Μέλος της Attack ΕΜΠ και συλληφθείσα στην κατάληψη Αρχιτεκτονικής
«Ασπίδα προστασία μας είναι ο συλλογικός δρόμος», επισημαίνει η Μυρτώ Κωστόγιαννη συλληφθείσα από την αστυνομική επιχείρηση που πραγματοποίησαν ΜΑΤ και ΟΠΚΕ στην κατάληψη της Αρχιτεκτονικής. Μία κίνηση πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της μεταπολίτευσης, που στοχοποιεί ξεκάθαρα εκείνους/ες που παλεύουν απέναντι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τη συγκάλυψη των πολιτικών ευθυνών για τα Τέμπη και τη γενοκτονία της Παλαιστίνης.
Συνέντευξη στη Βασιλική Σταυριανουδάκη
Αναίτια και μανιασμένη επίθεση σε πορεία κατά της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, έφοδος σε αποφασισμένη από Γενική Συνέλευση κατάληψη στην Αρχιτεκτονική, ξύλο στο Αττικό. Δεν το λες και τυχαίο… Ποιος ο απώτερος σκοπός της αυξημένης κρατικής καταστολής;
Το τελευταίο διάστημα έχουμε δει και συμμετάσχει σε πολλές και μαζικές κινητοποιήσεις. Από το κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και τις συγκεντρώσεις στήριξης στον Πάνο Ρούτσι μέχρι τις απεργίες ενάντια στο 13ωρο και τον νέο εργασιακό μεσαίωνα, φαίνεται πως ο κόσμος διαδηλώνει μαζικά ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, την πολιτική της φτώχειας, του πολέμου, της γενοκτονίας, της διάλυσης της δημόσιας παιδείας, των δολοφονικών ιδιωτικοποιήσεων, της συγκάλυψης, των σκανδάλων (και η λίστα δεν έχει τέλος). Η κυβέρνηση -όπως κάνει διαχρονικά το αστικό κράτος- απέναντι σε όλα αυτά επιστρατεύει το μόνο μέσο που διαθέτει: την καταστολή της αστυνομίας με ξύλο, χημικά και συλλήψεις απέναντι σε όποιον διαδηλώνει. Παρόλα αυτά βλέπουμε πως αυτό δεν είναι αρκετό απέναντι στη λαϊκή οργή και αγανάκτηση! Ένα πρώτο δείγμα ήταν η φοιτητική πορεία που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη, ως απάντηση στην παραπάνω όξυνση της καταστολής.
Μιας κι είσαι φοιτήτρια του Πολυτεχνείου, ας σταθούμε λίγο στην επίθεση στην Αρχιτεκτονική. Κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει. Ποιος ο λόγος;
Η εκκένωση κατάληψης Φοιτητικού Συλλόγου αποφασισμένη από μαζική Γενική Συνέλευση στην Αθήνα είναι ένα πρωτοφανές γεγονός και έχει να συμβεί από πριν τη μεταπολίτευση! Δεν είναι τυχαίο ότι το καλοκαίρι ψηφίστηκε νόμος που αφορά στη δημιουργία σχεδίων ασφαλείας στα ιδρύματα με κάμερες, ελεγχόμενη είσοδο, ίδρυση πειθαρχικών συμβουλίων κλπ. Προφανώς και ο συγκεκριμένος νόμος δεν αφορά στην πραγματική ασφάλειά μας, αλλά θέλει να «χτυπήσει» τη συλλογική δράση των φοιτητών, τη λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων και φυσικά το φοιτητικό κίνημα που παλεύει για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους/ες/α χωρίς αποκλεισμούς. Αυτό φοβούνται, γιατί αυτό έχει καταφέρει να ρίξει ολόκληρους νόμους ιστορικά και να λειτουργήσει ως πυροδότης ευρύτερων κοινωνικών εξελίξεων, όπως πιο πρόσφατα στην πανδημία, τα Τέμπη και το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Με αυτήν την «παραφωνία» θέλει να ξεμπερδέψει η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις ψηφίζοντας τον συγκεκριμένο νόμο, καταργώντας στο παρελθόν το άσυλο, οξύνοντας την αντιπαράθεση σχετικά με την περιβόητη «ανομία». Ειδικά αυτήν την περίοδο επιχειρεί να «μεταλλάξει» τη δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση εφαρμόζοντας ταυτόχρονα τους νόμους των διαγραφών και των ιδιωτικών πανεπιστημίων απέναντι στα οποία το φοιτητικό κίνημα έχει αγωνιστεί στο παρελθόν με χαρακτηριστικό παράδειγμα το κίνημα ενάντια στην ίδρυση ιδιωτικών το ‘24!
