Πρόεδρος του Κόμματος Εργασίας (ΕΜΕΡ) της Τουρκίας
Ο Ερντογάν μπορεί να διαφημίζει τον «Αιώνα της Τουρκίας» και να επεμβαίνει στρατιωτικά σε πολλές γειτονικές χώρες, όμως η πλειοψηφία του λαού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι εργαζόμενοι είναι αναγκασμένοι να αγωνίζονται όχι μόνο ενάντια στους εργοδότες και την κυβέρνηση, αλλά και ενάντια στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Συνέντευξη στον Γιώργο Παυλόπουλο
Η κατάσταση είναι εξαιρετικά τεταμένη στην περιοχή μας. Υπάρχει κίνδυνος ενός ευρύτερου περιφερειακού πολέμου;
Δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τι συμβαίνει στην περιοχή μας αποκλειστικά στη βάση των δυναμικών που αναπτύσσονται εδώ. Σήμερα, ο βασικός παράγοντας είναι η ολοένα πιο έντονη διαμάχη για την ηγεμονία ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ιστορικά ζητήματα μπορούν εύκολα να εργαλειοποιηθούν από αυτές, στη βάση των συμφερόντων τους. Μετά την επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, η επίθεση που έχουν εξαπολύσει Ηνωμένες Πολιτείες και Ισραήλ κατά των αντιαμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή, ειδικά κατά του καθεστώτος Άσαντ, καθώς και η συρρίκνωση της επιρροής της Ρωσίας και του Ιράν, έχουν μετατοπίσει την περιφερειακή ισορροπία προς όφελος των ΗΠΑ και του Δυτικού ιμπεριαλισμού. Οι ΗΠΑ, για να το θέσουμε έτσι, επιχειρούν να μπλοκάρουν τον ζωτικό χώρο της Κίνας, ενώ παράλληλα θέλουν να αφαιρέσουν εντελώς τη Ρωσία από την περιφερειακή εξίσωση. Η κατάσταση αυτή έχει οξύνει περαιτέρω τις υπάρχουσες εντάσεις, καθιστώντας τη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική εύφορο έδαφος για νέες συγκρούσεις και πολέμους. Ο κίνδυνος συνεχίζει να αυξάνεται.
Πώς θα μπορούσε να σταματήσει η γενοκτονία στη Γάζα; Το Ισραήλ μοιάζει πανίσχυρο, με τη στήριξη των ΗΠΑ…
Με δεδομένη τη σημερινή διεθνή συγκυρία, αποτελεί δυστυχώς μια επώδυνη πραγματικότητα το γεγονός ότι το Παλαιστινιακό Ζήτημα βιώνει τους πιο μειονεκτικούς συσχετισμούς που έχουν υπάρξει σε όλη του την ιστορική διαδρομή. Σε αυτή τη βάση, το πρώτο σημείο που πρέπει να δώσουμε έμφαση είναι το εξής: Η «διεθνής κοινότητα», από την οποία διάφοροι κύκλοι θα ήθελαν να επέμβει σήμερα, αποτελεί μία εννοιολογική κατάσταση η οποία προέκυψε εντός του πλαισίου και της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων που αναδείχθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν λειτουργική με συγκεκριμένο τρόπο στις συνθήκες που επικρατούσαν τότε. Στον σημερινό κόσμο, ωστόσο, δεν έχει αντιστοίχιση. Αυτό που είναι αποφασιστικό σήμερα είναι τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Ταυτόχρονα, όμως, στο παρελθόν αποδείχθηκε πως ο αποφασιστικός παράγοντας ήταν η στάση των εργαζομένων και των λαών του κόσμου. Σήμερα, λοιπόν, το στοίχημα κρίνεται πάλι εκεί. Το πόσο ο καθένας θα αγωνιστεί κατά των αντιδραστικών σχεδίων του ίδιου του κράτους στο οποίο ζει και του πολιτικού του προσωπικού θα καθορίσει και την έκταση της γνήσιας αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη και τη Γάζα. Η δυνατότητα να σταματήσει η γενοκτονία θα προέλθει κυρίως από εκεί.
