Δημήτρης Δεσύλλας
Νέα ποιοτικά στοιχεία, αλλά και ανεπάρκειες της ρεφορμιστικής Αριστεράς
Ο πρόσφατος αγροτικός ξεσηκωμός με 55 ημέρες μπλόκα και τη δυναμική κάθοδο στην Αθήνα, πρωτοφανής σε μαζικότητα, διάρκεια και πανελλαδική επέκταση, ανέδειξε το σύγχρονο και εκρηκτικό αγροτικό – διατροφικό ζήτημα. Πρόβλημα παλλαϊκό, ταξικό – εργατικό, όχι «εθνικό» όπως έλεγαν ο Κ. Καραμανλής, ο Α. Σαμαράς και οι διάφοροι ακροδεξιοί.
Ο αγροτικός ξεσηκωμός ανέδειξε ορισμένα καινούργια ποιοτικά στοιχεία, σε σύγκριση με παλιότερους αγώνες. Υπογράμμισε όμως και τις αντιφάσεις και τις κραυγαλέες ανεπάρκειες του αγροτικού κινήματος και της Αριστεράς, κυρίως της διαχειριστικής και ρεφορμιστικής, αλλά και όλων των εκδοχών της (τηρουμένων των αναλογιών).
Τα μπλόκα δεν ήταν «σπασμοί του παλιού, που πεθαίνει και φεύγει», όπως έλεγαν στα κυρίαρχα ΜΜΕ, διάφοροι άσχετοι «αναλυτές». Είναι σκηνές από το εφιαλτικό μέλλον που ετοιμάζουν για τη φτωχή εργαζόμενη αγροτιά, η πολεμική οικονομία – υστερία της ΕΕ, η καταστροφική συμφωνία ΕΕ – Mercosur, η αντιαγροτική πολιτική της ΝΔ και η συναίνεση – συνενοχή ολόκληρου του αστικού πολιτικού σκηνικού στην αντιλαϊκή επίθεση.
Υποκινητής των αγροτικών μπλόκων είναι η εφαρμογή της αντιλαϊκής Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) της ΕΕ. Που δεν είναι «κοινή» (αλλά ανισότιμη – ανισόμετρη μεταξύ προϊόντων, χωρών και περιφερειών) δεν είναι «αγροτική» (αλλά εκμετάλλευση και ξεκλήρισμα), δεν είναι «πολιτική» (αλλά στυγνό κέρδος). Με τη νέα, πολύ χειρότερη εκδοχή της ΚΑΠ (2028 – 2034) η κ. Φον ντερ Λάιεν και η ΕΕ, πετσοκόβουν 100 δισ. ευρώ (μείωση 30%) για να τα δώσουν για όπλα και στον Ζελένσκι! Δίνουν έτσι τη «χαριστική βολή» του μαζικού ξεκληρίσματος στη φτωχή εργαζόμενη αγροτιά.
Πυροκροτητής της μεγάλης αγροτικής και λαϊκής οργής, ήταν και είναι το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ της μαφιόζικης διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Η ωμή πρόκληση απέναντι στους φτωχούς εργαζόμενους αγρότες («σπείραμε σιτάρι – θερίσανε Φεράρι») και η συγκάλυψή του, με το γνωστό «πλυντήριο της Εξεταστικής» με συμμετοχή όλης της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης.
Στα αγροτικά μπλόκα είδαμε για πρώτη φορά μαζί αγρότες και κτηνοτρόφους (λόγω και της ευλογιάς). Ξεχώρισε η δυναμική συμμετοχή νέων αγροτών και κτηνοτρόφων, που βλέπουν μπροστά τους ένα σκοτεινό μέλλον, μερικοί μάλιστα έλεγαν «είμαστε η γενιά του Γρηγορόπουλου»! Ενώ στα τρακτέρ κυριαρχούσαν οι ελληνικές σημαίες (δείγμα διακομματικής συμμετοχής και διαταξικής σύνθεσης), στη Δυτική Μακεδονία έβλεπες και λίγες κόκκινες σημαίες με τον Τσε Γκεβάρα!
Δεν πέρασε ο αντιδραστικός «κοινωνικός αυτοματισμός», ούτε η συκοφάντηση του αγροτικού αγώνα, για δήθεν «τραμπουκισμούς και φασιστικές πρακτικές» από τον Κ. Μητσοτάκη, τον αντιπρόεδρο Κ. Χατζηδάκη και τον διαπρεπή «ποινικολόγο» Π. Μαρινάκη! Η συμπαράσταση των εργαζομένων της πόλης ήταν πρωτοφανής γιατί ζουν στο σούπερ-μάρκετ και στην τσέπη τους, την τεράστια και διπλή ληστεία «και στο χωράφι και στο ράφι» από τις πολυεθνικές και τους μεγαλέμπορους της αγροτοδιατροφής. Αποκρούστηκε η κρατική βία και καταστολή, οι τρομοκρατικές απειλές κυβέρνησης και Αρείου Πάγου, για «εγκληματικές οργανώσεις» και νέα φάμπρικα μαζικών «αγροτοδικείων». Απέτυχε η διάσπαση των μπλόκων από λίγους εγκάθετους αγροτοπατέρες της ΝΔ και με τη μεθόδευση του Μητσοτάκη, με τα «διπλά ραντεβού» στο Μαξίμου. Έγιναν θετικά βήματα στη δημοκρατική οργάνωση του αγροτικού αγώνα, με τις συχνές τοπικές συνελεύσεις και τις Πανελλαδικές συσκέψεις των μπλόκων. Έγινε ευρύτερα κατανοητό σε αγρότες και εργάτες ότι η ΕΕ, που καπηλεύεται την έννοια «Ευρώπη», έχει γίνει στην πράξη ένα «σύγχρονο Νταχάου» για όλα τα λαϊκά δικαιώματα.
