
