Κώστας Πετρόπουλος
▸Πόσα… μέτρα χωρίζουν τα Κάτω Πετράλωνα από το Σύνταγμα; Από το Βοτανικό; Η σχεδιαζόμενη Συνταγματική Αναθεώρηση, εκτιμάτε ότι θα επηρεάσει την απόσταση αυτή; Μπορεί να τη… μικρύνει ή να τη μεγαλώσει;
Μα τι άσχετα ερωτήματα; «Τι φάση;» που λένε και οι νεότεροι…
Ας ξεκινήσουμε από τα γεγονότα, μπας και βγάλουμε καμιά άκρη…
Η απόσταση των νότιων γειτονιών του Δήμου Αθηναίων από το κέντρο της πόλης, δεν ξεπερνά τα δύο – τρία χιλιόμετρα. Ελάχιστα λοιπόν χιλιόμετρα από το κέντρο της Πρωτεύουσας της «ισχυρής Ελλάδας», του πιο «πειθαρχημένου κράτους» στους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ, το Υπουργείο Παιδείας, δεν έχει εξασφαλίσει την κάλυψη όλων των κενών με εκπαιδευτικούς στα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Και πότε; Όχι μία ή δύο βδομάδες μετά την έναρξη του σχολικού έτους. Τη προηγούμενη εβδομάδα, ενώ έχουμε ήδη διανύσει πάνω από τη μισή σχολική χρονιά 2025 – 2026.
Το μέγεθος της αποτυχίας της κυβερνητικής πολιτικής στο τομέα της δημόσιας εκπαίδευσης είναι το γεγονός ότι μόλις τη προηγούμενη εβδομάδα (19η, επί συνόλου 34ων) προσλήφθηκαν 304 εκπαιδευτικοί σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια και ο αριθμός των κενών παραμένει μεγάλος. Ειδικότερα αποτελεί πρόκληση για το ευρωπαϊκό αφήγημα της κυβέρνησης το γεγονός ότι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οκτώ θέσεις εκπαιδευτικών της Αγγλικής γλώσσας στην Α΄Δ/νση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αθηνών παραμένουν κενές!
Χωρίς κανένας να δεσμεύεται αν και πότε θα καλυφθούν. Αν δε κάποιος γονιός, προσπαθήσει να καταλάβει «τι και γιατί γίνεται», θα βρεθεί μπροστά σε ένα δαιδαλώδες μηχανισμό, αποτελούμενο από τρεις τουλάχιστον Δ/ντές, κάμποσους συμβούλους, μια – δυο πλατφόρμες και πολύ μα πάρα πολύ ασάφεια…. Μόνιμη εποδώς «Εμείς το είπαμε… Το δηλώσαμε… Δεν ξέρουμε πότε θα καλυφθούν… Για ρωτήστε και πιο πάνω… Μπορεί να τις έκοψε (σ.σ. τις θέσεις) η Περιφερειακή, μπορεί ο Γραμματέας…».
Ένα με δύο μεροκάματα θέλει ένας κανονικός εργαζόμενος άνθρωπος (μη ειδικός, ως όφειλε…) για να καταλάβει πως λειτουργεί ο κρατικός μηχανισμός που θα έπρεπε να στέλνει – στην ώρα τους – δασκάλους στο δημόσιο σχολείο του παιδιού του! Για να καταλήξει στο Υπουργείο Παιδείας, όπου θα ακούσει ότι «οι πιστώσεις δεν επαρκούν…» Την ίδια στιγμή που τα κάθε λογής πάρτι – ΟΠΕΚΕΠΕ, ΓΣΕΕ, Ταμείο Ανάκαμψης, ενισχύσεις προς την υγιή (;) επιχειρηματικότητα κ.ά – καλά κρατούν και το χρήμα ρέει άφθονο για φρεγάτες και κάθε λογής πολεμοφόδια, στο ελληνικό – καπιταλιστικό – κράτος δεν περισσεύουν χρήματα για να φέρει δασκάλους στα παιδιά μας… Και γιατρούς στα νοσοκομεία. Και ελεγκτές για τις συνθήκες δουλειάς… και…. και… και…
Και εδώ είναι που «κολλάει» η επερχόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος… Με διακηρυγμένη τη πρόθεση της κυβέρνησης να εντάξει στο νέο Σύνταγμα, τα όλο και στενότερα δημοσιονομικά περιθώρια για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών σε παιδεία, υγεία, προστασία περιβάλλοντος, πολιτισμό, το μέλλον για τον κόσμο της εργασίας, δεν προδιαγράφεται ευοίωνο.
Εκτός αν ο κόσμος της δουλειάς, επιβάλει με τη δράση του ένα Σύνταγμα των σύγχρονων εργατικών αναγκών. Ένα Σύνταγμα κλονισμού της αστικής κυριαρχίας…
