Γιώτα Ιωαννίδου
Σε κατάμεστη αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου εκδήλωση της οργάνωσης Κομμουνιστική Απελευθέρωση και της νΚΑ, με θέμα «Τα δημόσια και κοινωνικά αγαθά στο προσκήνιο».
Μπροστά στην 3η επέτειο του κρατικού-εταιρικού εγκλήματος των Τεμπών, παρουσιάστηκε ειδική έκδοση της οργάνωσης για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και αναπτύχθηκαν οι πολιτικές, ιδεολογικές και κινηματικές προϋποθέσεις γι αυτό. Εισηγητικές ομιλίες έγιναν από τη Φαίδρα Σούρμπη, φοιτήτρια του Βιολογικού και μέλος του ΚΣ της νΚΑ και δύο μέλη της ΠΕ της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, τον Μιχάλη Ρίζο γιατρό στο Αττικό νοσοκομείο και τον Βασίλη Μηνακάκη, συγγραφέα και επιμελητή εκδόσεων.
Ο Β. Μηνακάκης έδωσε παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και εργοδοτικής διαχείρισης με τραγικές επιπτώσεις -για τις οποίες εργαζόμενοι και σωματεία είχαν προειδοποιήσει- στις δημόσιες συγκοινωνίες, στην υγεία ειδικότερα την περίοδο της πανδημίας, στη Βιολάντα, στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Αξιοποιώντας τις κραυγαλέες αρνητικές επιπτώσεις από το κύμα ιδιωτικοποιήσεων που έχει ξεκινήσει παγκόσμια εδώ και μισό περίπου αιώνα, από τον Πινοσέτ, τη Θάτσερ και τον Ρίγκαν, τεκμηρίωσε ότι οι αιτίες της υποβάθμισης των δημόσιων υπηρεσιών οφείλονται στη λειτουργία τους μέσω της κρατικής πολιτικής προς όφελος του κεφαλαίου. Ενώ η ιδιωτικοποίησή τους οδηγεί και στη μειωμένη πρόσβαση σε αυτές των εργαζόμενων αλλά και στη χειροτέρευση της ποιότητάς τους. Τέλος υπογράμμισε την ανάγκη μιας πιο βαθιάς θεωρητικής, ιδεολογικής αντιπαράθεσης με τη λογική του κέρδους και της ιδιωτικής ιδιοκτησίας στα δημόσια αγαθά που δολοφονεί.
Η Φαίδρα Σούρμπη προσέγγισε το θέμα από τη σκοπιά της νεολαίας, τόσο της ζωής της όσο και της προοπτικής της. Ανέδειξε τη ραγδαία εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση στα πεδία της εκπαίδευσης, της στέγης, της φοιτητικής μέριμνας. Ανέπτυξε ειδικότερα τα παραδείγματα της μετατροπής του σχολείου σε εξεταστικό-ταξικό κάτεργο και της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, ενώ τα δημόσια υποχρηματοδοτούνται και προσανατολίζονται στην πολεμική έρευνα. Αλλά και την κατάσταση στην ανεργία αλλά και την εργασία με τους χαμηλούς μισθούς, την επισφάλεια, τις εργασιακές σχέσεις λάστιχο και τα εργατικά ατυχήματα. Κλείνοντας υπογράμμισε ότι η καλύτερη υπόσχεση της νεολαίας στην 3η επέτειο των Τεμπών θα είναι το δυνάμωμα του αγώνα για δημόσια, δωρεάν, κοινωνικά αγαθά.
Ο Μιχάλης Ρίζος χαρακτήρισε την εποχή μας ως εποχή βίαιης, καθολικής υπαγωγής στο κεφάλαιο και την κερδοφορία του όλων των κοινωνικών αγαθών. Το ιδρυτικό συνέδριο της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης είχε επισημάνει ότι επιταχύνεται μια διαδικασία συγκέντρωσης της ατομικής ιδιοκτησίας, που προσιδιάζει στα χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης απολυταρχίας
Σε αυτή το Δημόσιο παραμερίζεται ως «βαρίδι». Από ποια σκοπιά λοιπόν πρέπει ένα σύγχρονο κίνημα ταξικής χειραφέτησης και μια επαναστατική, κομμουνιστική αριστερά να σταθεί απέναντί τους; Μήπως είναι μάταιη μια τέτοια προσπάθεια σήμερα; Μήπως είναι μόνο στόχος ζύμωσης, γιατί για παράδειγμα η επαναφορά στο δημόσιο ιδιωτικοποιημένων υπηρεσιών μπορεί να υλοποιηθεί μόνο μετά την επανάσταση; Με βάση αυτά τα ερωτήματα ο ομιλητής εξέτασε την ιστορική διάσταση της πάλης για δημόσια αγαθά, το πώς συνδέεται με την πάλη ενάντια σε Ευρωπαϊκή Ένωση, κεφάλαιο, κυβέρνηση, γιατί είναι άμεσοι στόχοι η εθνικοποίηση επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και ο εργατικός έλεγχος, αφού αφορούν ζωτικές, λαϊκές ανάγκες. Παράλληλα συνδέονται και με την αντικαπιταλιστική πάλη και την επαναστατική τακτική και στρατηγική. Γιατί η μάχη αυτή δίνεται όχι από τη σκοπιά επαναφοράς σε ένα ουτοπικό κράτος πρόνοιας ή μια καλύτερη κοινωνική ρύθμιση, αλλά συνδέεται με τον αγώνα ενάντια στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και ολοκληρώνεται μετά την επανάσταση. Από τη σκοπιά αυτή έδειξε ότι η θέση του ΚΚΕ «τι δημόσιο, τι ιδιωτικό, καπιταλισμό έχουμε έτσι κι αλλιώς» όχι απλά είναι τραγικά ανεπαρκής αλλά και αφοπλίζει τους εργατικούς αγώνες από την επίτευξη στόχων που να αφαιρούν πλούτο και δύναμη από το κεφάλαιο σήμερα και να ανεβάζουν την εργατική συνείδηση να διεκδικεί όλο τον πλούτο που παράγει. Στο παραπάνω πλαίσιο διατυπώθηκαν προγραμματικές θέσεις και τα σχετικά αιτήματα.
Στη συνέχεια ακολούθησε συζήτηση με τοποθετήσεις και παρεμβάσεις από το ακροατήριο.
