Τζούλυ Τσίγκα
Το ριφιφί στην Τράπεζα Εργασίας το 1992 «έγραψε» στην ελληνική κοινωνία. Για πολύ καιρό μετά ήταν θέμα συζήτησης σε παρέες, καφενεία και ταβέρνες το σχέδιο, το τούνελ, οι δράστες που δεν βρέθηκαν, το σύστημα που «την πάτησε».
Όμως τίποτα δεν σε προετοιμάζει γι’ αυτό που θα ζήσεις στα έξι επεισόδια του ΡΙΦΙΦΙ σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια και σενάριο των Βασίλη Ρίσβα και Δήμητρας Σακαλή, παραγωγής τoυ Cosmote TV. Όπου το γεγονός είναι μόνο η αφορμή. Αφορμή για εμπνευσμένη μυθοπλασία, κοινωνική καταγγελία και ανάσα ανθρωπιάς.
Η σειρά κυριολεκτικά σε βουτάει στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 από τα πρώτα πλάνα, όπου δεν υπάρχει ούτε μία αισθητική παραφωνία. Παρακολουθούμε τη ζωή απλών ανθρώπων πολύ μακριά από την εικόνα της ευμάρειας και της χρηματιστηριακής φούσκας που θα ερχόταν αργότερα.
Κοινός παρονομαστής η οδύνη, το πένθος, η απώλεια, η απελπισία, ο μάταιος αγώνας για βιοπορισμό. Και τέλος η οργή και η απόφαση για μια πράξη αντίστασης στο σύστημα, που εδώ έχει τη μορφή τράπεζας.
Δάνεια που δεν δόθηκαν, επιταγές που δεν καλύφθηκαν, ένα φτωχικό σπίτι που βγήκε στο σφυρί (πόσο προφητικό για την αγριότητα των πλειστηριασμών που ακολούθησαν και συνεχίζονται) και ένας ερανικός λογαριασμός που ποτέ δεν έφτασε στον προορισμό του, τη σωτηρία ενός παιδιού.
Γιατί στο Ριφιφί, ο Σωτήρης Τσαφούλιας δένει αριστοτεχνικά άλλη μια αληθινή ιστορία. Την ιστορία του μικρού Παναγιώτη που διαγνώστηκε με λευχαιμία το 1999 και έπρεπε να μεταφερθεί στο εξωτερικό για θεραπεία. Το ποσό συγκεντρώθηκε με την άμεση ανταπόκριση του κόσμου σε ερανικό λογαριασμό, αλλά δεν δόθηκε στην οικογένεια με απόφαση της Εθνικής Τράπεζας. Το παιδί δεν έφτασε ποτέ στο Memorial των ΗΠΑ και πέθανε το 2001. Και αυτή η ιστορία είναι μόνο αφετηρία, για να ακολουθήσει αριστοτεχνικά η μυθοπλασία και ο ρόλος της «Όλγας» (Ευαγγελία Μουμούρη) που εμπνέεται το σχέδιο εκδίκησης στην Τράπεζα.
Στο Ριφιφί του Σωτήρη Τσαφούλια, δύσκολα ξεχωρίζεις έναν ή δύο πρωταγωνιστές. Επτά κεντρικά πρόσωπα και γύρω τους με εξίσου σημαντική συμβολή οι υπόλοιποι ρόλοι. Ερμηνείες εξαιρετικές, χωρίς κραυγές γι’ αυτό και τόσο αληθινές.
Η δράση, αν και αποδίδεται εξαιρετικά με τους ηθοποιούς να κινούνται σε αληθινές υπόγειες στοές, στο σκηνικό της Αθήνας του ’90, μπαίνει σε δεύτερο πλάνο, πίσω από τις ανθρώπινες ιστορίες που οδήγησαν στην κομβική απόφαση για ένα παράτολμο σχέδιο, σ’ αυτή την πράξη αντίστασης «στο σύστημα που μας γ……σε» όπως οι ίδιοι λένε.
Το Ριφιφί γίνεται η πιο απλή και δυνατή ιστορία συμπερίληψης. Η σωματική αναπηρία, ο νανισμός (κορυφαίος ο Δήμος Γιγαντάκης), ο τραυλισμός, η φυλακή δεν κουκουλώνονται, αλλά αντικατοπτρίζονται στην αναπηρία της κοινωνίας που αρνείται να συμπεριλάβει.
Το χιούμορ είναι λυτρωτικό σε στιγμές αγωνίας και συναισθηματικής φόρτισης που ραγίζουν από ατάκες ξεκαρδιστικές.
Είναι, νομίζω, το Ριφιφί περισσότερο από όλα, μια ιστορία ανθρωπιάς. Ίσως με απλοποιήσεις και σίγουρα με αίσιο τέλος «Πήραμε την εκδίκηση του αιώνα» λέει ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος. Ένα happy end που δεν μειώνει σε τίποτα μια εξαιρετική δουλειά.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 14-15 Φεβρουαρίου 2026 \
