Γιώργος Παυλόπουλος
Στην περίπτωση της Γάζας, ο μηχανισμός της «μαύρης προπαγάνδας» έκανε ένα λάθος: Επέτρεψε να κυκλοφορήσουν φωτογραφίες και βίντεο της γενοκτονίας, με σκοτωμένα, ακρωτηριασμένα και σκελετωμένα παιδιά, όπως και ισοπεδωμένα νοσοκομεία, με συνέπεια το κράτος-τρομοκράτης του Ισραήλ να χάσει τη μάχη της επικοινωνίας. Με το Ιράν, δείχνει αποφασισμένος να μην το επαναλάβει. Έτσι, φρόντισε η σφαγή 150 και πλέον κοριτσιών τις πρώτες ώρες των βομβαρδισμών, όταν χτυπήθηκε το σχολείο τους, να περάσει στα «ψιλά» ή ακόμη και να αμφισβητηθεί, κάτι που οι πάντες διαπίστωσαν και στην Ελλάδα – ακόμη και σε ΜΜΕ από τα οποία θεωρητικά δεν θα το περίμεναν.
Είναι πολύ σημαντικό, βλέπετε, αυτός ο πόλεμος να θεωρηθεί δίκαιος για τους περισσότερους – ή, έστω, να μην τους προκαλέσει φρίκη και αντίδραση. Να φανεί ότι ο πολιτισμένος κόσμος πολεμά τους αντιδραστικούς μουλάδες, προκειμένου να σώσει την ανθρωπότητα από τα πυρηνικά (που δεν έχουν), τον λαό του Ιράν από τους καταπιεστές του (για να τους ανταλλάξει με άλλους) και τη Μέση Ανατολή από το πιο απειλητικό και αυταρχικό καθεστώς (λες και δεν υπάρχουν εκεί η Σ. Αραβία, τα Εμιράτα, αλλά και το Ισραήλ). Διότι δεν αρκεί που σχεδόν όλοι οι εταίροι του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, υιοθέτησαν το αφήγημα Τραμπ και Νετανιάχου, έριξαν την ευθύνη στην Τεχεράνη και παρέχουν διευκολύνσεις στα πολεμικά τους πλοία και αεροπλάνα, ψελλίζοντας για… ξεκάρφωμα κάτι περί «διεθνούς δικαίου». Είναι αναγκαίο να πείσουν και τις κοινωνίες τους να βρεθούν στην σωστή πλευρά της ιστορίας – κάτι πιο δύσκολο από ό,τι στην Ουκρανία όπου, φαινομενικά έστω, υπήρχε επιτιθέμενος και αμυνόμενος.
Η αναγκαιότητα καθίσταται επιτακτική, μάλιστα, όσο η «γρήγορη νίκη» δεν έρχεται. Αντιθέτως, ολοένα περισσότεροι στρατηγοί του Πενταγώνου και αξιωματούχοι προβλέπουν πλέον ένα πόλεμο πολλών εβδομάδων ή και μηνών, που δεν αποκλείεται να φτάσει και ως τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, καθώς η Τεχεράνη αποδεικνύεται καλά προετοιμασμένη. Με ένα σχέδιο που, παρά τις απώλειες, της επιτρέπει να καταφέρνει επώδυνα πλήγματα στους αντιπάλους της και να αποδεικνύει πως δεν είναι άτρωτοι, ενώ έχει στόχο να τους οδηγήσει σε ένα μακρόχρονο πόλεμο πολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής φθοράς. Σε ένα μαραθώνιο, δηλαδή, γνωρίζοντας ότι οι Αμερικανοί είναι καλοί στους αγώνες ταχύτητας όχι όμως και σε εκείνους της αντοχής – όπως έχει αποδείξει η εμπειρία σε Βιετνάμ, Ιράκ και Αφγανιστάν.
