Συντονιστής της SI Cobas στη Νάπολη και την Καμπανία
Ο συνομιλητής μας Τζουζέπε (Πέπε) Ντ’Αλέσιο (Giuseppe D’Alesio) συνέβαλε στην οικοδόμηση του κινήματος των ανέργων στη Νάπολη και αργότερα του κινήματος «Ενάντια στην παγκοσμιοποίηση» και του αγώνα κατά της εισβολής στο Ιράκ. Μέχρι το 2006, ηγήθηκε της αριστερής αντιπολίτευσης εντός της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης. Αποχώρησε όταν αυτή προσχώρησε στην κυβέρνηση Πρόντι. Σήμερα, στηρίζει το Laboratorio Politico Iskra και είναι μέλος της Επαναστατικής Διεθνιστικής Τάσης (ΤΙR). Λόγω της πολιτικής και συνδικαλιστικής του δράσης, έχει αρκετές νομικές διαδικασίες εναντίον του.
Συνέντευξη στον Παναγιώτη Ξοπλίδη
– Ποια είναι η κατάσταση στην Ιταλία με την κυβέρνηση Μελόνι;
Η κυβέρνηση Μελόνι είναι συνέχεια των προηγούμενων κεντροαριστερών ή τεχνοκρατικών κυβερνήσεων (όπως η κυβέρνηση Ντράγκι) σε όλες τις θεμελιώδεις πτυχές: ελευθερία κινήσεων για τις επιχειρήσεις εναντίον των εργαζομένων, υπεράσπιση του ιταλικού μεγάλου κεφαλαίου, πίστη στο ΝΑΤΟ, ακλόνητη υποστήριξη στο Ισραήλ. Υπάρχουν όμως και στοιχεία ασυνέχειας. Όσον αφορά την προπαγάνδα, με την προώθηση της τριάδας “Θεός, πατρίδα, οικογένεια”, φασιστικής προέλευσης και με μια πιο επιθετική εκστρατεία κατά των μεταναστών. Στην οικονομική πολιτική, με πολιτικές αμνηστίας και φορολογικών επιχορηγήσεων σε εκατομμύρια μικρούς κεφαλαιούχους. Με κατασταλτικούς όρους, με ένα ποιοτικό άλμα προς ένα αστυνομικό κράτος. Όσον αφορά τη διεθνή πολιτική, με μεγαλύτερη ευθυγράμμιση με την Ουάσιγκτον παρά με τις Βρυξέλλες. Ο αγώνας μας ενάντια στην κυβέρνηση Μελόνι, την οποία αμέσως ονομάσαμε «κυβέρνηση των αφεντικών» (στα ιταλικά έχουμε μια ομοιοκαταληξία: «Governo Meloni, governo dei padroni»), πρέπει να λάβει υπόψη όλες αυτές τις πτυχές.
– Ποια είναι η θέση της Ιταλίας στον διεθνή καπιταλιστικό ανταγωνισμό;
Από το 1948, η μεταφασιστική Ιταλία ήταν πάντα σταθερά μέρος του ατλαντικού μπλοκ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Αλλά ταυτόχρονα, επιδίωξε να διατηρήσει κάποιο χώρο αυτόνομων ελιγμών απέναντι στη Ρωσία και τον αραβικό κόσμο. Με την κυβέρνηση Μελόνι, ωστόσο, η ευθυγράμμιση με τις Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ φαίνεται σχεδόν πλήρης. Λέω σχεδόν πλήρης επειδή ο υπουργός Εξωτερικών Ταγιάνι εκφράζει μια πιο ευρωπαϊκή στάση και επειδή η Λέγκα του Σαλβίνι εξακολουθεί να προσπαθεί να διατηρήσει ανοιχτές τις εμπορικές συναλλαγές με τη Μόσχα. Ο ιταλικός ιμπεριαλισμός έχει χάσει έδαφος (στις αρχές της δεκαετίας του ’80 αντιπροσώπευε το 4,2% του παγκόσμιου εμπορίου, τώρα βρίσκεται στο 2,4%), αλλά υπερασπίζεται σθεναρά τον ρόλο του ως εκμεταλλευτή και αρπακτικού σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην Ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.
