Γιάννης Ελαφρός
▸ Ζητούμενο ένα πολιτικό κίνημα ανατροπής της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του άθλιου συστήματος
Καθώς μπαίνουμε στον Αύγουστο και ο κόσμος αναζητά μια ανάσα, σε μια χώρα πλήρως παραδομένη στην τουριστική βιομηχανία όπου οι εργαζόμενοι δυσκολεύονται να κάνουν και μια βδομάδα διακοπές, όλα δείχνουν πως βαδίζουμε σε πύκνωση των πολιτικών εξελίξεων, με πρώτο σταθμό την ΔΕΘ στις 6 Σεπτέμβρη, που προγραμματίζονται μεγάλες κινητοποιήσεις. Οι συνθήκες είναι πολύ ιδιόμορφες. Μην ξεχνάμε πως το 2025 ξεκίνησε με τις δύο μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, με τη συγκέντρωση στις 26 Γενάρη και την τεράστια πολιτική απεργία στις 28 Φλεβάρη, που έβγαλε στους δρόμους πάνω από ένα εκατομμύριο κόσμου, με το σύνθημα «Για να ανασάνουμε, να τους ανατρέψουμε» να συγκινεί ευρύτερα. Η τάση αυτή παρότι δεν κλιμακώθηκε στη συνέχεια, καθώς η αστική αντιπολίτευση και η κοινοβουλευτική Αριστερά έδρασαν πυροσβεστικά, παραμένει ενεργή και τροφοδοτεί μια σειρά αγώνες κι εκδηλώσεις.
Τι την τροφοδοτεί; Πρώτα απ’ όλα το κοινωνικό ζήτημα, οι μεγάλες πληγές της ακρίβειας, της στέγης, του να εργάζεσαι εντατικά και να μην βγαίνει ο μήνας, σε μια χώρα που όλα ιδιωτικοποιούνται και εμπορευματοποιούνται σε ακραίο βαθμό, που η ζωή μας υποβαθμίζεται όσο τα κέρδη ευημερούν. Δεύτερο, η αίσθηση πως δεν υπάρχει δικαιοσύνη και δημοκρατικές ελευθερίες, όχι κυρίως με τη θεσμική πλευρά αλλά με την πολιτική και ταξική. Δηλαδή πως υπάρχει ένα σύστημα διαχείρισης της εξουσίας, που εξυπηρετεί με κάθε τρόπο τα μεγάλα συμφέροντα (το κεφάλαιο, δηλαδή) και είναι έτοιμο να συγκαλύψει τα αίσχη του, «μπαζώνοντας» την αλήθεια. Τρίτο, η ανησυχία μπροστά στις θυελλώδεις εξελίξεις στην περιοχή και σε όλο τον κόσμο, με μια γενοκτονία στην Παλαιστίνη να εκτυλίσσεται σε ζωντανή μετάδοση αλλά με τον ήχο κλειστό, με τα τύμπανα πολέμου να κτυπούν και την πολεμική οικονομία να αντικαθιστά τα παραμύθια της ΕΕ για «κοινωνική συνοχή» και την κυβέρνηση Μητσοτάκη να εμφανίζεται ως «πρωτοπαλίκαρο» του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της ΕΕ.
Η ιδιομορφία της περιόδου είναι πως υπάρχει μια δίδυμη βαριά φθορά και της κυβέρνησης και της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, μια ευρύτερη κρίση πολιτικής εκπροσώπησης, που ανοίγει νέες δυνατότητες για την αντικαπιταλιστική Αριστερά, αλλά εγκυμονεί και κινδύνους είτε ακροδεξιών τεράτων (που επωάζονται μέσα στην κυρίαρχη καπιταλιστική βαρβαρότητα), είτε δήθεν «αντισυστημικών» απαντήσεων με προσωποπαγή μορφώματα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι υποχρεωμένη να βουτήξει ακόμα πιο βαθιά στον βούρκο, κάνοντας τη βρόμικη δουλειά για το κεφάλαιο, τις ΗΠΑ και την ΕΕ, ελπίζοντας στη συνέχιση της υποστήριξής τους. Για τον λαό έχει τον μύθο του Χότζα: Παίρνει 10 και τροφοδοτεί το υπερ-πλεόνασμα και μετά μοιράζει δύο, σαν φιλάνθρωπος, και ζητά υποστήριξη.
Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ, Πλεύση κλπ.) δεν εμπνέει καθώς παραμένει απελπιστικά εντός του πλαισίου της κυρίαρχης πολιτικής, θεωρείται σαφώς μέρος του προβλήματος και εξαντλείται σε θεσμική «αντιπολίτευση» (ενώ οι θεσμοί έχουν απαξιωθεί), ακόμα κι όταν αυτό γίνεται αυτάρεσκο «θεσμικό αντάρτικο» αλά Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η ζωή είναι αλλού, αναπνέει εκτός βουλής, μέσα στο κίνημα και στον καθημερινό αγώνα.
