Ψήφισμα κομμάτων και οργανώσεων της κομμουνιστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς- κάλεσμα στις κινητοποιήσεις ενάντια στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που διαμορφώθηκε στο πλαίσιο της διεθνιστικής αντιπολεμικής συνδιάσκεψη στη Νάπολη της Ιταλίας. Παρούσα στις εργασίες ήταν 10μελής αντιπροσωπεία της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, με ουσιαστική συμβολή τόσο στην προετοιμασία και τη διαμόρφωση των τελικών κειμένων όσο και στη συζήτηση που διεξάγεται.
Διαβάστε ακόμα τα ψηφίσματα για τις διεθνείς αντιπολεμικές κινητοποιήσεις με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ (24-25 Ιουνίου, Χάγη) και το ψήφισμα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη
Scroll down for English text or click here
Υπογράφουν:
Partido Obrero – Argentina
SEP – Turkey
Socialist Workers Party (SWP) – Great Britain
United Front Committee For a Labour Party (UFCLP) – USA
Το σχέδιο ReamEU, που αργότερα μετονομάστηκε σε «Readiness 2030», αποτελεί μια σαφή στροφή στην πολιτική των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών χωρών από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, ο οποίος αποτελεί διαμάχη μεταξύ Ρωσίας και χωρών του ΝΑΤΟ για το έδαφος και τους πόρους της Ουκρανίας, ώθησε τις ευρωπαϊκές χώρες και τη Γερμανία αρχικά να εγκαταλείψουν την Ostpolitik, που σήμαινε πετρέλαιο και φυσικό αέριο από τη Ρωσία, με αντάλλαγμα την πρόσβαση στην αγορά της Ρωσίας. Ο Μπάιντεν ελίχτηκε ανοιχτά για αυτόν τον σκοπό, επιτυγχάνοντας μερικό εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο – ανατινάζοντας επίσης τους αγωγούς North Stream. Λίγους μήνες μετά την έναρξη του πολέμου, η Γερμανία ανακοίνωσε ένα έκτακτο σχέδιο επανεξοπλισμού ύψους 100 δισεκατομμυρίων ευρώ, αναθεωρώντας το Σύνταγμά της για να επιτρέψει το προκύπτον έλλειμμα του προϋπολογισμού και τις στρατιωτικές παραδόσεις στην Ουκρανία, ενώ άλλες χώρες της ΕΕ δεσμεύτηκαν να αυξήσουν τις στρατιωτικές δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ τους.
Η μετατόπιση του Τραμπ όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία – μέσω της οποίας οι ΗΠΑ έχουν εξασφαλίσει στους κεφαλαιοκράτες τους τη μερίδα του λέοντος των φυσικών πόρων της Ουκρανίας – έχει ωθήσει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να αποφασίσουν περαιτέρω βήματα στις πολιτικές επανεξοπλισμού τους. Οι ευρωπαϊκοί ιμπεριαλισμοί δεν εμπιστεύονται πλέον την αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα, την ίδια στιγμή που τα συμφέροντά τους αποκλίνουν ολοένα και περισσότερο από αυτά της Αμερικής – στον εμπορικό πόλεμο του Τραμπ η Ευρώπη είναι ο δεύτερος κύριος στόχος μετά την Κίνα. Το σχέδιο επανεξοπλισμού ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ (σε διάστημα τεσσάρων ετών), σχεδόν 2.000 ευρώ για κάθε πολίτη της ΕΕ, σημαίνει τεράστια αύξηση στις στρατιωτικές δαπάνες των κρατών μελών της ΕΕ, οι οποίες έχουν ήδη αυξηθεί κατά 31% μεταξύ 2021 και 2024, όταν έφτασαν τα 326 δισεκατομμύρια ευρώ, ή 1,9% του συνολικού ΑΕΠ της ΕΕ. Αξίζει να σημειωθεί ότι μια ειδική «ρήτρα διαφυγής» θα επιτρέψει στις κυβερνήσεις να αυξήσουν τα δημόσια ελλείμματά τους έως και 1,5% πάνω από τα όρια του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης της ΕΕ, εάν αυτό χρησιμοποιηθεί για στρατιωτικές δαπάνες.
