Χρίστος Κρανάκης
Η επίθεση της ΑΡΑΣ σε ομάδες του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου ήταν καταιγιστική και προσχεδιασμένη. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά δεν τα αρνήθηκε ούτε καν η ίδια, σε μία ανεκδιήγητη ανακοίνωση που παρουσίασε ως «πρώτη πολιτική εκτίμηση». Μετά την πλήρη απομόνωση που υπέστη από το σύνολο σχεδόν των πολιτικών οργανώσεων, στρέφεται αποκλειστικά προς ένα πολύ μικρό ακροατήριο που πιστεύει πως «καλά τους κάνανε γιατί ήταν Αναρχικοί, άρα ασφαλίτες».
Η ευθεία και απόλυτη συσχέτιση πρακτικών βίας με κατασταλτικά μέτρα που θέσπισε το κράτος (όπως επιχειρείται στην ανακοίνωση της ΑΡΑΣ), είναι «βούτυρο στο ψωμί» των κατασταλτικών μηχανισμών και καταλήγει να υποτιμά τη στρατηγική, χρόνια και μεθοδευμένη προσπάθεια πάταξης του «εσωτερικού εχθρού» από τις δυνάμεις της αστικής τάξης. Η υπαρκτή επικοινωνιακή αξιοποίηση βίαιων επιθέσεων στα ευρύτερα πλαίσια του κινήματος από πλευράς κράτους, δεν αναιρεί το γεγονός πως ο κρατικός μηχανισμός έχει τον δικό του σχεδιασμό και την ευθύνη για την επίθεση σε δικαιώματα και ελευθερίες. Η λογική αυτή έφερε την ΑΡΑΣ να καταγγέλλει ακόμα και δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς ως «προβοκατόρικες» επειδή λίγες εβδομάδες πριν πρότειναν σε Γενικές Συνελεύσεις φοιτητικών συλλόγων καταλήψεις, κάτι που για την ίδια έδωσε «πρόσχημα στην ΕΛΑΣ να επέμβει»!
Η γενικευμένη στοχοποίηση ομάδων στον σωρό από άλλον πολιτικό χώρο (ειδικά όταν γίνεται ταυτόχρονα προς διαφορετικές αντιλήψεις), καταλήγει σε μία ατέρμονη «ασφαλιτολογία» που στόχο δεν έχει την προστασία του μαζικού κινήματος, αλλά μικροπολιτικές σκοπιμότητες που οδηγούν από τον αποπροσανατολισμό μέχρι στην επέμβαση της αστυνομίας (όπως και έγινε εις βάρος των τραυματιών).
Οργανώσεις της Αριστεράς έχουν έρθει όντως πολλές φορές αντιμέτωπες με πρακτικές τυφλής βίας, αλλά δεν τις αξιοποίησαν ούτε τις προκάλεσαν ποτέ, προκειμένου να εκκαθαρίσουν άλλους πολιτικούς χώρους και να επιβληθούν (πλην της ΑΡΑΣ). Η θέση «ξεκίνησα εγώ τα επεισόδια, για να μην αφήσω εκείνους να κάνουν επεισόδια και βρει αφορμή να μπει η αστυνομία» στερείται κάθε στοιχειώδους λογικής. Σε κάθε περίπτωση, σίγουρα δεν είναι αρμόδια η ΑΡΑΣ να αποφασίζει για το πότε μπορεί να επεμβαίνει εντός Πολυτεχνείου, ειδικά όταν τα τελευταία τέσσερα χρόνια συμμετέχει ενεργά σε μία «βεντέτα» με απολίτικο χαρακτήρα.
