Δημήτρης Σταμούλης
▸ Σε εξέλιξη ένας ακήρυχτος ταξικός πόλεμος, ιδίως σε κλάδους αιχμής της καπιταλιστικής «ανάπτυξης»
«Μαύρο» αποδεικνύεται το πρώτο εξάμηνο του 2025 με τα εργοδοτικά εγκλήματα να εκτινάσσονται σε ιστορικό ρεκόρ καθιστώντας το ως το πιο θανατηφόρο των τελευταίων δύο δεκαετιών με 114 νεκρούς εργάτες. Δεν είναι τυχαίο ότι και τον Ιούλιο εκτυλίσσεται η ίδια κατάσταση, καθώς μόνο την τελευταία εβδομάδα 55χρονος στην Άρτα καταπλακώθηκε από ανυψωτικό μηχάνημα που εξετράπη και 30χρονος στο Ρέθυμνο έπαθε ηλεκτροπληξία εκτελώντας εργασίες σε ξενοδοχείο. Σοβαρά «ατυχήματα» σημειώθηκαν σε αλιευτικό όταν δύο αλιεργάτες τραυματίστηκαν στο νότιο Ευβοϊκό κόλπο, στην φαρμακοβιομηχανία Ραφάρμ όταν καζάνι εξερράγη με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό χειριστή και σε κατάστημα επισιτισμού στο Μαρούσι με δύο γυναίκες τραυματίες.
Δεν είναι υπερβολή ότι στους χώρους εργασίας βρίσκεται σε εξέλιξη ένας ακήρυχτος ταξικός πόλεμος ενάντια στον κόσμο της δουλειάς και ειδικά σε κλάδους αιχμής της καπιταλιστικής «ανάπτυξης», όπως οι κατασκευές, οι βιομηχανίες και ο τουρισμός-επισιτισμός. Θύματα μετράμε και σε «εμβληματικές» επιχειρήσεις ή εργοτάξια όπως στην ΤΙΤΑΝ (Μαγούλα) όπου σκοτώθηκε εργολαβικός εργάτης ή στο Ελληνικό (Lamda – ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ) όπου μέσα σε μια μέρα (11/7) είχαμε «κατά συρροή» εργοδοτικά «ατυχήματα», όταν τρεις εργάτες καταπλακώθηκαν από σκαλωσιά. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι όλο και πιο συχνά νεκροί και τραυματίες είναι ηλικίας άνω των 60 ακόμα και 65 ετών όπως πρόσφατα σε δήμο Ιλίου, Πόρτο Ράφτη κ.α. δηλαδή σε μια φάση της ζωής τους που θα έπρεπε να απολαμβάνουν τη σύνταξή τους. Θανάτους μετράμε όμως και σε συνθήκες καύσωνα παρά τις εγκυκλίους και τις… παραινέσεις του υπουργείου Εργασίας προς τους εργοδότες. Σύμφωνα με την ΟΣΕΤΕΕ (εργαζόμενοι στις τεχνικές επιχειρήσεις), το 12%-15% των συνολικών θανάτων στην εργασία οφείλονται σε θερμική καταπόνηση λόγω καύσωνα, ενώ όχι τυχαία, το υπουργείο Εργασίας αρνείται να εκδώσει υποχρεωτικά μέτρα για την εργασία υπό συνθήκες αφόρητου καύσωνα, αδιαφορώντας για την ανάγκη διενέργειας μαζικών ελέγχων από την διαλυμένη Επιθεώρηση Εργασίας.
Εκτός όμως από την ανυπαρξία μέτρων υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, εκτός από τη συστηματική παραβίαση ακόμα και της πετσοκομμένης νομοθεσίας και την παντελή έλλειψη ελέγχων από τις αρμόδιες αρχές λόγω συνειδητής υποβάθμισης και διάλυσής τους από τις κυβερνήσεις, μεγάλο ρόλο στην εκτίναξη των εργοδοτικών εγκλημάτων παίζει και το καθεστώς εντατικοποίησης που έχει επιβληθεί για την άντληση μεγαλύτερης υπεραξίας. Σε αυτό συντείνει και βέβαια όλο το εργασιακό πλέγμα ελαστικοποίησης αλλά και παράτασης του ημερήσιου χρόνου εργασίας με τα 13ωρα σε έναν, δύο ή περισσότερους εργοδότες που επιβλήθηκε με τον νόμο Γεωργιάδη και που κλιμακώνεται παραπέρα με το νομοσχέδιο Κεραμέως.
