Χρίστος Κρανάκης
▸ Με γραμμή ενότητας, αλλά και πολιτικής σύγκρουσης
Πυκνώνουν οι διεργασίες στο μετωπικό εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενόψει της 6ης Συνδιάσκεψης που θα πραγματοποιηθεί στις 4 και 5 Απρίλη στην Αθήνα. Ήδη προγραμματίζονται οι συνελεύσεις των τοπικών και κλαδικών επιτροπών με στόχο να γίνουν δύο τουλάχιστον συνεδριάσεις πριν τη συνδιάσκεψη, ενώ κάποιες έχουν ήδη ξεκινήσει. Ταυτόχρονα, έχουν δρομολογηθεί τοπικές εκδηλώσεις σε πόλεις και γειτονιές, ενώ προγραμματίζεται κεντρική εκδήλωση παρουσίασης των θέσεων στην Αθήνα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνεχίζει τη δημόσια απεύθυνσή της σε ένα ευρύτερο δυναμικό, οργανωμένο και μη, με στόχο να συμβάλλει αποφασιστικά στην αναγκαία ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και του κινήματος. Η 6η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έρχεται σε έναν «κενό» πολιτικά χρόνο. Το 2026 αναμένεται χρόνια «πολιτικής επεξεργασίας» της λαϊκής οργής, η οποία συνοδεύεται από έντονη «ρευστοποίηση» των πολιτικών σχεδίων. Οι εξελίξεις, διεθνώς και στην Ελλάδα, είναι καταιγιστικές. Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί «φουντώνουν» για τα καλά, με τον αμερικάνικο καπιταλισμό, να επιδιώκει διά της πυγμής την δική του ισχυροποίηση. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει να επιτίθεται αδίστακτα στον λαό.
Και στο πεδίο της Αριστεράς, όμως, η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έρχεται σε μία περίοδο διεργασιών και συγκρότησης διαφορετικών αφηγήσεων. Με τη «βούλα» του πρόσφατου συνεδρίου του, το ΚΚΕ καλεί σε συσπείρωση γύρω από τον μηχανισμό του, αδυνατώντας -για ακόμα μία φορά ιστορικά- να θέσει και να παλέψει στην πράξη και από κοινού στον δρόμο τακτικούς στόχους που θα ανακουφίσουν την εργατική τάξη στο σήμερα και θα δυναμώσουν την απαιτητικότητά της για το αύριο. Από άλλη μπάντα, το συνέδριο της ΝεΑρ επιβεβαίωσε πως -παρά τις διαφωνίες εντός του κόμματος- πρωταρχικό μέλημα αποτελεί η συγκρότηση ενός (λιγότερου ή περισσότερου) ευρύ μετώπου που κυρίως θα προσπαθήσει να αναμετρηθεί με τη «Δεξιά του Μητσοτάκη». Η γραμμή της ΝεΑρ, στις όποιες της εκφάνσεις, αδυνατεί να συγκρουστεί καθολικά και κινηματικά με τον πυρήνα της κυρίαρχης πολιτικής, γι αυτό και στοιχίζεται πίσω από «συμμαχίες άμυνας». Σε παρόμοιο μήκος κύματος, το ΜέΡΑ25 επιλέγει να συγκροτηθεί μέσα από τεχνοκρατικές/διαχειριστικές προτάσεις, που αδυνατίζουν τα εργατικά αιτήματα που έχει ανάγκη η εποχή και θεωρεί την ολική ρήξη με το σύστημα ξεπερασμένη.
Απέναντι, στα αδιέξοδα της ρεφορμιστικής και διαχειριστικής Αριστεράς, ένα μεγάλο δυναμικό αγωνιστών ψάχνει εναλλακτικούς δρόμους, απορρίπτοντας τόσο τη λογική των αυτόκεντρων αγώνων «χαμηλών πτήσεων» όσο και εκείνη των αντι-δεξιών μετώπων και επιμένει στην αναζήτηση μίας ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής κατεύθυνσης. Στις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις αυτές, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνει την πολιτική της πρόταση για ένα άμεσο προωθητικό κάλεσμα για την ανασυγκρότηση και την ενωτική παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Η αγνόηση της πρότασης αυτής από οργανωμένες δυνάμεις (βλ. Πρωτοβουλία για μια νέα ενωτική και ανατρεπτική Αριστερά) αδυνατίζει τον αναγκαίο πολιτικό διάλογο και δυσχεραίνει τη σκιαγράφηση ενιαίου κριτηρίου – καθοριστικό βήμα για τη συγκρότηση κοινών αντιστάσεων το επόμενο διάστημα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την πλευρά της, συνεχίζει να προτάσσει ως αναγκαίο βήμα για τη δημιουργία ενός μαζικού και πολιτικά ανεξάρτητου κινήματος τησυμφωνία πάνω σε ένα «πρόγραμμα πολιτικών στόχων πάλης που υπερασπίζουν τα εργατικά συμφέροντα σήμερα, και συγκρούονται με τις κεντρικές επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής».