Οι χώρες της ΕΕ είναι πλέον οι κύριοι υποστηρικτές της Ουκρανίας στον πόλεμο κατά της Ρωσίας, με ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις που ισχυρίζονται ότι είναι «δημοκρατικές» σε αντίθεση με τον Τραμπ, να ηγούνται αυτής της πολεμοχαρούς πολιτικής. Αφού άδειασαν τα οπλοστάσια τους από παλιά όπλα, που παραδόθηκαν στην Ουκρανία, αναζωπυρώνουν την στρατιωτική παραγωγή για να αυξήσουν την παραγωγική ικανότητα. Ορισμένα εργοστάσια αυτοκινήτων, ακατάλληλα για παραγωγή ηλεκτρικών οχημάτων, στρέφονται σε στρατιωτική παραγωγή. Το βιομηχανικό-στρατιωτικό σύμπλεγμα της Γερμανίας ενισχύει την παραγωγή του στην Ουκρανία. Σε περίπτωση που τα εργοστάσια επιβιώσουν τον πόλεμο, το φθηνό εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό την καθιστά μια κερδοφόρα τοποθεσία παραγωγής για την εξαγωγή μηχανών θανάτου.
Με τον πόλεμο στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ πέτυχαν τον στόχο να σκάψουν μια βαθιά τάφρο μεταξύ της Δυτικής και της Ανατολικής Ευρώπης, ένα νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα, αν και μετατοπισμένο προς τα ανατολικά, για να αποτρέψουν τον σχηματισμό ενός ηπειρωτικού μπλοκ όπως επιθυμούν οι υποστηρικτές της Ostpolitik. Μια συμμαχία της Δυτικής Ευρώπης με τη Ρωσία θα μπορούσε να αμφισβητήσει την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ. Αλλά με αυτόν τον τρόπο, οι ΗΠΑ έχουν ωθήσει τη Ρωσία πιο κοντά στην Κίνα. Με την προσέγγιση του προς τον Πούτιν, ο Τραμπ προσπαθεί να χαλαρώσει αυτόν τον δεσμό – αλλά και να πιέσει τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να βασίζονται στις δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις. Το αίτημα της Αμερικής προς τους Ευρωπαίους εταίρους να αυξήσουν το μερίδιό τους στις δαπάνες του ΝΑΤΟ (τώρα ο πήχης έχει οριστεί στο 5% του ΑΕΠ!) είναι δίκοπο. Αφενός, επιτρέπει στις ΗΠΑ να μειώσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες στην ευρωπαϊκή περιοχή και να μετατοπίσουν τις στρατιωτικές τους «επενδύσεις» στον ασιατικό άξονα σε αντιπαράθεση με τον στρατηγικό αντίπαλό τους, την Κίνα, αλλά αφετέρου θα μειώσει την επιρροή των ΗΠΑ στην Ευρώπη και θα αυξήσει την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία.
Για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο μιας πολιτικά και στρατιωτικά ενωμένης Ευρώπης, ο Τραμπ υποστηρίζει ευρωσκεπτικιστικά ακροδεξιά κόμματα όπως το AfD στη Γερμανία, το PiS στην Πολωνία, το AUR στη Ρουμανία, εκτός από την κυβέρνηση Όρμπαν στην Ουγγαρία. Ο Εθνικός Συναγερμός της Γαλλίας, ο οποίος υποστηρίζει επίσης μια εναλλακτική πολιτική για τον γαλλικό ιμπεριαλισμό, δεν είναι πρόθυμος να αποδεχτεί ανοιχτά την υποστήριξη του Τραμπ κατά της «δικαστικής δίωξης» της Μαρίν Λεπέν. Η δεξιά πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μελόνι, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την αντιευρωπαϊκή ρητορική της του παρελθόντος, καθώς η ιταλική αστική τάξη εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι είναι μέλος της ΕΕ, αλλά χρησιμοποιεί τη στενή της σχέση με την κυβέρνηση Τραμπ για να ακολουθήσει μια μέση οδό στις εξωτερικές υποθέσεις.
Ακόμη και πριν από την ανάπτυξη των λαϊκιστικών-εθνικιστικών («εθνικής κυριαρχίας») κομμάτων, τα ευρωπαϊκά κράτη δεν συμφώνησαν ποτέ να ενοποιήσουν τις εξωτερικές τους πολιτικές και τις ένοπλες δυνάμεις τους, λόγω των διαφορετικών και συχνά ανταγωνιστικών εξωτερικών συμφερόντων τους. Για αυτόν τον λόγο, οι στρατιωτικές τους βιομηχανίες βασίζονται σε ξεχωριστές, όχι ολοκληρωμένες εθνικές βάσεις, με περισσότερους δεσμούς με τις βιομηχανίες των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου παρά με άλλες ευρωπαϊκές εταιρίες. Η συνεχιζόμενη προσπάθεια επανεξοπλισμού ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ υλοποιείται επίσης αποκλειστικά σε εθνικές βάσεις, αν και οικονομικά συντονισμένη – 150 δισεκατομμύρια ευρώ από κοινό δανεισμό μέσω του Προγράμματος SAFE (Δράση για την Ασφάλεια για την Ευρώπη) θα χρηματοδοτήσουν στρατιωτικές προμήθειες στις οποίες θα συμμετάσχουν περισσότερες από μία χώρες. Ωστόσο, η δεύτερη χώρα μπορεί να είναι είτε η Ουκρανία, είτε το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων μπορεί επίσης να χρηματοδοτήσει μέρος της υπόλοιπης αύξησης των στρατιωτικών δαπανών κατά 650 δισεκατομμύρια ευρώ.