Αυτή τη στιγμή, το ιταλικό κράτος, οι εταιρείες και οι τράπεζες κάνουν ελιγμούς στα Βαλκάνια για να αποσταθεροποιήσουν τη Σερβία, ενώ η κυβέρνηση διασφαλίζει την πλήρη υποστήριξη του Ισραήλ στη γενοκτονία στη Γάζα και την εθνοκάθαρση στη Δυτική Όχθη – η Ιταλία έχει επανειλημμένα αντιταχθεί σε οποιοδήποτε μέτρο, έστω και συμβολικό, που θα μπορούσε να βλάψει το Ισραήλ. Ως εκ τούτου, η Ιταλία τοποθετείται σαφώς εντός του δυτικού ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου και σήμερα συγκαταλέγεται στις πιο σκληροπυρηνικές χώρες. Αλλά δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι η ιταλική αστική τάξη, για να σώσει το τομάρι της, μπόρεσε να αλλάξει συμμαχίες τόσο κατά τη διάρκεια του Α’ όσο και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ελαχιστοποιώντας τις ζημιές και μεγιστοποιώντας τα υλικά και πολιτικά κέρδη.
– Ποια είναι η κατάσταση στο εργατικό κίνημα;
Στην Ιταλία, το ιστορικό οργανωμένο εργατικό κίνημα βίωσε μια καταστροφική κρίση. Η Ιταλία είχε το ισχυρότερο και πιο ριζωμένο κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη, και ένα συνδικάτο (το CGIL) από τα ισχυρότερα και πιο μαχητικά στην Ευρώπη. Σήμερα, ο κληρονόμος του παλιού PCI, το Δημοκρατικό Κόμμα, είναι από τις πιο πολεμοχαρείς και αντεργατικές δυνάμεις, ένα πλήρως καπιταλιστικό κατεστημένο κόμμα, χωρίς πλέον εργατική βάση. Και το CGIL, ακολουθώντας την πορεία του CISL, του χριστιανοδημοκρατικού συνδικάτου που συνδέεται με τα αμερικανικά συνδικάτα, έχει γίνει ένα κρατικό συνδικάτο, υποταγμένο στις μεγάλες εταιρίες, που καταφεύγει όλο και πιο σπάνια σε απεργίες. Αυτή η εντυπωσιακή αντίδραση δεν αφορούσε μόνο τις πολιτικές και συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες του παλιού εργατικού κινήματος· επηρέασε επίσης τη μάζα των εργατών και των προλετάριων. Δεκαετίες ηττών, αυξανόμενης εργασιακής επισφάλειας και ατελείωτων περικοπών στα κοινωνικά δικαιώματα έχουν δημιουργήσει εκτεταμένη δυσαρέσκεια, αλλά και σημαντική δυσπιστία στον αγώνα και μεγάλη παθητικότητα.
Τα τελευταία 15 χρόνια, μόνο ένα τμήμα του προλεταριάτου έχει δείξει μαχητικότητα: το μεταναστευτικό προλεταριάτο στις εφοδιαστικές αλυσίδες. Η γέννηση και η επέκταση της SI Cobas, η οποία έχει οργανώσει το πιο ενεργό μέρος της (που ανήκει σε περίπου 35 εθνικότητες), υπήρξε η πιο σημαντική νέα εξέλιξη τα τελευταία χρόνια. Επίσης, επειδή αυτό το συνδικάτο, στο οποίο διάφοροι σύντροφοι από το TIR κατέχουν ηγετικούς ρόλους, έχει αφιερωθεί σημαντικά στην προώθηση εθνικών πρωτοβουλιών κατά του πολέμου και της καταστολής. Άλλα συνδικάτα βάσης έχουν επηρεαστεί από αυτές τις πρωτοβουλίες και, σε κάποιο βαθμό, τις έχουν ακολουθήσει. Ωστόσο, δεν είναι σωστό να υπερβάλλουμε και για το βάρος του συνδικαλισμού βάσης στην Ιταλία ή τη ριζοσπαστικότητά του. Μόνο στους σιδηροδρόμους και τις μεταφορές έχουν υπάρξει πραγματικά αυτόνομοι αγώνες, αλλά το συνδικάτο βάσης με τα περισσότερα μέλη, το USB, ευθυγραμμίζεται όλο και περισσότερο με τις θεσμικές λογικές, υπογράφοντας μερικές φορές συμφωνίες μαζί με τις γραφειοκρατικές CGIL-CISL-UIL.