Πρακτικά, σε αυτή την πρώτη εβδομάδα, ΗΠΑ και Ισραήλ πλήττουν ακατάπαυστα το Ιράν, αξιοποιώντας την τεράστια στρατιωτική τους υπεροπλία και εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι Κίνα και Ρωσία δεν μοιάζουν διατεθειμένες να εμπλακούν φανερά (υπογείως πιθανότατα το κάνουν) και να τα παίξουν όλα για όλα. Παράλληλα, CIA και Μοσάντ εργάζονται εντατικά προκειμένου να προκαλέσουν ρωγμές στο ιρανικό καθεστώς και να βρουν άλλους πρόθυμους να θυσιαστούν για τα συμφέροντά τους. Ο «μουντζούρης» πέφτει ως τώρα στους Κούρδους, στους οποίους υπόσχονται ένα μέλλον αντίστοιχο όχι με αυτό της Ροζάβα στη Συρία, αλλά με εκείνο των συμπατριωτών τους στο βόρειο Ιράκ, που μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν το 2003 ίδρυσαν τη δική τους αυτόνομη περιοχή και εκμεταλλεύονται τα πετρελαϊκά της κοιτάσματα.
Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, απαντά με ασύμμετρο τρόπο, με βάση τις δυνατότητές της. Αφενός, ανοίγει όσο μπορεί τη «βεντάλια» του μετώπου, από τα Στενά του Ορμούζ μέχρι τη νοτιοανατολική Μεσόγειο, επιδιώκοντας να διασπείρει τις δυνάμεις των αντιπάλων της, που δεν γνωρίζουν πού ακριβώς θα χτυπήσει και πότε. Αφετέρου, στοχεύει να προκαλέσει αναταράξεις στις οικονομίες τόσο των αραβικών κρατών του Κόλπου, που είναι έτσι κι αλλιώς ευάλωτες όσο και συνολικά της Δύσης, την οποία απειλεί με ένα τρίτο κύμα πληθωρισμού, ακρίβειας και διατάραξης των εφοδιαστικών αλυσίδων – με την ελπίδα πως θα κάνει ό,τι μπορεί για να το αποφύγει.
Η «Νέα Μέση Ανατολή» που ονειρεύονται Τραμπ και Νετανιάχου
Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως ο πήχης έχει ανέβει πλέον τόσο ψηλά που δύσκολα θα μπει μια τελεία, έστω και… άνω, σε αυτή τη σύγκρουση. Δεν χωράει αμφιβολία, εξάλλου, πως το διακύβευμα αφορά τη δημιουργία της «νέας Μέσης Ανατολής» που επαγγέλλονται Τραμπ και Νετανιάχου, στην οποία δεν έχουν θέση ούτε οι Παλαιστίνιοι, ούτε ένα κυρίαρχο και ισχυρό Ιράν, ούτε και οι σφαίρες επιρροής Ρωσίας και Κίνας. Αντιθέτως, θα έχει κεντρική θέση το «Μεγάλο Ισραήλ», που όχι μόνο θα κατατροπώσει τους εχθρούς του, αλλά θα επεκτείνει σημαντικά και τα σύνορά του: Προσαρτώντας τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, στον νότιο Λίβανο όπου έχει ξεκινήσει νέα εισβολή και σε μέρος του εδάφους της Συρίας, στην περιοχή του Γκολάν.
ΗΠΑ και Ισραήλ, λοιπόν, θεωρούν πως είναι η μεγάλη τους ευκαιρία να τελειώσουν τη δουλειά. Οι Ευρωπαίοι, αν και κομπάρσοι, μυρίζονται επίσης μπίζνες και κέρδη σε μια περιοχή όπου έχουν αποικιοκρατικό παρελθόν και διατηρούν επιρροή. Τα δε αραβικά καθεστώτα καλούνται να επιλέξουν οριστικά με ποιον θα πάνε και ποιον θα αφήσουν – με τη Μόσχα, το Πεκίνο και τους BRICS ή με τους Δυτικούς και τους σιωνιστές, που σήμερα έχουν το πάνω χέρι;
Απέναντι σε όλο αυτόν τον ζόφο, το προφανές ερώτημα είναι το εάν και πότε θα μιλήσουν οι λαοί. Απάντηση, για την ώρα, δεν έχει.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 7-8 Μαρτίου 2026