Για να μειωθούν αυτές οι δημοσιονομικές δαπάνες, μια ειδική «ρήτρα διαφυγής» θα αναστείλει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης της ΕΕ για τις στρατιωτικές δαπάνες, επιτρέποντας αύξηση του ελλείμματος έως και 1,5% σε σχέση με το 2021. Ό,τι δεν επιτρέπεται για τις δαπάνες κοινωνικής πρόνοιας επιτρέπεται για τις στρατιωτικές δαπάνες! Αλλά δεν πρόκειται να είναι δωρεάν προσφορά. Εάν δεν καταβληθούν μέσω φόρων, οι στρατιωτικές δαπάνες θα καταβληθούν μέσω του πληθωρισμού, όπως και με τον πληθωρισμό μετά τον Covid.
Η αντίθεσή μας στον ανταγωνισμό των εξοπλισμών στην Ευρώπη είναι απόλυτη. Δικαιολογήθηκε με την στρατιωτική απειλή από τη Ρωσία. Μήπως η Ρωσία απειλεί τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία ή ακόμα και την Πολωνία; Ή μήπως οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να επανεξοπλιστούν για να υπερασπιστούν τη Γροιλανδία από τις ΗΠΑ; Η αλήθεια είναι ότι τα ευρωπαϊκά κράτη, αφού καταβρόχθισαν ένα μεγάλο κομμάτι της Ανατολικής Ευρώπης, ενισχύουν τους στρατούς τους για να συμμετάσχουν ενεργά στην ιμπεριαλιστική αναδιανομή της Ευρώπης και του κόσμου, ένα παιχνίδι που διεξάγεται μέσω του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά και στο Σουδάν, το Κονγκό, τη Λιβύη κ.λπ. Η Λευκή Βίβλος της ΕΕ Readiness 2030, αφού αναφέρει ότι «η διεθνής τάξη υφίσταται αλλαγές μεγέθους που δεν έχουν παρατηρηθεί από το 1945», αναφέρει ότι «μια νέα διεθνής τάξη θα διαμορφωθεί στο δεύτερο μισό αυτής της δεκαετίας και μετά». Εκτός αν αναμορφώσουμε αυτήν την τάξη – τόσο στην περιοχή μας όσο και πέραν αυτής – θα είμαστε παθητικοί αποδέκτες του αποτελέσματος αυτής της περιόδου διακρατικού ανταγωνισμού με όλες τις αρνητικές συνέπειες που θα μπορούσαν να προκύψουν από αυτό, συμπεριλαμβανομένης της πραγματικής προοπτικής ενός πλήρους πολέμου. Η ιστορία δεν θα μας συγχωρέσει την αδράνεια. Παρακάτω [η Λευκή Βίβλος] εξηγεί ότι «ο στρατηγικός ανταγωνισμός αυξάνεται στην ευρύτερη γειτονιά μας: από την Αρκτική έως τη Βαλτική, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική» και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «έχει έρθει η στιγμή για την Ευρώπη να επανεξοπλιστεί».
