Γιώργος Παυλόπουλος
Η πρόσφατη λαϊκή «έκρηξη» στο Ιράν πυροδοτήθηκε, αναμφίβολα, από το κοινωνικό ζήτημα (την ακρίβεια, πρωτίστως), σε συνδυασμό με τη διαρκή καταπίεση από ένα καθεστώς που κινούνταν σε αντίθετη κατεύθυνση από μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, κυρίως της νέας γενιάς. Ωστόσο, τα 46 χρόνια που έχουν περάσει από την ανατροπή του Σάχη δεν είναι ικανά να σβήσουν τις φρικιαστικές μνήμες εκείνης της περιόδου. Γι’ αυτό, όταν οι οπαδοί του επιχείρησαν να βρεθούν στην πρώτη γραμμή, κραδαίνοντας φωτογραφίες του ίδιου και του διαδόχου του, κρατώντας στα χέρια σημαίες του Ισραήλ και των ΗΠΑ και έχοντας δίπλα τους πράκτορες της CIA και της Μοσάντ, μεγάλο μέρος των διαδηλωτών κατέστη αυτομάτως πολύ πιο επιφυλακτικό – κι αυτό, μαζί βεβαίως με την καταστολή, έκαναν το κίνημα να «ξεφουσκώσει».
Ο λαός του Ιράν, επίσης, έχει μακρά πορεία και βαθιές ρίζες για να αποδειχθεί ένα αφελές και ανύποπτο θύμα σε αυτή την κρίσιμη στροφή της ιστορίας. Έτσι, όταν είδε και άκουσε Τραμπ και Νετανιάχου να δικαιολογούν τον βομβαρδισμό της χώρας του επικαλούμενοι την ελευθερία και τα δικαιώματα, δεν του ήταν δύσκολο να σκεφτεί ποιοι μιλούσαν και του υπόσχονταν στήριξη: Από τη μία, ο πρόεδρος που στέλνει την Εθνοφρουρά κατά των συμπατριωτών του και την αποθεώνει όταν τους δολοφονεί, που πουλάει τους συμμάχους του όταν κρίνει πως τον συμφέρει, ενώ δεν έχει διστάσει να «παραγγέλνει» ανήλικα κορίτσια από τον Έπστιν για να ικανοποιήσει τις αρρωστημένες ορέξεις του. Από την άλλη, ο πρωθυπουργός που κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου από το Διεθνές Δικαστήριο και έχει ήδη καταγραφεί στην ιστορία ως ο ιθύνων νους της γενοκτονίας ενός ολόκληρου λαού, των Παλαιστινίων.
Αφήστε που οι Ιρανοί γνωρίζουν πως και οι δύο κάνουν χρυσές μπίζνες με τους σεΐχηδες του Κόλπου, που κάθε άλλο παρά πιο ανθρώπινοι και δημοκράτες είναι από τους δικούς τους αγιατολάδες.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 7-8 Μαρτίου 2026
