Όλγα Τσιλιμπάρη
Αναγκάστηκαν να φέρουν ελικόπτερα, για να τους απεγκλωβίσουν. Καταιγισμός πυρών, επιχείρηση οργανωμένη, για να πάρουν το νεκρό, τους έντεκα τραυματίες και τους κατατρομαγμένους ζωντανούς. Τους επιζήσαντες. Να το νιώσουν κι αυτοί, πώς είναι να συγκαταλέγεσαι στους επιζήσαντες. Δεν έχεις γέρους κι άρρωστους / ούτε παιδιά να σφάξεις / ούτε κορίτσια ντροπαλά / ούτε χωριά να κάψεις! Άσε που εδώ, σε μας, ανέκαθεν, σε Ιντιφάντες και Al Aqsa, πολεμάνε και τα μικρά παιδιά, τους παίρνουν με τις πέτρες…
Απεγκλωβίσουν. Συγκαταλέγεσαι. Θεωρούν αυτές τις λέξεις προνόμιο δικό τους, τους κάθεται περίεργα, όταν τις χρησιμοποιούμε εμείς, οι άξεστοι, οι άπλυτοι, οι μελαμψοί κατσαπλιάδες. Εμείς, οι απόγονοι ενός αρχαίου, περήφανου πολιτισμού.
Κεφάλι και πρόσωπο τυλιγμένο στην keffiye. Μόνο τα μάτια , σαν περισκόπια, να γαζώνουνε τριγύρω, μέρα νύχτα, να σαρώνουνε ψύχραιμα, μεθοδικά, ό,τι έχει αφήσει όρθιο η μανία, η ύβρη, η αλαζονεία των γενοκτόνων. Απ΄την αυγή ως το σούρουπο, το όπλο στο χέρι, σε αδυσώπητο κυνηγητό μες τα χαλάσματα, σε χτίρια σκελετούς, πορτόφυλλα να κρέμονται στην άβυσσο από μια κλωστή, σκάλες, δωμάτια να χάσκουνε αποκεφαλισμένα, ρούχα, κουζινικά, παιχνίδια παιδικά, ανάκατα στο χώμα.
Ελεύθεροι σκοπευτές, κάννες που ξεπροβάλλουν από παντού, σαν τα φαντάσματα. Μάχες εκ του σύνεγγυς, σώμα με σώμα, δρόμο το δρόμο, στενό το στενό. Δε φεύγουμε. Δεν εγκαταλείπουμε. Μένουμε εδώ, μαχητές και πολίτες. Ένα άλλο Στάλινγκραντ, ένα δεύτερο Βιετνάμ. Υπερασπιζόμαστε την πόλη μας, τη χώρα μας, την ψυχή μας, μέχρι το τέλος. Το τέλος γι΄ αυτούς, τη νέα αρχή για μας. Έχει έρθει η αρχή του τέλους τους. Δαιμονισμένο σφύριγμα σειρήνων σημαίνει το τέλος τους, στα καμπαναριά και στους μιναρέδες της Ιστορίας.
Διαπραγματεύσεις, τάχατες, την ώρα που παιδιά και τραυματίες διαμελίζονται απ’ τις βόμβες. Ελευθερία ανάπηρη πάλι μας τάζουν. Δε μασάμε όμως. Οι λαοί νικούν / με το όπλο στο χέρι / κι αυτό η Παλαιστίνη / πολύ καλά το ξέρει!
Λευτεριά, για λίγο πάψε/ να χτυπάς με το σπαθί! Στα πόδια σου, ολοκαύτωμα ο λαός μας. Αγνάντια στη σκυφτή και ντροπιασμένη Ευρώπη, / ας πιούμε ξέχειλη τη δόξα, παλικάρια. / Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για τη ζωή μας, / θεία είν΄ η δάφνη! / Μια φορά κανείς πεθαίνει. / Ό, τι έγινε μπορεί να ξαναγίνει, αδέρφια! / Στων πυρωμένων τούτων βράχων τη λαμπράδα / με σάρκα θεία μπόρεσε ο άνθρωπος να ντύσει / το φωτερότερο κι απ΄ όλα τα όνειρά του*.
*Φ. Μιστράλ, Ελληνικός ύμνος