Τι αιτήματα είχε τέλος πάντων αυτή η κατάληψη που ήταν τόσο… επικίνδυνη που έπρεπε να χτυπηθεί με τέτοιο τρόπο;
Η εκκένωση της κατάληψης πραγματοποιήθηκε μερικές ώρες πριν τη γενική απεργία ενάντια στην ψήφιση του νομοσχεδίου για τη 13ωρη εργασία. Οι φοιτητές/τριες της αρχιτεκτονικής -όπως και κάθε σχολής- αντιλαμβάνονται πως ολοκληρώνοντας τις σπουδές τους και ως μελλοντικοί εργαζόμενοι θα έρθουν αντιμέτωποι με την επισφαλή εργασία, την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς κλπ.. Για αυτό και επέλεξαν να κλείσουν τη σχολή τους, ώστε να συμμετέχουν μαζικά στις κινητοποιήσεις. Παράλληλα, δεκάδες σύλλογοι πανελλαδικά συνεδριάζουν και αποφασίζουν δράσεις και κινητοποιήσεις ενάντια στις διαγραφές και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Παλεύουμε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση/εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, ενάντια στον όλο και μεγαλύτερο προσανατολισμό της γνώσης και της έρευνας στις ανάγκες της αγοράς και φυσικά προσπαθούμε να συνδεθούμε με τους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες. Ειδικά το τελευταίο είναι αυτό που φοβούνται πιο πολύ και γι’ αυτό η κατάληψη έγινε πολιτικός «στόχος».
Νομικά, όμως, θα σου πουν ήταν «παράνομη»! Μήπως πρέπει να μείνετε σε όσες δράσεις θεωρούνται «νόμιμες»;
Οι ειρηνικές διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη είναι παράνομες; Οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα είναι παράνομες; Οι διαμαρτυρίες εργαζόμενων για τις συνθήκες εργασίας τους είναι παράνομες; Προφανώς και αυτά δεν είναι παράνομα, ωστόσο, βλέπουμε την αστυνομία να καταστέλλει με ωμή βία τέτοιες δράσεις, να προχωράει σε αναίτιες συλλήψεις και να στήνονται σε βάρος αγωνιστών/στριων ψεύτικα κατηγορητήρια με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις συλλήψεις από την πορεία της 7ης Οκτώβρη. Τελικά, βλέπουμε πως ακόμα και οι «νόμιμες» κινητοποιήσεις έχουν από το κράτος την ίδια αντιμετώπιση εφόσον αμφισβητούν έντονα την πολιτική της κυβέρνησης.
Ως φοιτητές και φοιτήτριες θα συνεχίσουμε να συνεδριάζουμε και να κινητοποιούμαστε
Η κυβέρνηση παρουσιάζει την καταστολή ως «πάταξη της ανομίας που προκαλούν ορισμένες μειονότητες». Είναι έτσι;
Η κυβέρνηση από την αρχή της θητείας της μιλάει για «μειονότητες» που αντιδρούν. Αλήθεια ποιες είναι αυτές; Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου αν όχι εκατομμύρια που βρέθηκαν στον δρόμο ενάντια στο έγκλημα στα Τέμπη, τα «ποτάμια» που το καλοκαίρι διαδήλωσαν σε κάθε πόλη και χωριό ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, οι χιλιάδες που απέργησαν ενάντια στο 13ωρο; Ή μήπως οι χιλιάδες φοιτητές που συμμετείχαν σε όλα τα παραπάνω κινήματα, που αγωνίστηκαν ενάντια στην πανεπιστημιακή αστυνομία, που ψήφιζαν καταλήψεις διαρκείας και πορείες ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και που θα συνεχίζουν να παλεύουν, ώστε η παιδεία να αποτελεί δικαίωμα για όλη την κοινωνία και όχι προνόμιο λίγων και εκλεκτών. Νομίζω τελικά πως μέχρι και η ίδια η κυβέρνηση ξέρει πως αυτές οι… μειονότητες είναι κατά πολύ μεγαλύτερες από όσο ισχυρίζεται.
Ποια η δική σας «ασπίδα» προστασίας απέναντι σε μία διαρκώς αυξανόμενη και βίαιη καταστολή;
Η δική μας «ασπίδα» προστασίας απέναντι στη βίαιη καταστολή ήταν, είναι και θα είναι ο συλλογικός δρόμος! Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να απαντήσουμε στην καταστολή, αλλά και στο σύνολο της πολιτικής που χρειάζεται την καταστολή για να εφαρμόζεται. Για αυτό και ως φοιτητές και φοιτήτριες θα συνεχίσουμε το επόμενο διάστημα να συνεδριάζουμε και να κινητοποιούμαστε μέσα από τους φοιτητικούς μας συλλόγους. Άλλωστε η στιγμή που νιώσαμε πιο δυνατοί απέναντι σε όσα μας κατηγορούν, σε όσα βιώσαμε κατά τη διάρκεια της εκκένωσης και ως συλληφθέντες ήταν όταν είδαμε στα δικαστήρια τόσο μαζικά τους συντρόφους μας, τους συμφοιτητές μας και όλο τον αλληλέγγυο κόσμο!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 18-19 Οκτωβρίου