Ο αγροτικός ξεσηκωμός όμως ανέδειξε και τις αντιφάσεις και τις κραυγαλέες ανεπάρκειες του αγροτικού συνδικαλιστικού κινήματος και της ηγεσίας της Πανελλαδικής Επιτροπής Μπλόκων (ΠΕΜ). Στην αρχή προβλήθηκαν δώδεκα (12) ενωτικά, παναγροτικά αλλά διαταξικά αιτήματα. Προστέθηκαν μετά άλλα δύο (2) για τις αποζημιώσεις των κτηνοτρόφων για την ευλογιά και το ζήτημα της μεταφοράς του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, συνολικά 14 αιτήματα. Στην πράξη όμως, η διεκδίκηση περιορίστηκε μόνο στα δύο πρώτα οικονομικά αιτήματα, για το ηλεκτρικό ρεύμα και το πετρέλαιο. Με αποτέλεσμα οι ξεσηκωμένοι αγρότες να «κερδίσουν» μόνο ψίχουλα μαζί με μπόλικη «κατανόηση και συμπάθεια» μέσω μιας ακόμα «διακομματικής επιτροπής της Βουλής», κουβέντα να γίνεται!
Τα μπλόκα της αγροτιάς που θα ξανάρθουν, για να νικήσουν απέναντι στην τρομοκρατία κυβέρνησης – ΕΕ – κεφαλαίου, απαιτούν άλλους όρους και προϋποθέσεις
Τα μπλόκα, με ευθύνη της ηγεσίας της ΠΕΜ, δεν σήκωσαν το τρομοκρατικό «γάντι» που τους πέταξε ο Μητσοτάκης ότι: «συζητάω μόνο με ανοιχτούς δρόμους και μόνο για αιτήματα συμβατά με την δημοσιονομική πειθαρχία και με την ΚΑΠ της ΕΕ». Υπερεκτίμησαν και θεώρησαν «μεγάλη επιτυχία» τις συναντήσεις στο Μαξίμου και τον προσχηματικό «διάλογο» του Μητσοτάκη. Δεν κλιμάκωσαν τον αγώνα στην πράξη, ούτε μαχητικά, ούτε κυρίως πολιτικά. Δεν έβαλαν πολιτικούς στόχους ανατροπής της κυβέρνησης της ΝΔ, της ΚΑΠ και της ίδιας της ΕΕ. Δεν ανέδειξαν (σχεδόν αποσιώπησαν) την καταστροφική συμφωνία ΕΕ – Mercosur.
Ενώ υπήρχαν δυνατότητες, δεν έγιναν πρακτικά βήματα στην προώθηση μιας αγωνιστικής εργατοαγροτικής συμμαχίας. Για παράδειγμα οι αγρότες δεν έβαλαν ζήτημα κατάργησης του ΦΠΑ στα τρόφιμα για τους καταναλωτές, αλλά μόνο για τα δικά τους εφόδια (φάρμακα, λιπάσματα, ζωοτροφές). Από την άλλη μεριά το ΠΑΜΕ (ΚΚΕ) και άλλες ηγεσίες εργατικών συνδικάτων, δεν έβαλαν ούτε μία 24ωρη απεργία στην διάρκεια των μπλόκων!
Τα μπλόκα της αγροτιάς που θα ξανάρθουν, για να νικήσουν απέναντι στην τρομοκρατία κυβέρνησης – ΕΕ – κεφαλαίου, απαιτούν άλλους όρους και προϋποθέσεις: άλλο αγροτικό και εργατικό κίνημα, ταξικά ανασυγκροτημένο, άλλη Αριστερά, επαναστατική, σύγχρονα κομμουνιστική και μια σύγχρονη ανατρεπτική εργατοαγροτική συμμαχία. Εμείς, ως Κομμουνιστική Απελευθέρωση και ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλουμε να συμβάλουμε σ’ αυτό. Να δυναμώσουμε την πάλη μας για την ανατροπή της μαφιόζικης κυβέρνησης της ΝΔ «από τα κάτω – από τα αριστερά»! Για την έξοδο από τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ, ως διεθνιστική συμβολή στη διάλυση της και στην οικοδόμηση άλλης εργατικής και σοσιαλιστικής διεθνοποίησης, με σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 21-22 Φεβρουαρίου 2026
