Η ρωγμή του 2015: Η δυνατότητα και το προγραμματικό επαναστατικό έλλειμμα

Η Κομμουνιστική Απελευθέρωση βήμα στη διαμόρφωση επαναστατικής στρατηγικής απάντησης

Για άλλη μια φορά, στην ιστορία του εργατικού μας κινήματος, πριν 10 χρόνια, στα «Ιουλιανά» του 2015, το εργατικό λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, με τη δυναμική παρέμβασή τους, προκάλεσαν ένα κρίσιμο πολιτικό κλονισμό του συστήματος και άνοιξαν μια συγκεκριμένη δυνατότητα ανατροπής. Αποτελεί ιστορικού χαρακτήρα γεγονός ότι η εργατική τάξη, παρά την απουσία ενός συνειδητού μετώπου των πολιτικών δυνάμεων ρήξης, με τους αντιμνημονιακούς αγώνες και τη μαχητική στάση της στο δημοψήφισμα του 2015, αμφισβήτησε και απείλησε το αστικό πολιτικό σύστημα και τους ευρωενωσιακούς συμμάχους του, χωρίς να υποχωρήσει απέναντι στην ανοικτή αντεργατική αντεπαναστατική επέμβαση και απειλή τους.

Στο κίνημα αυτό, ωστόσο, ηγεμόνευσε ο παραδοσιακός κυβερνητισμός της αριστεράς στην πιο άθλια αστικοδιαχειριστική τυχοδιωκτική εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος άλλωστε προγραμματικά και οργανωτικά ήταν γέννημα-θρέμμα του ενιαίου (με ΚΚΕ) ΣΥΝ. Η αστική τάξη και η ΕΕ αξιοποίησαν και αξιοποιούν αυτή την επιλογή για τη δυσφήμηση της αριστεράς και, ταυτόχρονα, για την πλήρη ενσωμάτωσή της στη στρατηγική τους επιδίωξη να ακυρώσουν κάθε δυνατότητα κινήματος αμφισβήτησης και ανατροπής.

Η εργατική τάξη διέψευσε εμφατικά, ακόμα μια φορά, το μότο ότι «ο λαός δεν τραβάει» που αναπαράγεται από τη ρεφορμιστική Αριστερά όλων των αποχρώσεων. Η δυνατότητα που άνοιξε το λαϊκό κίνημα αγνοήθηκε από το ΚΚΕ και, τελικά, υπονομεύτηκε με την αντίληψη ότι «δεν μπορεί να γίνει ρήξη» και με μια πρακτική που λειτούργησε ως ανάχωμα της κοινωνικής διαμαρτυρίας και ως σταθεροποιητικός παράγοντας στην κρίση της αστικής πολιτικής.

Αυτή η συζήτηση άνοιξε και από τη σκοπιά της εργατικής πολιτικής με λογική κριτικής και αυτοκριτικής. Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, με τις Θέσεις της Πολιτικής Επιτροπής για το 4^ο Συνέδριο (Δεκέμβριος 2017) εκτιμά θετικά τη μάχη που έδωσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με πολιτικό στόχο την «αντικαπιταλιστική ανατροπή». Αναδείχνει, ωστόσο, ως θεμελιακό πρόβλημα την «αδυναμία απάντησης στην καπιταλιστική κρίση σε στρατηγικό επίπεδο από μια σύγχρονη κομμουνιστική στρατηγική» με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα «την καθυστέρηση προώθησης της πρότασης για την κομμουνιστική προγραμματική διακήρυξη και το κόμμα κομμουνιστικής απελευθέρωσης, που διαμορφώσαμε στο προηγούμενο Συνέδριο». Εκτιμά, επίσης, ότι «πολύπλευρη υποβάθμιση της στρατηγικής απάντησης υπήρχε και εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τα ζητήματα της επανάστασης και της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής προοπτικής να έχουν υποβαθμιστεί από μια μονομερή παρουσίαση του ‘’πεντάπτυχου’’. Και αυτό παρότι ο σωστός συνδυασμός του αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης με την επαναστατική διέξοδο και την κομμουνιστική απελευθέρωση δίνει μεγαλύτερη πληρότητα, αξιοπιστία και βάθος στον άλλο δρόμο, φωτίζει καλύτερα την αντικαπιταλιστική του δυνατότητα». Κι όλα αυτά σε συνδυασμό με την υπαρκτή «βασική υστέρηση στην πολιτική εκτίμηση για τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα αλλά και σε τμήματα της μαχόμενης, ακόμα και της αντικαπιταλιστικής, Αριστεράς».