Οι «πολιτικοί» λόγοι πίσω από την επίθεση αυτή είναι πολλοί και περιγράφηκαν στις δεκάδες καταγγελίες: ιδιοκτησιακή αντίληψη, στρατιωτικού τύπου συγκρότηση, επιβολή διά της πυγμής πάνω σε άλλες απόψεις στο κίνημα, θεοποίηση της βίας ως «μέσο επαναστατικής πολιτικής» κ.ο.κ.. Εξίσου ψηλά, όμως, πρέπει να μπει και η συνειδητή υποτίμηση του κινήματος, απόρροιας της γραμμής ήττας που έχει ενσωματώσει η ΑΡΑΣ τόσο κεντρικά πολιτικά όσο και στις σχολές, ειδικά τα τελευταία χρόνια! Το θράσος για να κάνει ότι έκανε εντός Πολυτεχνείου το βρήκε γιατί πολύ απλά δεν πιστεύει πραγματικά στη σύγχρονη δυναμική του. Για τον ίδιο λόγο τα αμέσως προηγούμενα χρόνια είχε επιτεθεί μέχρι και σε Γενικές Συνελεύσεις! Για τη συντριπτική πλειονότητα της Αριστεράς η κάθε επέτειος του Πολυτεχνείου είναι μία πολιτική ευκαιρία να (ανά-)συγκροτηθούν κοινωνικές αντιστάσεις και ένας χώρος συνάντησης ενός πλατιού δυναμικού ανθρώπων. Για την ΑΡΑΣ όχι! Εκείνη, βλέπει το Πολυτεχνείο ως αφορμή για κάθε οργάνωση να φανεί «μεγάλη» και «δυνατή» απέναντι στις άλλες. Γι’ αυτό επέλεξε να επιτεθεί, γιατί δεν πίστεψε πως ο ανένταχτος και πιο «έξω» κόσμος ασχολείται ακόμα με το Πολυτεχνείο. Όμως, έπεσε έξω! Όπως φάνηκε, παρά την προσπάθεια καλλιέργειας ιστορικής λήθης από πλευράς αστικής τάξης, σημαντικό τμήμα της κοινωνίας παρακολουθεί και νοιάζεται για το τι συμβαίνει σε κάθε επέτειο και αντιδρά σε κάθε προσπάθεια ευτελισμού της, από όποιον κι αν προέρχεται.
Η παραπάνω λογική της ΑΡΑΣ είναι έκδηλη και στην πορεία διαρκούς δεξιάς μετατόπισής της. Το 2010 εμφανιζόταν ως «υπερασπιστής» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (πάλι με σχεδιασμένες, αιματηρές επιθέσεις) απέναντι σε -υποτίθεται- υπόγειες «διευρύνσεις». Μόλις το 2015, βέβαια, πρωτοστάτησε στην αποχώρηση τμήματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τη ΛΑΕ στα πλαίσια της αναγκαίας «διεύρυνσης». Παρέμεινε εκεί παρά τις αποχωρήσεις άλλων δυνάμεων λόγω της δεξιόστροφης και παρακμιακής πορείας της ΛΑΕ, για να ξεκινήσει αργότερα -μαζί με τη ΛΑΕ- συνεργασία με το ΜεΡΑ25. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιεί μία καθηλωτική για το κίνημα λογική που αρνείται την ανατρεπτική πολιτική και τη ρήξη ως «βερμπαλισμό» και προτάσσει την «ενότητα» για να κερδίσουμε «έστω κάτι». Η ενότητα, βεβαίως, αφορά αποκλειστικά συγκεκριμένα τμήματα της ρεφορμιστικής Αριστεράς και του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, καθώς απέναντι σε κινηματικές δυνάμεις επιδίδεται διαρκώς σε οργανωτικές αντιπαραθέσεις.
Η ακραία επίθεση της ΑΡΑΣ στο Πολυτεχνείο απόρροια της λογικής επιβολής, στο πλαίσιο μιας δεξιόστροφης γραμμής που υποτιμά το κίνημα
Για τους παραπάνω λόγους, το ότι η μαζικοποίηση της ΑΡΑΣ στα πανεπιστήμια ήρθε σε μία εποχή υποχώρησης του κινήματος και μετά την ήττα των αντιμνημονιακών αγώνων δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση. Η οικονομίστικη γραμμή «προσγείωσης» στα μικρά και στα λίγα σε επίπεδο αγώνων, με την παράλληλη αφήγηση ενός κεντρικοπολιτικού στόχου άμεσου και εύπεπτου: «να πέσει ο Μητσοτάκης» και «να μπούμε στη βουλή όπως-όπως», ευδοκίμησε σε μία συγκυρία γενικότερης ηττοπάθειας. Ειδικά, όταν τα παραπάνω συνδυάζονται με μία στρατιωτικού τύπου συγκρότηση, απολύτως ιεραρχική, όπου η γραμμή έρχεται από τα πάνω και πρέπει να υλοποιείται.
