μέλος Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών
▸Η εργατική τάξη πρέπει να πάρει το τιμόνι, χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες χωρίς δισταγμούς
Το αντεργατικό νομοσχέδιο Κεραμέως για το 13ωρο είναι ο καθρέφτης της ζωής που θα χωράει στα διαλείμματα της δουλειάς, των υποχρεώσεων και του ύπνου. Την ίδια στιγμή η σταθερότητα και το success story της κυβέρνησης ταυτίζεται με την ακρίβεια, τον κανιβαλισμό, την απουσία οποιασδήποτε έννοιας δικαιοσύνης. Από το έγκλημα των Τεμπών που δεν μπορούν να το σβήσουν, ειδικά όσο φωνές όπως του Πάνου Ρούτσι αρνούνται να σιγήσουν, μέχρι την Πύλο και την επικίνδυνη στήριξη του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ, το παρόν και το μέλλον μας βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμη καμπή για μια ακόμα φορά. Η μεγάλη απεργία της 28ης Φλεβάρη για τα Τέμπη και οι μαζικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα στις 10 Αυγούστου για το σταμάτημα της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη έχουν αφήσει ανοιχτά και αναπάντητα ερωτήματα: πόσο ακόμα θα συνεχίζουμε σαν να μπορούμε να αγνοήσουμε τη δυστοπική πραγματικότητα;
Μοιάζει η εργατική τάξη να ψάχνει μια διέξοδο που δεν ανοίγεται με εύκολο τρόπο μπροστά της. Τα ερωτήματα των εργαζομένων και της νεολαίας είναι κοινά: πως θα ζήσουμε όταν ο μήνας δεν βγαίνει; Στα μισά ο μισθός τελειώνει, είναι αβέβαιο αν θα μένουμε στο ίδιο σπίτι το επόμενο εξάμηνο με τις ραγδαίες αυξήσεις ενοικίων και τη γιγάντωση της τουριστικοποίησης, ενώ ταυτόχρονα κάθε άνθρωπος που αντιλαμβάνεται την αδικία δεν μπορεί να συνεχίσει την καθημερινότητα του σαν να μην υπάρχει μόνιμα ή απειλή ενός γενικευμένου πολέμου, να μην βλέπει την προσφυγιά και την ρατσιστική αντιμετώπιση προσφύγων και μεταναστών, την αντιδραστικοποίηση τμήματος της κοινωνίας που βλέπει τη «λύση» στις ακροδεξιές κορώνες.
Με τις μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις της 1ης Οκτώβρη επανέρχεται η ανάγκη για αλλαγή. Μια κοινοβουλευτική αλλαγή όμως δεν μπορεί να δώσει καμία διέξοδο και σίγουρα αυτό το αντιλαμβάνεται μεγάλο τμήμα της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας που την ίδια στιγμή που δεν εμπιστεύεται κάποιο πολιτικό κόμμα να αναλάβει την εξουσία, δεν βλέπει πως θα μπορούσε να πάει αλλιώς. Φυσικά ο κρατικός εργοδοτικός συνδικαλισμός της υποταγής των ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ, αλλά από την άλλη ούτε ο συμβιβασμός των δυνάμεων του ΠΑΜΕ σε απλώς «καλές» κινητοποιήσεις δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην ανάγκη των εργαζομένων να παλέψουν για μια ζωή στο ύψος των αναγκών τους.
Όμως η εικόνα είναι αντίστοιχη και αλλού: από την Γαλλία μέχρι την Ιταλία οι εργαζόμενοι αντιστέκονται απέναντι στη γενοκτονία, τη ζωή χωρίς δικαιώματα, τα αντεργατικά μέτρα με ή χωρίς τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Για να αναπνεύσουμε πρέπει να τους ανατρέψουμε ψελλίσαμε από τον Φλεβάρη. Αυτό σημαίνει ότι η εργατική τάξη πρέπει να πάρει το τιμόνι. Χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες, χωρίς δισταγμούς. Ο πιο δύσκολος δρόμος είναι αυτός που πρέπει να βαδίσουμε. Πως; Χωρίς αναμονή. Χωρίς αναμονή όταν η γενοκτονία διεξάγεται μπρος στα μάτια μας. Να μπλοκάρουμε τα πάντα. Να δώσουμε πραγματικό νόημα στην απεργία σταματώντας ουσιαστικά την παραγωγή, να χάσει πραγματικά κέρδη το κεφάλαιο. Κανένα εργοτάξιο να μη δουλέψει, καμία τουριστική μηχανή να μη λειτουργήσει. Να προωθήσουμε το αίτημα για μπλοκάρισμα των πάντων με αντιπολεμική απεργία στις 17/11 για την Παλαιστίνη.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 4-5 Οκτωβρίου 2025