-Υπάρχει κομμουνιστικό ρεύμα στην Ιταλία σήμερα;
Η Ιταλία δεν υπήρξε μόνο η χώρα του ευρωκομμουνισμού. Υπήρξε επίσης η πατρίδα του Μπερλουσκονισμού, μιας από τις πιο ύπουλες και επιθετικές (σε ιδεολογικό επίπεδο) μορφές αντικομμουνισμού, ο οποίος έχει σκορπίσει έναν ωκεανό δηλητηρίου φτιαγμένο από ατομικισμό, ρατσισμό και σεξισμό μέσα στο προλεταριάτο και τις λαϊκές μάζες, ειδικά μέσω μιας πληθώρας ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών. Η συνδυασμένη δράση του συνεχιζόμενου “κομμουνιστικού” ρεφορμισμού στο εσωτερικό του ίδιου του εργατικού κινήματος και της εξαιρετικά βίαιης και επιδέξιας αντικομμουνιστικής εκστρατείας της δεξιάς Μπερλουσκόνι είχε καταστροφικές συνέπειες.
Επομένως, σήμερα δεν υπάρχει πλέον «κομμουνιστικό ρεύμα» στην Ιταλία, αν με αυτό εννοεί κανείς ένα πολιτικά αναγνωρίσιμο ρεύμα σε δημόσιο και μαζικό επίπεδο. Τα τρία ή τέσσερα υπάρχοντα «κομμουνιστικά κόμματα» αποτελούν παρωδία του παλιού PCI με μηδενική μαζική επιρροή. Το μόνο αποτέλεσμα της επίσημης ύπαρξής τους είναι να προκαλέσουν κάποια επιπλέον δυσφήμιση στον κομμουνισμό. Έτσι, γενικά, μπορεί να ειπωθεί ότι στην εργατική τάξη και μεταξύ της ιταλικής νεολαίας σήμερα, δεν υπάρχει σαφής ιδέα για το τι είναι ο κομμουνισμός, και αν υπάρχει, στο 99% των περιπτώσεων, είναι αρνητική. Πρέπει στωικά να δεχτούμε να ξεκινήσουμε από το μηδέν, αλλά η ιστορία δεν κινείται πάντα με την ίδια ταχύτητα. Αντίθετα, είναι επίσης δυνατό να ανακτήσουμε γρήγορα την τεράστια τρέχουσα καθυστέρηση, σε άλλα πλαίσια.
– Η Ιταλία γνώρισε επίσης ένα δυναμικό ρεύμα εργατικής αυτονομίας τις προηγούμενες δεκαετίες. Ποια είναι η εξέλιξή του σήμερα;
Είναι αλήθεια ότι στην Ιταλία η λεγόμενη «εργατική αυτονομία» και οι θεωρητικοί της έχουν ασκήσει σημαντική επιρροή. Ωστόσο, όχι τόσο εντός της εργατικής τάξης, αλλά κυρίως μεταξύ των φοιτητών και ιδιαίτερα σε έναν τομέα επισφαλούς πνευματικής εργασίας, ο οποίος είναι κάπως προλεταριοποιημένος. Σε αυτή τη θεωρητική-πολιτική εμπειρία, μπορούμε να διακρίνουμε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, η οποία διαρκεί από το ’68 έως τα τέλη της δεκαετίας του ’70, ήταν μια ριζοσπαστική, έντονα αυθόρμητη πτέρυγα του συνολικού κινήματος. Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, συμπίπτοντας με την παλινδρόμηση του συνολικού κινήματος των εργατικών και κοινωνικών αγώνων, η «εργατική αυτονομία» έχει υποστεί μια σταδιακή υποβάθμιση προς έναν ανοιχτό ρεφορμισμό. Τις τελευταίες δεκαετίες, ο Νέγκρι και άλλοι θεωρητικοί από αυτόν τον χώρο έχουν διατυπώσει τρεις εντελώς ψευδείς και επικίνδυνες θέσεις: α) η εξαφάνιση της εργατικής τάξης και, γενικότερα, των σαφών ορίων μεταξύ των διαφορετικών τάξεων, και η εμφάνιση – στη θέση τουςτου ασαφούς “πλήθους” β) η εξαφάνιση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και πολέμων, με τη γέννηση μιας ενιαίας κυρίαρχης αυτοκρατορίας σε ολόκληρο τον κόσμο γ) η εξαφάνιση της επαναστατικής ρήξης και η αντικατάστασή της με την πρακτική της ανυπακοής, με τη δημιουργία – μέσω αυτής της πρακτικής – “απελευθερωμένων χώρων”, δηλαδή, χώρων διαβίωσης, και συχνά, επιχειρήσεων. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε την υποστήριξη του Νέγκρι στον Τσίπρα – μια πραγματική ντροπή!
