Στην Τύνιδα βρέθηκαν, μετά τη συμμετοχή τους στο March to Gaza, τα μέλη της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης Δημήτρης Αδαμόπουλος και Παντελής Βλάχας. Το Πριν συζήτησε μαζί τους για την εμπειρία τους από τον ιστορικό συντονισμό τριών πρωτοβουλιών αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Όπως σημειώνουν τα μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας, το εργατικό, διεθνιστικό και πολιτικό στοιχείο του κινήματος αναβαθμίζεται. Στο πλαίσιο αυτό, τα μάτια όλων στρέφονται στις νέες παγκόσμιες μαχητικές κινήσεις που προγραμματίζονται.
Γιατί βρεθήκατε στην πρωτεύουσα της Τυνησίας, την Τύνιδα;
Με κάλεσμα της πρωτοβουλίας Sumud πραγματοποιήθηκε διεθνής συνάντηση και συντονισμός μεταξύ των τριών πρωτοβουλιών, που επιχείρησαν να σπάσουν από «αέρα», «θάλασσα», «στεριά» τον αποκλεισμό της Γάζας: του καραβανιού Sumud, του Freedom Flotilla και του Global March to Gaza.
Ποιοι και από ποιους φορείς συμμετείχαν στο συντονισμό αυτόν;
Στον συντονισμό συμμετείχαν σύντροφοι/ισσες του Sumud, κυρίως από την Τυνησία και την Αλγερία, ακτιβιστές από την πρωτοβουλία Freedom Flotilla –εκ των οποίων ένας συναγωνιστής βρισκόταν και στο πλοίο Madleen– και αντιπρόσωποι από μια σειρά χωρών, που συμμετείχαν στο Global March to Gaza και είχαν βρεθεί μαζί μας στην Αίγυπτο.
Τι πολιτικά χαρακτηριστικά είχε;
Μια σύντομη περιγραφή της σύνθεσης του συντονισμού είναι από μόνη της ενδεικτική για την απάντηση: Παρόλο που το Sumud αγκαλιάστηκε από σχεδόν όλες τις μερίδες της τυνησιακής κοινωνίας αλλά και των υπόλοιπων χωρών του Μαγκρέμπ, για την οργάνωση του καραβανιού κεντρικό ρόλο έπαιξαν τα μέλη της τυνησιακής Αριστεράς, η οποία – παρά τους διωγμούς που έχει αντιμετωπίσει όλα τα προηγούμενα χρόνια – συνεχίζει να έχει δεσμούς με τον λαό και να επιδρά στις εξελίξεις. Ακόμη, βαρύνοντα ρόλο στην οργάνωση του συντονισμού είχαν συνδικαλιστικές οργανώσεις της Τυνησίας και της Αλγερίας, με επίκεντρο την UGTT, η οποία αποτελεί τη μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση της Τυνησίας και στα γραφεία της φιλοξενήθηκαν οι εργασίες της διεθνούς συνάντησης.
Κατέθεσε η ελληνική αποστολή κάποια κοινή πρόταση στη σύσκεψη;
Η ελληνική αποστολή, με την αποφασιστική στάση της στην Αίγυπτο, κατάφερε να κερδίσει τον σεβασμό τόσο των υπόλοιπων αποστολών όσο και των συντρόφων/ισσών από το Sumud, γι’ αυτό και μας υποδέχτηκαν με μεγάλη χαρά. Η λεγόμενη Διακήρυξη του Καΐρου, η οποία κατατέθηκε από την ελληνική αποστολή στον συντονισμό, θέτει τις βάσεις ενός διεθνιστικού συντονισμού μαχητικής αλληλεγγύης και αντιπολεμικής δράσης. Διαμορφώνει ένα πλαίσιο πολιτικών στόχων και δράσεων που υπερβαίνουν τον ακτιβισμό και τη «φιλανθρωπία». Δεν φοβάται να μιλήσει για το αυτονόητο δικαίωμα των Παλαιστινίων στην αυτοάμυνα και την ένοπλη αντίσταση, ούτε για τον εγκληματικό χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ, ούτε για τους σπόνσορες αυτής της γενοκτονίας –το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και την ΕΕ– και την ανάγκη να ορθώσουμε ανάστημα εναντίον τους.
