Γιάννης Ελαφρός
Ήταν Κυριακή 26 Γενάρη του 2025, μεσημέρι, πριν από ένα χρόνο. Το Σύνταγμα και οι γύρω δρόμοι είχαν πλημμυρίσει από μία συγκλονιστική συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων. Το πλήθος είχε ασφυκτικά κατακλύσει τον χώρο, ήταν αδύνατο να περάσεις. Δεν υπήρχαν πολλά πανό, ακούστηκαν λίγα συνθήματα. Σε μεγάλα μέρη της συγκέντρωσης επικρατούσε μάλλον σιωπή –μια σιωπή γεμάτη ένταση- καθώς ούτε οι ομιλίες ακούγονταν, αφού τα ηχητικά των διοργανωτών ήταν πολύ μικρά∙ κανείς δεν είχε προβλέψει το μέγεθος της συγκέντρωσης. Ανάλογες συγκεντρώσεις έγιναν εκείνη την ημέρα σε περίπου 100 πόλεις σε όλη την Ελλάδα!
Το κάλεσμα γι’ αυτή την τεράστια κινητοποίηση είχε κάνει ο Σύλλογος Θυμάτων Τεμπών και μάλιστα μόλις λίγες ημέρες πριν. Ακολούθησαν συλλογικότητες, σωματεία και πολιτικές οργανώσεις. Λίγοι καλούσαν, ελάχιστες ήταν οι μέρες της προετοιμασίας. Όμως η ανταπόκριση ήταν συγκλονιστική. Στο βήμα συγγενείς θυμάτων, νέες και νέοι (θυμάμαι την πολύ δυνατή ομιλία της Έλλης Πιπερίδη, φοιτήτριας Νομικής και την απήχηση που είχε), συνδικαλιστές σιδηροδρομικοί και στον χώρο οργή, συγκίνηση (δεν ήταν λίγες/λίγοι όσες/οι δάκρυσαν) κι απόφαση για να έρθει το θέμα των Τεμπών στο προσκήνιο. Η δημοσιοποίηση, μερικές μέρες πριν, ηχητικών ντοκουμέντων από τα αδικοχαμένα θύματα των Τεμπών, που πέθαναν από τη φωτιά που ξέσπασε μετά τη σύγκρουση των δύο τρένων, είχε ευαισθητοποιήσει πολύ κόσμο.
Ένα μήνα μετά, στις 28 Φλεβάρη 2025, θα έρθει ο κοινωνικός σεισμός, με την πιο μεγάλη πολιτική απεργία που έχει γίνει στη χώρα κι εκατομμύρια στους δρόμους όλης της χώρας. Το κίνημα, ο αφυπνισμένος λαός και νεολαία, ανέδειξαν το έγκλημα των Τεμπών σε κορυφαίο πολιτικό θέμα.
Ένα μήνα μετά, στις 28 Φλεβάρη 2025, θα έρθει ο κοινωνικός σεισμός, με την πιο μεγάλη πολιτική απεργία που έχει γίνει στη χώρα κι εκατομμύρια στους δρόμους όλης της χώρας
Υπήρχαν βέβαια σοβαρά ελλείμματα, όπως η χαμηλή παρουσία πολιτικών στόχων στην όλη κινητοποίηση, καθώς τα καυτά αιτήματα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, για εκδίωξη της Hellenic Train κι ενιαίο δημόσιο σιδηρόδρομο κόντρα στη λογική του κέρδους, για τιμωρία όλων των ενόχων (κυβερνητικών, κρατικών και ιδιωτικο-επιχειρηματικών) για την τραγική και δολοφονική κατάσταση που επικρατούσε στα τρένα, για ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, καλύπτονταν από τη γενική έκκληση για «δικαιοσύνη», που παρά το βάθος που μπορεί να αποκτήσει ως κοινωνική και πολιτική απαίτηση, καλύπτονταν από ένα πέπλο ασάφειας. Σε κάθε περίπτωση η κινητοποίηση αποτελούσε ένα τεράστιο πρόβλημα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη και το όλο σύστημα της καπιταλιστικής λεηλασίας και κερδοφορίας πάνω στις ζωές μας.
Η κυβέρνηση της ΝΔ έκανε μια μακρόχρονη επικοινωνιακή αντεπίθεση για να θολώσει τα νερά, για να δημιουργήσει σύγχυση, με προκλητικό χειρισμό κι έλεγχο των πορισμάτων ειδικά των κρατικών φορέων, έτσι ώστε να βγει κι πάνω(!) και να μπαζώσει το… πολύπλευρο μπάζωμα της αλήθειας. Την Παρασκευή στη δίκη στη Λαμία για την υπόθεση του σβησίματος επίμαχων βίντεο από τη σύγκρουση στα Τέμπη και τις ημέρες που ακολούθησαν, υπήρχε παραδοχή του εκπροσώπου της εταιρείας πως έγιναν διαγραφές αρχείων γιατί η λήψη ήταν κακή και ήταν «σκουπίδια»!
