Χρυσούλα Μονιάκη
Αναγκαία η συνένωση φεμινιστικού, εργατικού και αντιπολεμικού κινήματος σε έναν αντικαπιταλιστικό διεθνιστικό αγώνα
Στις 8 Μάρτη 1857 οι εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη Νέα Υόρκη διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερους μισθούς. Η κινητοποίηση καταστάλθηκε βίαια αλλά μπήκαν τα θεμέλια ενός φεμινιστικού κινήματος που πλάι στο εργατικό κατήγαγε σημαντικές νίκες προς όφελος των γυναικών και (σχετικά πρόσφατα) των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων. Σήμερα 169 χρόνια αργότερα το φεμινιστικό κίνημα έχει να παλέψει σχεδόν από την αρχή για προβλήματα που θα έπρεπε να έχουν επιλυθεί εδώ και δεκαετίες.
Ο βάρβαρος ολοκληρωτικός καπιταλισμός της εποχής μας, καθώς βιώνει μια από τις σοβαρότερες κρίσεις του, επιτίθεται με σφοδρότητα στις γυναίκες και στα ΛΟΑΤΚΙ άτομα.
Εξακολουθούν να ισχύουν οι ανισότητες στην εργασία. Οι γυναίκες αμείβονται κατά μέσο όρο χαμηλότερα από τους άνδρες για ίση εργασία. Η ανεργία πλήττει κυρίως γυναίκες και ΛΟΑΤΚΙ άτομα και ιδίως τα τρανς άτομα που αποκλείονται από τους εργοδότες. Το ποσοστό της ανεργίας των γυναικών εξακολουθεί να είναι συστηματικά υψηλότερο. Τον Δεκέμβριο 2025 ήταν 9,9% για τις γυναίκες, έναντι 5,5% για τους άνδρες. Επίσης οι ελαστικές σχέσεις εργασίας αφορούν κυρίως γυναίκες λόγω των υποχρεώσεών τους στην ανατροφή των παιδιών. Οι υποαπασχολούμενες γυναίκες για το Γ’ τρίμηνο 2025 κάλυπταν το 47,5% των υποαπασχολούμενων έναντι του 25,1 των ανδρών υποαπασχολούμενων. Επίσης είναι συχνές οι απολύσεις των εγκύων γυναικών καθώς και η κατάργηση στην πράξη των αδειών μητρότητας σε πολλούς εργασιακούς χώρους.
Στο κοινωνικό επίπεδο οι γυναίκες εξακολουθούν να επιφορτίζονται κατά κύριο λόγο με το φόρτο των εργασιών της αναπαραγωγής. Σε ad hoc έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ αναφέρεται ότι οι γυναίκες που διέκοψαν την εργασία τους για να φροντίσουν μικρά παιδιά αποτελεί το 22,3% του (αρκετά ευρέος ) δείγματος, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους άνδρες είναι 4,4%. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα οι γυναίκες που θα αναζητούσαν εργασία αν υπήρχαν κατάλληλες υπηρεσίες φροντίδας ανέρχονται στο 21,1% . Εξάλλου λόγω έλλειψης δημόσιων ικανοποιητικών υποδομών οι γυναίκες εξακολουθούν να επιφορτίζονται με την φροντίδα των ηλικιωμένων με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τον ελεύθερο χρόνο και την κοινωνικοποίηση-πολιτικοποίησή τους. Το εργοδοτικό έγκλημα στη Βιολάντα εκτός από τις τραγικές ελλείψεις μέτρων ασφαλείας αναδεικνύει δευτερευόντως και τη δυσκολία των γυναικών να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις της παραγωγής και της αναπαραγωγής.
Σε όλες τις πολεμικές συγκρούσεις από τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη μέχρι τις σημερινές επιθέσεις στο Ιράν οι γυναίκες και τα παιδιά είναι τα πρώτα θύματα μεταξύ των αμάχων. Από τη στροφή στην πολεμική βιομηχανία και το Rearm Europe μέχρι τις εξαγγελίες για τη στράτευση των γυναικών αναδύεται η απόφαση των ΗΠΑ-ΕΕ και των αστικών κυβερνήσεων να επιβάλουν τα συμφέροντά τους με κάθε τρόπο.
Το ταξικό φεμινιστικό κίνημα βάζει στην προμετωπίδα του τον αγώνα για έναν κόσμο ειρήνης, ισότητας και ελευθερίας. Σήμερα πιο πολύ από ποτέ ο αγώνας αυτός παίρνει ευρύτερα χαρακτηριστικά και είναι αναγκαίο το φεμινιστικό, το εργατικό και το αντιπολεμικό κίνημα να συνενωθούν σε έναν αντικαπιταλιστικό, διεθνιστικό αγώνα για την ανατροπή των πολιτικών του πολέμου, της βίας και της εξαθλίωσης.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 7-8 Μαρτίου 2026