Σε ποια κατεύθυνση συνέχειας κατέληξε η σύσκεψη;
Δημιουργήθηκε μια δέσμευση μεταξύ των τριών πρωτοβουλιών για:
α) μια συντονισμένη δράση ενάντια στις κυβερνήσεις και τα κράτη των χωρών μας για τη διακοπή κάθε οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής συνεργασίας με το κράτος-τρομοκράτη,
β) την ανάληψη πρωτοβουλιών για το μπλοκάρισμα του πολέμου με συντονισμένες ενέργειες σε αεροδρόμια, πλοία, λιμάνια, στις μεγάλες βιομηχανίες με μποϊκοτάζ και απεργίες,
γ) την ανάπτυξη ενός διεθνιστικού και αντιπολεμικού κινήματος ενάντια στις επιπτώσεις της πολεμικής οικονομίας, το οποίο αφορά ιδιαίτερα τις αποστολές από τις χώρες της Δύσης και τη συντονισμένη δράση ενάντια στην πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ και των κρατών που συνεργάζονται μαζί του, και
δ) την προετοιμασία για την οργάνωση μιας νέας παγκόσμιας πρωτοβουλίας για το σπάσιμο του εγκληματικού αποκλεισμού της Γάζας, αυτήν τη φορά επικεντρωμένη σε μια κίνηση από θάλασσα. Μια κίνηση «με 1000 καράβια για τη Γάζα», που αν και ακόμη δεν έχει πάρει κάποια υλική μορφή, γνώρισε μεγάλη αποδοχή από το σύνολο των παρευρισκόμενων, την ελληνική αποστολή αλλά και μέλη της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης που δήλωσαν την προθυμία τους να στηρίξουν με κάθε τρόπο.
Η Διακήρυξη του Καΐρου θέτει τις βάσεις ενός διεθνιστικού συντονισμού μαχητικής αλληλεγγύης. Διαμορφώνει ένα πλαίσιο πολιτικών στόχων και δράσεων που υπερβαίνουν τον ακτιβισμό και τη «φιλανθρωπία».
Ποιο το κλίμα που επικρατεί στις τάξεις των ακτιβιστών του Sumud και συνολικά των εκεί περιοχών;
Οι αραβικοί λαοί νιώθουν κάθε χτύπημα στον ηρωικό παλαιστινιακό λαό σαν χτύπημα στα δικά τους κορμιά. Είναι συγκινητική η αλληλεγγύη και η θέληση αυτών των λαών να παλέψουν για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Χαρακτηριστικό είναι και ένα σύνθημα που σείει τις εκεί συγκεντρώσεις (σε ελεύθερη μετάφραση): «Κυβερνήσεις, μην μας εμποδίζετε, αφήστε μας να πάμε στην Παλαιστίνη, να αγωνιστούμε ενάντια στους σιωνιστές για να ελευθερώσουμε τα αδέρφια μας».
Πώς αντιμετωπίστηκε το Sumud από τα καθεστώτα της Βορείου Αφρικής;
Όντας αστικά καπιταλιστικά κράτη που συνεργάζονται και εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό οικονομικά και πολιτικά από τις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες της Δύσης – αλλά και από το ίδιο το Ισραήλ (βλ. Αίγυπτος, κομμάτι της Λιβύης κ.τ.λ.) – στην πράξη πολλά από αυτά έδρασαν εχθρικά και κατασταλτικά απέναντι στο καραβάνι του Sumud. Πέραν της στάσης του καθεστώτος του δικτάτορα Σίσι, που ήδη έχουν γραφτεί πολλά, χαρακτηριστική ήταν η στάση της μαροκινής κυβέρνησης, που απαγόρευσε σε χιλιάδες ντόπιους συναγωνιστές να μεταβούν στην Τυνησία για να συμμετάσχουν στο καραβάνι, αλλά και η στάση του Χαφτάρ στην ανατολική Λιβύη, όπου – σε συνεννόηση με την Αίγυπτο και υπό την πίεση του Ισραήλ – όχι μόνο εμπόδισε το καραβάνι του Sumud, αλλά έφτασε μέχρι το σημείο της απαγωγής 15 αγωνιστών του καραβανιού, για να τους αξιοποιήσει ως μοχλό εκβιασμού, ώστε να αναγκάσει την πρωτοβουλία να επιστρέψει πίσω.
Θεωρείτε πάντως πως άνοιξε δυνατότητες για τους λαούς της περιοχής;
Η πρωτοβουλία του καραβανιού του Sumud αποτέλεσε την πρώτη ενιαία διεθνιστική πρωτοβουλία από τις χώρες του Μαγκρέμπ εδώ και 70 χρόνια! Με την τελευταία αντίστοιχη πρωτοβουλία να είναι το 1936, όταν συγκροτήθηκε ένα διεθνές σώμα Αράβων εθελοντών από τις χώρες αυτές – ανάμεσά τους και μέλη των κομμουνιστικών κομμάτων της περιοχής και κάτοικοι της ΕΣΣΔ – που πήγαν να πολεμήσουν στο πλευρό της παλαιστινιακής εξέγερσης του 1936-39. Υπό αυτήν την έννοια, σίγουρα άνοιξε έναν νέο ελπιδοφόρο δρόμο για τους λαούς όχι μόνο της περιοχής, αλλά ολόκληρης της Μεσογείου!
Εντοπίζετε τυχόν ποιοτικές διαφορές/τομές στις από εδώ και πέρα κινήσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης;
Προχωράμε με πολύ ισχυρότερους διεθνιστικούς δεσμούς και με καθαρό προσανατολισμό την οικοδόμηση ενός μαχητικού αντιπολεμικού κινήματος και ενός ακόμη πρακτικού κινήματος αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Στοίχημα για όλες τις αποστολές είναι αυτό το κίνημα να γειωθεί στα εκατομμύρια των εργαζομένων και στους συλλογικούς τους φορείς.