Το ΝΑΡ από το 2017 εκτίμησε πως υπήρχε μια ορισμένη απόσπαση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης από το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας, από το «ποιος και πώς θα το επιβάλλει»

Με το εγχείρημα της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης γίνεται ένα πρώτο βήμα στην κατεύθυνση του αναγκαίου προγράμματος και κόμματος κομμουνιστικής απελευθέρωσης κόντρα στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, με πρόγραμμα εργατικής πολιτικής και εξουσίας με βάση τις ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής. Που θα συμβάλλει, και αυτοτελώς, στο αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό αντικαπιταλιστικό εργατικό μέτωπο, αλλά και στη συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής τάσης εργατικής χειραφέτησης, για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, στο πλαίσιο του συνολικού στόχου για ένα πολιτικό κίνημα επαναστατικής ανατροπής. Με τη λογική αυτή συμβάλουμε, στην πράξη, στο ζήτημα της ανεξαρτησίας της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς, από την αστική πολιτική και τα ρεφορμιστικά σχέδια, προκειμένου να αναπτύξει μια νέα κοινωνική και πολιτική δυναμική αλλαγής των συσχετισμών στο κίνημα και την αριστερά και, με αυτόν τον τρόπο, να προωθεί αποτελεσματικά την ταξική ουσία της κοινής δράσης στο κίνημα και στη μαχόμενη αριστερά.

Ο στρατηγικός ρόλος της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης δοκιμάζεται, όχι μόνο στο πολύ σημαντικό επίπεδο της θεωρίας και ιστορίας αλλά και στις μάχες που δίνουμε καθημερινά. Στο πλαίσιο αυτό είναι επείγουσα η ανάγκη να απαντήσει συγκεκριμένα στην παρούσα περίοδο στο ερώτημα με ποιο τρόπο, με ποιο περιεχόμενο και ποια μορφή μπορεί να διαμορφωθεί σφήνα εργατικής πολιτικής στην αντιδραστική ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος και του αστικού κράτους. Αυτός ο στόχος απαιτεί ένα συνολικό θεωρητικό, προγραμματικό και οργανωτικό σχέδιο ανασύστασης και ανάπτυξης, στις συγκεκριμένες συνθήκες ταξικής σύγκρουσης, ενός «ολοκληρωμένου πολιτικού συστήματος» της εργατικής πολιτικής με τη γραμμή συγκέντρωσης της πρωτοπορίας σε όλα τα επίπεδα. Η πολιτική, στρατηγική και τακτική, συγκρότηση, ανασυγκρότηση και αναβάθμισή της θα δώσει νέα ώθηση στις εργατικές λαϊκές και νεολαιίστικες αντιστάσεις και στην αναγέννηση μιας νέας ελπίδας και αυτοπεποίθησης με μια νέα επαναστατική επαγγελία και απειλή απέναντι στο καθεστώς του φόβου και του ολοκληρωτισμού.

Έχουμε, προφανώς, συνείδηση των ιστορικών κινδύνων, των συσχετισμών και των ορίων του κινήματος στην παρούσα περίοδο αλλά και των μεγάλων δυνατοτήτων και εκρηκτικών αντιθέσεων, που προδιαγράφουν ιστορικά γεγονότα και όχι μόνο επαναστατικά. Οι εξεγέρσεις, ωστόσο, δεν έρχονται ως φυσικό φαινόμενο, είναι αποτέλεσμα της διαλεκτικής της ταξικής πάλης στην οποία παρεμβαίνει η συνειδητή προετοιμασία και παρέμβαση των πρωτοποριών με πρωτότυπο και ανεπανάληπτο κάθε φορά τρόπο.

Το νέο στην υπόθεση αυτή, παραφράζοντας τον Μπενσαΐντ, είναι ο «τρόπος χρήσης» του κόμματος, ο αυτοτελής ρόλος και στην πολιτική κινηματική πράξη ώστε να προωθεί, στην πράξη, θεωρητικά, πολιτικά και οργανωτικά την οικοδόμηση μιας «νέας συμμαχίας» με τις τάσεις ρήξης και ανατροπής, που αναδεικνύονται σε όλα τα επίπεδα και τις καμπές της ταξικής πάλης.

Γι αυτό οι επαναστατικές δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς συζητούν, αναστοχάζονται και αναζητούν τους όρους που μια «ήττα» γεννάει νέες εφόδους και νίκες. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου λ.χ., όπως και άλλες μάχες, «χάθηκαν» στον εκάστοτε «παροντικό» χρόνο, αλλά γέννησαν υποθήκες νίκης που μας εμπνέουν ακόμη. Οι μεταπολιτευτικοί αγώνες και η εξέγερση του Νοέμβρη, έφεραν κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις που παρόμοιες δεν έδωσαν ούτε μπορούσαν να δώσουν όλες μαζί οι κυβερνήσεις, ούτε η συμμετοχή του ΚΚΕ σε συγκυβερνήσεις ούτε η «πρώτη φορά» συριζαίικη κυβέρνηση. Στην κατεύθυνση αυτή, και ως ΝΑΡ ιστορικά και ως Κομμουνιστική Απελευθέρωση, σήμερα, έχουμε ως οδηγό επιλογών, δράσης και συζήτησης/αποτίμησης τη διαλεκτική του επαναστατικού δρόμου απέναντι στα γεγονότα της ταξικής πάλης και τις συγκρούσεις της Ιστορίας.