Το γεγονός ότι η ΕΕ είναι η μεγαλύτερη εμπορική δύναμη στον κόσμο και η δεύτερη βιομηχανική δύναμη δεν εξασφαλίζει αντίστοιχη πολιτική επιρροή. Η Γαλλία έχει εκδιωχθεί από ένα μέρος της νεοαποικιακής της επικράτειας στην Αφρική. Η Ιταλία χάνει την επιρροή της στη Δυτική Λιβύη. Στους πολέμους του Σουδάν και του Ανατολικού Κονγκό, οι ευρωπαϊκές χώρες είναι μεταξύ των κύριων διεκδικητών στο παρασκήνιο. Οι ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν χάσει οικονομικό έδαφος όχι μόνο σε σχέση με αναδυόμενες χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, αλλά και έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών, επανεξοπλίζονται όχι για να υπερασπιστούν τις πατρίδες τους, αλλά για να αγωνιστούν για τον έλεγχο/επιρροή στην Ανατολική Ευρώπη, την Αφρική και άλλες ηπείρους. Ο επανεξοπλισμός της ΕΕ είναι μια επιθετική ιμπεριαλιστική πολιτική , όχι μια πολιτική εθνικής άμυνας όπως παρουσιάζεται. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το αν θα παραμείνει βασισμένη σε αυστηρά εθνικά σύνορα ή θα σηματοδοτήσει την έναρξη ενός πιθανού ηπειρωτικού συντονισμού ή μιας απίθανης ομοσπονδιακής συγκέντρωσης ή ενοποίησης σε μια ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική δύναμη.
Στη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών, οι Ευρωπαίοι υπουργοί Άμυνας δεσμεύτηκαννα αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες έως και 5% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος τους, τρεις φορές περισσότερο από τον μέσο όρο τους πριν από το 2022. Αυτό σημαίνει χρήση κοινωνικών πόρων για την παραγωγή, συντήρηση, χρήση μηχανημάτων θανάτου και καταστροφής και εκπαίδευση προσωπικού εξειδικευμένου ως δολοφόνων αντί για την παροχή υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης και άλλων κοινωνικών αγαθών. Η απότομη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών είναι μια κοινωνικά αντιδραστική πολιτική στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων των μεγάλων καπιταλιστικών εταιριών – οι οποίες βλέπουν τα κέρδη και τις αξίες των μετοχών τους να εκτοξεύονται – ενάντια στα συμφέροντα των προλετάριων και του λαού γενικότερα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το γενικό επιτελείο που συντονίζει την ευρωπαϊκή στρατιωτική επίθεση.
Η εκστρατεία μας κατά του ReArm Europe / Readiness 2030 θα πρέπει επομένως να κατευθύνεται:
– Ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστικό κράτος στην Ευρώπη και συλλογικά ενάντια στον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, για τη διάλυση του ΝΑΤΟ και όλων των στρατιωτικών συμμαχιών.
– Ενάντια στην ΕΕ , έναν θεσμό που εξυπηρετεί τις ανάγκες του καπιταλιστικού καθεστώτος. Ως καπιταλιστική ολοκλήρωση, προωθεί ενεργά τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού, προστατεύει την άρχουσα τάξη και διαιωνίζει την καταπίεση. Έτσι, τα συμφέροντά μας και το μέλλον μας βρίσκονται στον αγώνα τόσο ενάντια στην ΕΕ όσο και ενάντια στην αστική πολιτική σε κάθε χώρα. Παλεύουμε ενάντια στην ΕΕ όχι από την άποψη της επιστροφής στην προηγούμενη αστική «κυριαρχία», αλλά από την άποψη της ανοικοδόμησης της Ευρώπης υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης. Δεν το βλέπουμε αυτό ως ένα μεμονωμένο ζήτημα, αλλά αντιμετωπίζουμε τον αγώνα ενάντια στην ΕΕ ως απαραίτητο κρίκο του οργανωμένου αγώνα μας ενάντια στον καπιταλισμό. Τα συμφέροντά μας και το μέλλον μας βρίσκονται στον ενωτικό, διεθνή αντικαπιταλιστικό αγώνα για μια επαναστατική εργατική ένωση.
– Ενάντια στις στρατιωτικές δαπάνες, καμία ψήφος για πολεμικές πιστώσεις. Για καθολική πρόνοια, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, δωρεάν εκπαίδευση για όλους, φροντίδα για το περιβάλλον, όχι για greenwashing. Εάν οι κυβερνήσεις μπορούν να βρουν τους πόρους για να υπερδιπλασιάσουν τις στρατιωτικές δαπάνες, πρέπει να απαιτήσουμε αυτούς τους πόρους για την κοινωνική πρόνοια, αντί να την ιδιωτικοποιούμε και να καταργούμε de facto τη δωρεάν και καθολική κάλυψή της.