Σε εκ διαμέτρου αντίθετο μήκος κύματος, η νεολαία που εμπνέει τη συντριπτική πλειονότητα του κινήματος είναι εκείνη που συγκρότησε μαζικά και δυναμικά φοιτητικά μπλοκ στην πορεία. Εκείνη που δεν ζητωκραυγάζει και αγκαλιάζεται όταν 150 δέρνουν 40, αλλά όταν παίρνει καταλήψεις και κερδίζει επαναπροσλήψεις. Εκείνη που δεν φωνάζει συνθήματα για τους ηρωικούς μαχητές του Γράμμου και του Βίτσι όταν το ΕΚΑΒ μαζεύει άτομα με σπασμένα κεφάλια, αλλά όταν βρίσκεται σε αντιφασιστικές περιφρουρήσεις. Εκείνη που δεν «δένεται» αλυσίδες για να κοντράρει άλλους πολιτικούς χώρους, αλλά για να προστατεύσει τους φαντάρους που κατεβαίνουν στην πορεία. Εκείνη που δεν φανατίζει τα μέλη της, ώστε να βλέπουν παντού «εχθρούς», αλλά ενώνεται σε κοινό πανό με άλλες δυνάμεις απέναντι στον ταξικό αντίπαλο. Σε αυτή τη νεολαία η οργάνωση της νΚΑ, μαζί με άλλες οργανώσεις και συλλογικότητες, παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, ο οποίος αναδεικνύει τη δυνατότητα ανασυγκρότησης ενός πολιτικού νεολαιίστικου κινήματος, που προστατεύεται και απομονώνει κάθε φαινόμενο και πράξη εσωτερικής οργανωτικής αντιπαράθεσης.
Χρέος μας είναι να μείνουν στην ιστορία οι εικόνες με αυτά τα πολύ μαζικά και δυναμικά φοιτητικά μπλοκ και να κλειδώσουμε στο χρονοντούλαπο αυτής τα περιστατικά και τους εμπνευστές των σκηνικών του Σαββάτου.
Το ΜέΡΑ25 υποχρεώθηκε σε καταδίκη, η ΛΑΕ επιμένει
Υπήρξε ευρύτατη πολιτική καταδίκη από οργανώσεις και συλλογικότητες της εξαιρετικά βίαιης επίθεσης της ΑΡΑΣ. Σε κλίμα γενικευμένης κατακραυγής την καταδίκασε και το ΜέΡΑ25. Μπορεί να χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια, κατά τα οποία η ομάδα δρούσε επιθετικά και προκλητικά με διάθεση να εμπλέκεται ενεργά σε «βεντέτες» που τραυμάτιζαν το κίνημα -χωρίς το ΜεΡΑ25 να την καταδικάσει ποτέ δημόσια-, αλλά η έκτακτη Πολιτική Γραμματεία του κόμματος κατέστησε σαφές πως η συνεργασία με εκείνη τελειώνει.
Από την άλλη, η ΛΑΕ εγκλωβισμένη φυσιογνωμικά στον «τρόπο δράσης» της ΑΡΑΣ, προς το παρόν επιλέγει την πλήρη κάλυψη, παρά τις δημόσιες διαφωνίες. Ερώτημα αποτελεί η στάση που θα κρατήσει το ΜέΡΑ25 απέναντι στη ΛΑΕ.
Η ριζοσπαστική Αριστερά έκανε την αρχή στην πορεία της Δευτέρας, αρνούμενη να συμμετέχει σε κοντινά μπλοκ με εκείνα της ΑΡΑΣ. Δύο φοιτητικά μπλοκ και εκείνο της ΛΑΕ -εμφανώς αποδυναμωμένα σε σχέση με προηγούμενες φορές- προχώρησαν αρκετές εκατοντάδες μέτρα μπροστά από τον κύριο όγκο της πορείας. Τα φοιτητικά μπλοκ της κεντρικής διαδήλωσης ήταν κατά πολύ μεγαλύτερα σε όγκο και πιο δυναμικά σε παλμό.
Η ρήξη ΜέΡΑ25 – ΑΡΑΣ έρχεται σε μία «ενδιαφέρουσα» συγκυρία, καθώς οι διαφωνίες εντός της Νέας Αριστεράς εγείρουν εκτιμήσεις για πιθανή διάσπαση του σχήματος, ανάμεσα σε εκείνους που θα ακολουθήσουν τον Τσίπρα και σε όσους όχι. Το δεύτερο τμήμα, με βασικό εκφραστή τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, δεν αποκλείει συνεργασία με το ΜέΡΑ25. Η απομάκρυνση της ΑΡΑΣ (και της ΛΑΕ;) μπορεί να διευκολύνει το κόμμα του Γ. Βαρουφάκη στην επικοινωνία αυτή, προβάλλοντας ένα ακόμα πιο ευρωπαϊκό και θεσμικό προφίλ. Κι η ΝΕΑΡ, πάντως, καταδίκασε ονομαστικά την ΑΡΑΣ για τις πράξεις της, παρότι με σχετική καθυστέρηση. Αξιοσημείωτο πως η ΚΝΕ κράτησε ίσες αποστάσεις, καταγγέλλοντας τα επεισόδια μεταξύ ΑΡΑΣ και αναρχικών ομάδων…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ το σαββατοκύριακο 22-23 Νοέμβρη
