Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Η ακροδεξιά και ο ρατσισμός έχουν έναν ιδεολογικό αυτοματισμό, σύμφωνα με τον οποίο, ορισμένες κοινωνικές και πολιτικές ομάδες διαθέτουν μια έμφυτη ανωτερότητα απέναντι στις υπόλοιπες, οδηγώντας «φυσικά» σε μια δικτατορική πολιτική λογική.
Η σύγχρονη ακροδεξιά έχει εγκαταλείψει μεν την ακραία φασιστική λογική του μεσοπολέμου, κυρίως την υποστήριξη στη φασιστική δικτατορία του αστικού κράτους, διατηρεί όμως τη λογική της φύσει και de facto υπεροχής της στην κοινωνία έναντι άλλων αντιλήψεων και αξιών. Με τη θεωρία, επομένως, της ανωτερότητας φύσει και θέσει, η ακροδεξιά αιτιολογεί, λογικά, αυτονόητα και αξιοκρατικά, την ανάγκη διαχείρισης της κοινωνίας έναντι άλλων αντιλήψεων και πολιτικών που τις θεωρεί φύσει κατώτερες και επικίνδυνες για την κοινωνία. Με νόμιμα κυρίως μέσα, επιχειρεί να τις αποκλείσει από την εξουσία, για το κοινό καλό, ακόμη και των κατώτερων, αν βέβαια σέβονται και πειθαρχούν στην εξουσία της, η οποία λόγω της φύσει υπεροχής της ακροδεξιάς, υποτίθεται ότι αποβαίνει προς όφελος και των κοινωνικών τμημάτων που αποκλείει από την εξουσία, αν βέβαια υποτάσσονται στα προτάγματά της.
Αυτοδίκαιους μετόχους στην ανωτερότητα θεωρεί η σύγχρονη ακροδεξιά τη λευκή ευρωαμερικανική φυλή, τους άντρες, τον εθνικισμό, τον χριστιανισμό, τη συντηρητική ακροδεξιά πολιτική, τη χαρισματική, έστω και αυταρχική, προσωπικότητα.
Απ’ την εξουσία θεωρεί αναγκαίο να αποκλείονται οι κομμουνιστές και οι ριζοσπάστες, οι ξένοι και οι έγχρωμοι, οι αποκλίνοντες από την κυρίαρχη χριστιανική ηθική, οι γυναίκες (κατά το δυνατόν, απ’ τα ηγετικά τουλάχιστον αξιώματα), οι ΛΟΑΤΚΙ αλλά και οι πολιτισμικά διαφορετικοί, προς αποφυγή της πολιτιστικής πρόσμειξης και νόθευσης. Μη ανεκτοί είναι εν γένει οι αποκλίνοντες από το mainstream, απ’ τους βασικούς κανόνες της αυταρχικής ακροδεξιάς κοινωνίας.
Χαρακτηριστικά, ο πρόεδρος Τραμπ έχει θέσει υπό διωγμό τους Μεξικανούς μετανάστες στην Καλιφόρνια, που τους θεωρεί ξένους και κατώτερους, αν και μετρούν εκεί δεκαετίες εγκατάστασης και έχουν δημιουργήσει οικογένειες, ενώ μεγάλος αριθμός έχει φοιτήσει σε πανεπιστήμια.
Η ρατσιστική φυλετική αντίληψη συνδέεται με την εθνοκεντρική αντίληψη ανωτερότητας, που απαξιώνει και θέτει υπό διωγμό την είσοδο στη χώρα μεταναστών με «κατώτερη κουλτούρα», η οποία δημιουργεί φόβο αλλοίωσης των θεωρούμενων οικονομικά και πολιτιστικά ανώτερων κοινωνιών.
Η ρατσιστική φυλετική αντίληψη συνδέεται με την εθνοκεντρική αντίληψη ανωτερότητας, που απαξιώνει και θέτει υπό διωγμό την είσοδο στη χώρα μεταναστών με «κατώτερη κουλτούρα»
Οι χώρες, στις οποίες κυριαρχεί ισχυρή ξενοφοβία, αντί, βαθμιαία έστω, να θεσπίζουν όρους εξίσωσης, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής, των μεταναστών με τον εγχώριο πληθυσμό, δημιουργούν συνθήκες διαιώνισης της υποβαθμισμένης θέσης τους στην κοινωνία, αποκλείοντας και θεσμικά, κατά το δυνατόν, την πολιτιστική και κοινωνική τους άνοδο.
Όταν, μάλιστα, δυσχεραίνονται οι οικονομικές συνθήκες, οι μετανάστες και οι οικογένειές τους, ακόμη και δεύτερης και τρίτης γενιάς, αποτελούν το εξιλαστήριο θύμα. Εξαθλιώνονται οι συνθήκες διαβίωσής τους, ενώ εξωθούνται και εξαναγκάζονται να αποχωρήσουν από τη χώρα στην οποία μετανάστευσαν, όπως συμβαίνει σήμερα, κατ’ εξοχήν, στη Γερμανία, αλλά και στις ΗΠΑ (Καλιφόρνια).
Στα κριτήρια της ακροδεξιάς λογικής φύσει κατώτερες θεωρούνται οι γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα. Είναι τα πιο ευάλωτα θύματα στις απολύσεις και απελάσεις. Τα μέλη αυτών των ομάδων θεωρούνται φύσει κατώτερα και άρα ανίκανα και ακατάλληλα να ανέρχονται σε υψηλές θέσεις της κοινωνίας, έστω και αν απολαύουν τα ίδια δικαιώματα παιδείας και επαγγελματικής εξέλιξης με τους άλλους πολίτες, με περιορισμένες εξαιρέσεις.
