Δημήτρης Σταμούλης
▸ Οι μαζικές διαδηλώσεις στη ΔΕΘ, οι συγκεντρώσεις για τα Τέμπη και το κίνημα για την Παλαιστίνη ανέδειξαν δυνατότητες
«Γιατί είναι αντεργατικό το 13ωρο;», αναρωτήθηκε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ, προσθέτοντας με επιτηδευμένη αφέλεια ότι «πολλοί νέοι επιλέγουν να κάνουν δύο δουλειές (…) μπορείς να το κάνεις στον ίδιο εργοδότη και να παίρνεις περισσότερα χρήματα, αντί να είσαι σε δύο εργοδότες»! Γιατί όμως οι νέοι έχουν ανάγκη να κάνουν «δύο δουλειές» είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια για τους κυβερνώντες… Με το τερατούργημα Κεραμέως η κυβέρνηση δίνει τη δυνατότητα σε έναν εργοδότη να έχει στη δούλεψή του μέχρι και 13 ώρες δουλειά την ημέρα τον ίδιο εργαζόμενο, να αυξομειώνει τον χρόνο εργασίας ακόμα και μέσα στην ίδια βδομάδα, παρακάμπτοντας συμβάσεις και σωματεία, δρομολογεί την «ευέλικτη προσέλευση» 120 λεπτών, για να «καμουφλάρεται» η αδήλωτη εργασία και η ΕΡΓΑΝΗ να τα δείχνει όλα νόμιμα, σπάει πολλά κομμάτια την ετήσια άδεια των εργαζομένων, εντείνει την ελαστικοποίηση της εργασίας με τις προσλήψεις δύο ημερών και την επιβολή υπερωριών στην εκ περιτροπής απασχόληση. Ένα ακόμα τεράστιο δώρο στην εργοδοσία είναι η απαλλαγή από ασφαλιστικές εισφορές σε προσαυξήσεις από υπερεργασία, υπερωρίες, νυχτερινά, αργίες και σε «προσαυξήσεις που χορηγούνται οικειοθελώς από τον εργοδότη», δηλαδή πάνω από τον κατώτατο μισθό, προοιωνίζοντας κατάρρευση για ταμεία και συντάξεις!
«Η κυβέρνηση υλοποιεί κατά γράμμα την πολιτική της ΕΕ και του κεφαλαίου για φθηνή, ευέλικτη, χωρίς δικαιώματα εργασία, στο όνομα της “ανταγωνιστικότητας” και της “ανάπτυξης”, την πολιτική των νέων Συμφώνων Σταθερότητας και των ματωμένων πλεονασμάτων που πάνε στους τραπεζίτες και το χρέος, της πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας του πολέμου, της αύξησης των πολεμικών δαπανών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στο 5% του ΑΕΠ», υπογραμμίζει η Κομμουνιστική Απελευθέρωση.
Ταυτόχρονα, το νέο Πειθαρχικό στο δημόσιο, έχει στόχο την κατάπνιξη κάθε φωνή αντίστασης και αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, η επιβολή «σιωπητηρίου» στους χώρους δουλειάς του Δημοσίου, η καταστολή και τρομοκράτηση κάθε εργαζόμενου που βάζει το κοινωνικό συμφέρον πάνω από τα κέρδη, την κυβερνητική – αντιλαϊκή πολιτική, το κράτος των επιχειρηματιών.
Οι «δύο δουλειές», τα 10ωρα-13ωρα, η ευέλικτη εργασία, οι μισθοί φτώχειας είναι εδώ εξαιτίας της αντιδραστικής πολιτικής όλων των κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια, των ματωμένων πλεονασμάτων και του δημοσιονομικού «σφαγείου» της ΕΕ και του πολεμικού καπιταλισμού της νέας εποχής. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον Δεκέμβριο του 2024 ο εργατικός μισθός παρέμενε μικρότερος από τον αντίστοιχο του 2011 και ότι 1 στους 3 εργαζόμενους λάμβανε λιγότερα από 830 ευρώ (μεικτά), όταν το 2011 ήταν 1 στους 4! Ο μέσος μηνιαίος μισθός ήταν 1.167 ευρώ, όταν πριν 13 χρόνια ήταν 1.241 ευρώ δηλαδή μειωμένος κατά 18%. Η μερική απασχόληση έχει εκτιναχθεί κατά 124% (680.000), οι εργαζόμενοι ανήλικοι κατά 561% (50.000, 15-19 ετών), οι εργαζόμενοι άνω των 65 ετών κατά 766% (39.500) και όσοι κάνουν δεύτερη δουλειά κατά 232% (163.000).