Σε ποιο βαθμό και με ποιους τρόπους εμπλέκεται η Τουρκία σε αυτές τις συγκρούσεις;
Η τουρκική κυβέρνηση λέει πως διέκοψε το εμπόριο με το Ισραήλ, όμως αυτό συνεχίζεται μέσω τρίτων. Στην πράξη, λοιπόν, η Τουρκία στηρίζει το Ισραήλ
Το καθεστώς Ερντογάν κατηγορεί το Ισραήλ για γενοκτονία με κάθε ευκαιρία και εκφωνεί παθιασμένους λόγους υπέρ της Γάζας. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η Τουρκία εφοδιάζει το Ισραήλ με πολλά αγαθά, κυρίως χάλυβα, που είναι αναγκαία για την πολεμική του βιομηχανία. Η διμερής στρατιωτική συνεργασία και οι εμπορικές σχέσεις έχουν βαθιές ρίζες. Βεβαίως, ως συνέπεια των αντιδράσεων στο εσωτερικό της Τουρκίας, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να ανακοινώσει πως διέκοψε το εμπόριο με το Ισραήλ. Αυτό δεν αληθεύει. Το εμπόριο συνεχίζεται μέσω τρίτων χωρών. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η Τουρκία εμμέσως στηρίζει το Ισραήλ. Όσο για τη Συρία, η Τουρκία εξακολουθεί να ελέγχει ένα τμήμα της. Διαθέτει στρατεύματα εκεί και στο βόρειο Ιράκ, ενώ συνεχίζει να εγκαθιστά βάσεις. Έχει δε προσφέρει στήριξη σε ισλαμοτζιχαντιστικές οργανώσεις, όπως το HTS, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ μέσω αυτού, ενώ εμπλέκεται εξαρχής στον πόλεμο, μέσω μιας ένοπλης οντότητας που δημιούργησε, του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA).
Πώς θα σχολιάζατε τη διαδικασία αφοπλισμού του ΡΚΚ; Τι πρέπει να περιμένουμε;
Το πώς επετεύχθη η «συμφιλίωση» στη διαδικασία που ακολούθησε την απόφαση του ΡΚΚ να διαλυθεί και να αφοπλιστεί είναι άγνωστο σε όλους, πλην του κράτους, του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, του (αρχηγείου στο) Καντίλ και της ηγεσίας του DEM. Ένα πράγμα, ωστόσο, είναι σαφές: Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή ανάγκασαν την κυβέρνηση να κάνει βήματα στο Κουρδικό. Κάτι ανάλογο ισχύει και για την περίπτωση του πολιτικού κινήματος των Κούρδων και του Οτσαλάν, αν και όχι στον ίδιο βαθμό. Σε κάθε περίπτωση, το τέλος της σύγκρουσης συνιστά από μόνο του μια θετική εξέλιξη. Όμως, υπάρχει ανησυχία ότι η διαδικασία θα μπορούσε να τορπιλιστεί ανά πάσα στιγμή. Η πιθανότητα δεν είναι αμελητέα. Ως ΕΜΕΡ, προσεγγίζουμε τις πιθανές εξελίξεις επιφυλακτικά, για όλους τους παραπάνω λόγους αλλά και γιατί η διαδικασία δεν είναι διαφανής. Υποστηρίζουμε την επίλυση του Κουρδικού με βάση τα ίσα δικαιώματα και τις δημοκρατικές-λαϊκές αξίες.
Ποια είναι η κατάσταση της εργατικής τάξης στη χώρας σας, κατά τον «Αιώνα της Τουρκίας», όπως τον έχει χαρακτηρίσει ο Ερντογάν;
Ως μια εξαρτημένη χώρα, το οικονομικό μοντέλο της Τουρκίας βασίζεται αποκλειστικά στην συμπίεση των μισθών. Ο μέσος όρος των αμοιβών δεν φτάνει καν στο μισό του ορίου της φτώχειας. Στο φόντο, μάλιστα, του πληθωρισμού και του υψηλού κόστους διαβίωσης, οι πραγματικοί μισθοί εξακολουθούν να εξανεμίζονται. Η εργατική τάξη προσπαθεί να αντισταθεί με απεργίες και άλλες μορφές σε τοπικό επίπεδο. Όμως, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία κυριαρχεί σε σωματεία και συνδικάτα. Έτσι, οι εργαζόμενοι είναι αναγκασμένοι να αγωνίζονται όχι μόνο ενάντια στους εργοδότες και την κυβέρνηση, αλλά και ενάντια στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Υπάρχουν ρωγμές στο καθεστώς Ερντογάν;
Η χώρα κυβερνάται από το «καθεστώς του ενός». Όλα αρχίζουν και τελειώνουν στον Ερντογάν. Το κοινοβούλιο δεν συνιστά καν κέντρο εξουσίας. Όμως, ο Ερντογάν έχει απωλέσει τη στήριξη των μαζών. Δεν έχει άλλη επιλογή από το να καταφύγει στη βία. Οι μάζες είναι δυσαρεστημένες και δεν θέλουν να συνεχίσουν να ζουν όπως πριν. Προφανώς, αυτό δεν συνιστά «επαναστατική κατάσταση». Ούτε έχει σχέση με Βοναπαρτισμό. Η χώρα βιώνει μια άνευ προηγουμένου πολιτική διεργασία, η διάρκεια της οποίας είναι άγνωστη. Ωστόσο, νέες κοινωνικές εκρήξεις και μαζικές διαμαρτυρίες μπορεί να εκδηλωθούν ανά πάσα στιγμή.