Σε μιαν εποχή πολυπολιτισμικότητας και παγκοσμιοποίησης σημειώνει έξαρση και ο εθνικισμός, το ενισχυόμενο εθνικό κράτος, η ακροδεξιά λογική και η πολιτική του εθνικισμού και της υπεροχής του, ιδίως στις ισχυρότερες χώρες. Οι ηγεσίες τους επιτείνουν τον ανταγωνισμό ακόμη και προς φίλους και συμμάχους, στην οικονομία αλλά και στη διευθέτηση των διεθνών ζητημάτων, στα οποία ο Τραμπ, ιδίως, προτάσσει τα συμφέροντα της Αμερικής ως αυτονόητα έναντι εχθρών, αλλά και φίλων…
Ο εθνικισμός του «Αmerica first» αποκτά επί Τραμπ, ιδίως, κυριολεκτική και διευρυμένη αλήθεια: Εθνικισμός, αμερικανισμός, προστατευτισμός, καθολική παγκόσμια υπεροχή των ΗΠΑ σε όλα τα πεδία. Αυτός είναι ο ιμπεριαλισμός επί Τραμπ, που διεκδικεί όσα θεωρεί ότι του ανήκουν.
Η νέα ακροδεξιά του Τραμπ, που αναδύεται στη σύγχρονη φάση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, χαρακτηρίζεται από εθνοκεντρισμό και κρατισμό, όπως οι δικτατορίες του μεσοπολέμου (χαρακτηριστικά Χίτλερ και Μουσολίνι). Ο Τραμπ παρεμβαίνει δυναμικά στα παγκόσμια τεκταινόμενα, αποβλέποντας πρωταρχικά βέβαια στο συμφέρον των ΗΠΑ. Προσπαθεί με την πολιτική των δασμών, κυρίως, να επαναφέρει τις ΗΠΑ στην κορυφή της διεθνούς οικονομικής πυραμίδας.
Ωστόσο, αξιοποιεί τα πάντα, ακόμη και τους πολέμους, για να εδραιώσει την πολιτική, στρατιωτική και την οικονομική, ιδίως, ηγεμονία των ΗΠΑ. Επιχειρεί, χωρίς σπουδαία αποτελέσματα, να διευθετεί επικίνδυνους πολέμους. Δεν κατόρθωσε, όπως υποσχέθηκε, να τερματίσει τον πόλεμο Ουκρανίας-Ρωσίας, απέσπασε όμως συμφωνία για τις τεράστιας αξίας σπάνιες γαίες στο έδαφος της Ουκρανίας…
Δήλωνε υποστηρικτής της διευθέτησης του πολέμου στη Μέση Ανατολή, προστατεύοντας όμως τον στρατηγικό σύμμαχο των ΗΠΑ, το Ισραήλ, και αποδυναμώνοντας, αλλά όχι συντρίβοντας, το Ιράν. Τώρα, όμως, απειλεί με πόλεμο το Ιράν επιβεβαιώνοντας ότι το εθνικιστικό και φιλοπόλεμο DNA της ακροδεξιάς είναι υπαρκτό και ισχυρό στην πολιτική πρακτική του Τραμπ. Στρατηγικός στόχος, πάντως, είναι η Κίνα, φιλοδοξώντας να την αποστερήσει από τους μεγάλους συμμάχους της, Ρωσία, Ιράν, ώστε να είναι πιο ενδοτική στις οικονομικές πιέσεις και απαιτήσεις της Ουάσινγκτον. Και σ’ αυτό το μέτωπο, όμως, η ακροδεξιά λογική του δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε επιθετική στάση κατά της Κίνας.
Η προτίμηση του Τραμπ και γενικά της ακροδεξιάς, προς τους πολιτιστικά ημέτερους δεν περιλαμβάνει μόνο τους ομοϊδεάτες του σε θέματα αξιών, αντιλήψεων, ιδεολογίας, αλλά ακόμη και τους ασπαζόμενους το κυρίαρχο θρήσκευμα. Τα κριτήρια του κοινού πολιτισμού και των αξιών, περιλαμβανόμενης και της θρησκείας, αποτελούν εγγύηση για την ιδεολογική ενότητα της κοινωνίας, από την κορυφή ως τη βάση και για τον αποκλεισμό άλλων ιδεολογιών και αξιών, όπως ο μαρξισμός, που η διάδοσή του εύλογα θεωρείται ότι θα μπορούσε να αποτελέσει δυναμίτη στα θεμέλια μιας συντηρητικής καπιταλιστικής αντιλαϊκής κοινωνίας.
Εντέλει, μια ακροδεξιά πολιτεία και πολιτική απ’ το χαρακτήρα της έχει ανάγκη από έναν ισχυρό, χαρισματικό ηγέτη, που θα συγκαλύπτει επιδέξια τον αυταρχισμό τον δικό του και της κοινωνίας που κυβερνά.
Στην ακροδεξιά αντίληψη, ένας χαρισματικός αυταρχικός ηγέτης, με την προϋπόθεση ότι η χώρα του έχει θετική πορεία, συγκαλύπτει, κατά το δυνατόν, με τη γοητευτική δημαγωγία και ρητορική του την αυταρχικότητα και βαρβαρότητα της ακροδεξιάς πολιτικής που υιοθετεί…