Αυτό που λείπει δεν είναι μια «ενότητα για να πέσει ο Μητσοτάκης», όπως προτείνουν διάφοροι (κι επιχειρούν και αστικά κέντρα για να διαμορφώσουν εναλλακτική για το σύστημα), με ανακύκλωση μάλιστα φθαρμένων πολιτικών τύπου Τσίπρα. Και μόνο το γεγονός πως τα πολιτικά προγράμματα έχουν αντικατασταθεί από προσωποπαγή σχήματα τύπου «Κόμμα Τσίπρα» με σύνθημα «δημοκρατικού καπιταλισμού» και «νέου πατριωτισμού» δείχνουν πόσο ρηχά και κοντόφθαλμα είναι όλα αυτά.
Δεν είναι τυχαίο πως τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα (ειδικά όσα έχουν απογοητευθεί από την πολιτική) δεν συγκινούνται από ένα στενά «αντιμητσοτακικό» στόχο, όσο κι αν η οργή για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση διευρύνεται. Ο κόσμος έχει την αίσθηση (ακόμα κι αυθόρμητη) πως έχει να τα βάλει με ένα «σύστημα», όπως κι αν το ορίζει αυτό. Δεν είναι τυχαίο πως και οι μεγάλες κινητοποιήσεις που έγιναν (είτε για τα Τέμπη, είτε για την Παλαιστίνη) εμπνέονται από μια τέτοια προσέγγιση και «φουσκώνουν» από μεγάλα πράγματα.
Αναγκαία μια Αριστερά μαχητική, που δεν διστάζει να απαντήσει στις προκλήσεις «Ιδού η Ρόδος»!
Το ζητούμενο σήμερα είναι μια πολιτική απάντηση στο κοινωνικό ερώτημα, με εργατικό, ανατρεπτικό, αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και στρατηγική στόχευση. Που θα θέτει το αίτημα της ανατροπής της άθλιας κυβέρνησης της ΝΔ, από τα κάτω και από τα αριστερά, αλλά και της κυρίαρχης πολιτικής που εκφράζει τα συμφέροντα κεφαλαίου, ΕΕ και ΝΑΤΟ και με την οποία συναινεί η κεντροαριστερά και η ακροδεξιά. Για το «Ψωμί, Παιδεία, Ειρήνη, Ελευθερία στην εποχή μας». Μια απάντηση που μπορεί να συνενώσει πρωτοπόρες δυνάμεις που αναδύονται μέσα από τους αγώνες, κόσμο που αναζητά ριζοσπαστικές απαντήσεις και διαφοροποιείται από την καθήλωση της ρεφορμιστικής Αριστεράς, του ΚΚΕ, του ΜέΡΑ25 κλπ. Που θέτει αντικαπιταλιστικούς ανατρεπτικούς στόχους στο σήμερα, όχι από ιδεολογική παπαγαλία, αλλά γιατί είναι αναγκαίοι για να βελτιωθεί η ζωή λαού και νεολαίας: Κάτω τα κέρδη, πάνω οι μισθοί, όχι στις ιδιωτικοποιήσεις – στο δημόσιο όλα τα κοινωνικά αγαθά, με κρατικοποίηση τώρα χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο, όχι στα εξοπλιστικά προγράμματα και στα πολεμικά σχέδια ΝΑΤΟ και ολιγαρχίας, απειθαρχία στο Σύμφωνο Σταθερότητας, ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ.
Είναι αναγκαία μια Αριστερά μαχητική, μέσα στην εργατική τάξη και τα πληβειακά στρώματα, που δεν διστάζει να απαντήσει στις προκλήσεις «Ιδού η Ρόδος» και δεν βουλιάζει στον κομφορμισμό, την ηττοπάθεια και τον εκλογικισμό. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να συμβάλλει στην ανασυγκρότηση και συσπείρωση της αντικαπιταλιστικής ανατρεπτικής Αριστεράς.
Σε αυτή την πάλη, η υπόθεση της Παλαιστίνης σφραγίζει την εποχή μας και ξεχωρίζει όπως το ΄40 την αντίσταση και την αξιοπρέπεια από τους μαυραγορίτες, τους αντάρτες από τους Τσολάκογλου. Ας το καταλάβουν. Η Ελλάδα δεν θα γίνει «Ζώνη Ενδιαφέροντος», ζώνη υποστήριξης της γενοκτονίας που διαπράττουν Ισραήλ και ΗΠΑ. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το σύστημα του κέρδους και του πολέμου θα πέσει και γι’ αυτό. Παλεύοντας για λευτεριά στην Παλαιστίνη κατακτούμε και τη δική μας απελευθέρωση από το κυνικό καθεστώς στη χώρα μας. Ο αγώνας για την Παλαιστίνη μάς απελευθερώνει!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο του Αυγούστου