Ο πρώτος εχθρός είναι «στο σπίτι μας».
– Τι είναι το TIR, οι βασικές πολιτικές του θέσεις και οι στόχοι του;
Το TIR είναι μια μικρή οργάνωση επαναστατών διεθνιστών, με ισχυρούς δεσμούς με τις πιο σημαντικές εμπειρίες προλεταριακού αγώνα και πολιτικής πρωτοβουλίας που έχουν συμβεί στην Ιταλία τα τελευταία 15 χρόνια: αγώνες στην εφοδιαστική αλυσίδα που οργανώθηκαν από την SI Cobas σε εθνική κλίμακα, το κίνημα των οργανωμένων ανέργων στη Νάπολη, τη συνέλευση των μαχητικών εργατών κατά την εποχή του Covid, τις πρωτοβουλίες ενάντια στον πόλεμο μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας στην Ουκρανία, ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ενάντια στην καταστολή (με την ίδρυση του Ελεύθερου Δικτύου Αγώνα στο οποίο έχουν ενταχθεί περισσότερες από 130 οργανώσεις).
Πιστεύουμε ακράδαντα στην προσπάθεια για τη δημιουργία ενός διεθνιστικού προλεταριακού πόλου ενάντια στους πολέμους του κεφαλαίου
Είναι μια οργάνωση που αποτελείται από συντρόφους “των βιβλίων και των πλατειών”. Έχουμε γράψει αρκετά δοκίμια και βιβλία, έχουμε συμμετάσχει σε πολλούς αγώνες – η αστυνομία και η δικαιοσύνη μας έχουν “ανταμείψει”, και συνεχίζουν να μας “ανταμείβουν”, με δεκάδες δίκες . Ταυτιζόμαστε με τον μαρξισμό του Μαρξ του Λένιν και της Λούξεμπουργκ. Θεωρούμε τα τέσσερα πρώτα συνέδρια της Τρίτης Διεθνούς το υψηλότερο σημείο που έφτασε το προλεταριακό κίνημα. Από αυτή την παράδοση, όντας σε μια ιμπεριαλιστική χώρα, αντλούμε την αρχή ότι ο πρώτος εχθρός είναι «στο σπίτι μας». Δεν έχουμε καμία αμφιβολία για την ιμπεριαλιστική φύση του ρωσικού και κινεζικού καπιταλισμού.
Τέλος, αλλά εξίσου σημαντικό, πιστεύουμε ακράδαντα, σύντροφοι, στο πολιτικό έργο που ξεκίνησε τα τελευταία δύο χρόνια και με την οργάνωσή της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης για τη δημιουργία ενός διεθνιστικού προλεταριακού πόλου ενάντια στους πολέμους του κεφαλαίου και την πορεία προς έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο, που θα δρα σε διεθνή κλίμακα. Ένα έργο που δεν πρέπει να συνθλιβεί από το βάρος του παρελθόντος. Εμείς οι επαναστάτες δεν μπορούμε να είμαστε αντιγραφείς, το λέει η ίδια η λέξη.