Τα παραπάνω αντανακλούν το βάθος της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, τη ρευστοποίηση του χρόνου εργασίας, ώστε όλος ο χρόνος ζωής να καταστεί εργάσιμος με μια διακοπή… 11 ωρών, όπως λένε κυβέρνηση και ΕΕ. Κι όλα αυτά σε μια εποχή που ο αναγκαίος χρόνος για την παραγωγή ενός προϊόντος μειώνεται δραματικά λόγω των εξελίξεων στην επιστήμη και την τεχνική.
Η απεργία της 1ης Οκτώβρη μπορεί να αποτελέσει κρίσιμο σταθμό για «μπλοκάρισμα» της κυβερνητικής επίθεσης και σάλπισμα εργατικής αντεπίθεσης για την ανατροπή της και την επιβολή εργατικών νικών. Οι πρόσφατοι σημαντικοί αγώνες σε εκπαίδευση, υγεία, ναυτεργάτες, οι μεγάλες διαδηλώσεις της Καμάρας στη ΔΕΘ και σε όλη τη χώρα για τα Τέμπη, αλλά και το κίνημα υπεράσπισης του παλαιστινιακού λαού, δείχνουν ότι η κοινωνία μυρίζει «μπαρούτι», που μπορεί να «εκραγεί» και να «βάλει φωτιά» στο σκηνικό συναίνεσης. Οι εργαζόμενοι, οι νέοι και νέες, όλος ο λαός, μέσα από ταξικά σωματεία και εργατικές συλλογικότητες, με γενικές συνελεύσεις και εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς και σε γειτονιές, να στείλουν το μήνυμα του ανυποχώρητου αγώνα. Να εμπνευστούμε και να βαδίσουμε στους «καυτούς» δρόμους των λαών της Γαλλίας, του Νεπάλ και αλλού, που αποδεικνύουν στην πράξη τι θα πει λαϊκή κοινωνική αντιπολίτευση και πόσο αυτήν εν τέλει τρέμουν τα καθεστωτικά επιτελεία και όχι την κάλπικη και «θεσμική» αστική συνεννόηση στα κοινοβουλευτικά έδρανα και την εναλλαγή κυβερνήσεων χωρίς ρήξη και σύγκρουση με κεφάλαιο, ΕΕ, ΝΑΤΟ.
Αγώνας ανατροπής για Ψωμί, Δημόσια Αγαθά, Ειρήνη, Ελευθερία
Ο αγώνας για να έχει προοπτική πρέπει να οργανωθεί κόντρα στον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που είναι «δεμένα» στο άρμα της κυρίαρχης πολιτικής. Ήρθε η ώρα ο κόσμος της δουλειάς να βγει στο προσκήνιο, να παλέψει μαχητικά και με διάρκεια ώστε να μην κατατεθεί και ψηφιστεί το νομοσχέδιο- έκτρωμα του Υπουργείου Εργασίας. Με ένα άλλο εργατικό κίνημα, πολιτικοποιημένο, μαχητικό, αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό, με μια ισχυρή, μετωπική, αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική Αριστερά που έχει ανάγκη η εποχή μας, σε αντιπαράθεση με την κύρια στρατηγική κατεύθυνση της αστικής πολιτικής. Για να διεκδικήσει ψωμί, δουλειά, δημόσια αγαθά, ειρήνη, κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, πλήρη και σταθερή εργασία, μείωση του εργάσιμου χρόνου σε 5ήμερο – 6ωρο – 30ωρο, ουσιαστικές αυξήσεις, ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων, της εμπορευματοποίησης, της αξιολόγησης. Για σχολεία και νοσοκομεία αντί για Rafale και φρεγάτες, για την υπεράσπιση της ζωής και της ειρήνης απέναντι στην πολεμική οικονομία και τους ΝΑΤΟϊκούς φονιάδες, του παλαιστινιακού και των άλλων λαών.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 13-14 Σεπτεμβρίου 2025