Μεγάλοι κερδισμένοι απ’ αυτή την πολιτική είναι το κατασκευαστικό κεφάλαιο, οι βιομήχανοι, οι ξενοδόχοι και οι εργοδότες στον επισιτισμό, οι μεγάλες εμπορικές αλυσίδες. Πληθαίνουν, για παράδειγμα, οι καταγγελίες εργαζομένων σε μεγάλα εργοτάξια (Μετρό, Ελληνικό κ.α.) ότι οι ρυθμοί στα έργα όλο και αυξάνονται, απειλώντας να προσθέσουν στα ήδη υπάρχοντα 10ωρα – 12ωρα, έξτρα βάρδιες και υπερωρίες, συνήθως «μαύρες». Αποκαλυπτική ήταν η στάση της εργοδοσίας της ΤΕΡΝΑ σε συνάντηση με σωματεία δικαιολογώντας την άρνησή της να υπογράψει επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση στο έργο του Ελληνικού, ισχυριζόμενη ότι και «οι 60 ώρες την εβδομάδα που δουλεύουν οι εργαζόμενοι είναι σε ανθρώπινα πλαίσια»!
Από την άλλη, η εξαήμερη ή επταήμερη εργασία, η ουσιαστική κατάργηση της κυριακάτικης αργίας σε όλο και περισσότερους κλάδους και επιχειρήσεις, το κυνήγι δύο ή και τριών δουλειών του ποδαριού για να βγει ο μήνας, ακόμα και το προτεινόμενο μέτρο του κατακερματισμού της ετήσιας άδειας των εργαζομένων, όλα αυτά δημιουργούν μια ασφυκτική και αβίωτη εργασιακή καθημερινότητα για τους εργαζόμενους, καλλιεργώντας το έδαφος για να εκτιναχθούν τα «δυστυχήματα» και να μετράμε έναν νεκρό εργάτη κάθε δύο μέρες. Ενδεικτικό είναι ότι το 2024 (Eurostat) η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη μέση εργάσιμη εβδομάδα με 39,8 ώρες, μπροστά και από βαλκανικές χώρες, ενώ ανάλογη εικόνα για το 2023 παρουσιάζει ο ΟΟΣΑ δίνοντας στους Έλληνες την πρωτιά στην ΕΕ, με 1.897 ώρες δουλειάς, έναν τίτλο που διατηρεί από το 2021!
Tο κεφάλαιο δηλώνει ανερυθρίαστα ότι «οι 60 ώρες εργασίας την εβδομάδα είναι σε ανθρώπινα πλαίσια»!
Όμως δε δουλεύουν πολύ μόνο οι εργαζόμενοι στη χώρα μας, αλλά και οι… συνταξιούχοι καθώς συνολικά 230.000 είτε επέστρεψαν στο μεροκάματο είτε συνεχίζουν να εργάζονται εξαιτίας της διαχρονικής πολιτικής όλων των κυβερνητικών αποχρώσεων της λιτότητας και των πενιχρών συντάξεων αλλά και την εκτίναξη της ακρίβειας. Όταν η μέση κύρια σύνταξη στην Ελλάδα είναι 778,30 ευρώ καθαρά, η χαμηλότερη σε ολόκληρη την ευρωζώνη, και η μέση επικουρική σύνταξη είναι κάτω από 200 ευρώ, ως μόνη λύση φαντάζει η επιστροφή στη δουλειά… Μάλιστα έρευνα του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ έδειξε ότι η ηλικιακή ομάδα των 65άρηδων κατέγραψε από το 2019 και ύστερα τη μεγαλύτερη αύξηση σε ποσοστά απασχόλησης σε σύγκριση με όλα τα υπόλοιπα ηλικιακά γκρουπ.
Το μαχόμενο ταξικό κίνημα καλείται να θέσει στην προμετωπίδα ένα πλαίσιο αιτημάτων που αφορούν στον χρόνο και τις συνθήκες εργασίας, τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας ώστε να σπάσει ο φαύλος κύκλος της άγριας εκμετάλλευσης που φέρνει νεκρούς και τραυματίες στο μεροκάματο. Να προβάλει αιτήματα όπως νομοθετική κατοχύρωση του 7ωρου-5μερου-35ωρου, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και συντάξεις με ουσιαστικές αυξήσεις, ώστε κανείς εργαζόμενος να μην αναγκάζεται να δουλεύει δύο δουλειές ή συνταξιούχος πέραν των ορίων συνταξιοδότησης, και βέβαια να μην κατατεθεί το νέο εργασιακό νομοσχέδιο Κεραμέως για επιβολή 13ωρου!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 28-29 Ιουνίου