Παρόλα αυτά η κυβέρνηση μείωσε την ένταση αλλά δεν έσβησε την κοινωνική φωτιά για το έγκλημα στο Τέμπη. Η νέα σύμβαση που έκανε πρόσφατα με την αμαρτωλή Hellenic Train δείχνει πως επιμένει στη γραμμή της ιδιωτικοποίησης και της ασυδοσίας των μονοπωλίων.
Η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού πως κινείται για τη δημιουργία πολιτικού φορέα, οι διαφωνίες στα πλαίσια του Συλλόγου Θυμάτων και το δικαιολογημένο αίτημα της πλειοψηφίας του ΔΣ για παραίτηση της Μ. Καρυστιανού από την προεδρία δημιουργεί κινδύνους αποπροσανατολισμού ή και κατακερματισμού του κινήματος για τα Τέμπη. Αντί να συζητάει ο κόσμος πως θα κλιμακώσει τον αγώνα ενόψει και της έναρξης της κύριας δίκης τον Μάρτιο υπάρχει το ενδεχόμενο να στραφεί σε μια συζήτηση υπέρ ή κατά του «κόμματος Καρυστιανού».
Ο καθένας και η καθεμία μπορούν να δημιουργήσουν ή να συμβάλλουν σε πολιτικά κόμματα, αυτό ισχύει φυσικά και για τη Μ. Καρυστιανού, αν και πιθανόν η συμβολή της από τη θέση της προέδρου του Συλλόγου Θυμάτων Τεμπών θα ήταν πιο ουσιαστική. Επιπλέον, το έγκλημα των Τεμπών και η κυρίαρχη πολιτική που εκφράζεται σε αυτό απαιτεί πολιτικό αγώνα για να ανατραπούν όσα μάς κλέβουν τη ζωή. Σε αυτή την ανάγκη όχι μόνο η άθλια κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά όλο το πολιτικό σύστημα και ειδικά τα αστικά κόμματα της συναίνεσης (από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι την Πλεύση και την ακροδεξιά) έχουν αποδείξει πως δεν μπορούν να ανταποκριθούν, δέσμια της υποταγής στο κεφάλαιο, την αγορά και την ΕΕ. Αλλά δεν μπορούν να δώσουν απάντηση ούτε «ηθικοπλαστικές», βαθιά συντηρητικές ή και ακροδεξιάς κοπής λογικές που βλέπουμε να εκπέμπονται το τελευταίο διάστημα ως πολιτικός λόγος από την Μ. Καρυστιανού. Απόψεις που πλήττουν αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα (όπως των γυναικών στην άμβλωση), αλλά δεν θίγουν καθόλου το πλαίσιο που οδήγησε στην εγκληματική σύγκρουση στα Τέμπη: Την ιδιωτικοποίηση, την ασυδοσία για τα κέρδη, την πλήρη μετατροπή του κράτους και των κυβερνήσεων σε… ΚΕΠ για τις μεγάλες επιχειρήσεις, τις πολυεθνικές και τα «δικά τους παιδιά».
Αυτό που χρειάζεται ο λαός και η νεολαία είναι ένα μεγάλο πολιτικό κίνημα για τα Τέμπη και για όλα τα «Τέμπη» της ζωής μας, που θα θέσει τους αναγκαίους πολιτικούς στόχους από τα κάτω, για να γίνει το ίδιο το κίνημα και τα εκατομμύρια πρωταγωνιστές, παίρνοντας την υπόθεση στα χέρια τους, χωρίς να περιμένουν Μεσσίες με «σοφούς», τύπου Καρυστιανού, Τσίπρα, ή άλλους. Σε αυτό, η αντικαπιταλιστική και επαναστατική Αριστερά μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά και πρωτοπόρα.
Έχει μεγάλη σημασία το διήμερο 27-28 Φλεβάρη το εργατικό κίνημα, τα σωματεία, οι φοιτητικοί σύλλογοι, η ανυπότακτη νεολαία που αναζητά, ο κόσμος που δεν ξεχνά, μαζί με τον Σύλλογο Θυμάτων Τεμπών να δημιουργήσουν ξανά ένα πολύ μεγάλο πολιτικό και κινηματικό γεγονός, με απεργία και συγκεντρώσεις παντού, που θα δώσει νέα ώθηση στον αγώνα για την ανατροπή τους. Γιατί, για να αναπνεύσουμε πρέπει να τους ανατρέψουμε.