– Γνωρίζουμε από την ιστορική εμπειρία, η οποία επιβεβαιώνεται από τα τρέχοντα γεγονότα, ότι σε μια κοινωνία που βασίζεται στην εκμετάλλευση της πλειοψηφίας του πληθυσμού από την άρχουσα καπιταλιστική τάξη, ο ανταγωνισμός μεταξύ των καπιταλιστών για το μερίδιό τους σε αυτήν την εκμετάλλευση αναπόφευκτα οδηγεί σε πόλεμο. Η αντιπολεμική μας δράση έχει ως στρατηγική της να μετατρέψει τον πόλεμο σε εμφύλιο ενάντια στην καπιταλιστική τάξη. Ο κύριος εχθρός μας βρίσκεται εντός των συνόρων μας. Ο πόλεμος, με τις φρικαλεότητες και τις στερήσεις του, έχει φέρει σε αρκετές περιπτώσεις επανάσταση – από την Παρισινή Κομμούνα μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία. Για να είναι συνεπής η αντιπολεμική μας δράση, πρέπει να υποδεικνύει τον καπιταλισμό ως τον τελικό υπεύθυνο για τους πολέμους και την κούρσα των εξοπλισμών, και την επανάσταση ως τη μόνη τελική λύση.
– Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, μια συνεπής και ολοκληρωμένη αντίθεση στον επανεξοπλισμό και τον πόλεμο μπορεί να αντιταχθεί μόνο από την εργατική τάξη και τους προλετάριους γενικότερα. Ωστόσο, η άνοδος της λαϊκιστικής ακροδεξιάς μεταξύ των μισθωτών εργατών, καθώς και άλλοι επίμονοι προσανατολισμοί ταξικής συνεργασίας με την ιμπεριαλιστική αστική τάξη, δείχνουν ότι δεν υπάρχει μηχανική σχέση μεταξύ της εργατικής τάξης και της αντικαπιταλιστικής συνείδησης. Καταγγέλλουμε τη συνενοχή της πλειοψηφίας των ηγεσιών των συνδικάτων και της ευρωπαϊκής λεγόμενης αριστεράς με το ιμπεριαλιστικό σχέδιο επανεξοπλισμού, ακόμη και με την ψήφιση των στρατιωτικών προϋπολογισμών στα κοινοβούλια, και καλούμε τις εργατικές οργανώσεις να σπάσουν αυτούς τους δεσμούς. Η αντι-εξοπλιστική και αντιπολεμική μας εκστρατεία πρέπει να καταστήσει σαφές στην εργατική τάξη ότι οι δυσκολίες τους και οι απειλές για τις συνθήκες διαβίωσής τους, την υγεία και τη ζωή τους δεν προέρχονται από το εξωτερικό ή από τους μετανάστες, αλλά από τους δικούς τους ηγεμόνες και εκμεταλλευτές, ότι η λύση δεν είναι να συσπειρωθούν γύρω από την εθνική σημαία ενάντια στον εξωτερικό «εχθρό», αλλά στην εθνική και διεθνή ένωση των εργατών και των καταπιεσμένων λαών πέρα από τα σύνορα, για να ανατρέψουν την κυριαρχία των εκμεταλλευτών τους, αρνούμενοι να γίνουν κρέας για τα κανόνια των συμφερόντων τους. Σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, όπου η παραγωγή γίνεται για την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών με σεβασμό στη φύση, δεν θα υπάρχει ενδιαφέρον για πόλεμο, δεν θα υπάρχει ανάγκη για όπλα.
–Αγώνας για:
–Διάλυση του ΝΑΤΟ
- Κλείσιμο των βάσεων του ΝΑΤΟ σε κάθε χώρα
- Κάτω όλα τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και συμμαχίες
–Κάτω η ιμπεριαλιστική ΕΕ. Για την ενότητα των εργατών της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας.
–Διασυνοριακή αδελφοποίηση – ενάντια στις οικονομίες πολέμου για τα δικαιώματα των εργαζομένων – για καλύτερους μισθούς, συντάξεις, σταθερότητα στην εργασία, δημόσιες υπηρεσίες υπό τον έλεγχο των εργαζομένων.
-Να ενώσουμε το αντιπολεμικό μέτωπο με τον αγώνα για ψωμί, ειρήνη και ελευθερία .
-Ο πόλεμος μπορεί να σταματήσει μόνο από την εργατική τάξη, με επαναστατικό αγώνα και με τη μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε ταξικό πόλεμο.
-Ας οικοδομήσουμε μια πανευρωπαϊκή αντιπολίτευση στον RearmEU σε στενή σύνδεση με τις διαμαρτυρίες κατά της γενοκτονίας για μια ελεύθερη Παλαιστίνη, ενάντια τις νέες επιθέσεις του Ισραήλ στο Ιράν και κατά των σφαγών στην Ουκρανία, το Σουδάν, το Κονγκό!
Down with the imperialist RearmEU plan, for the unity of the workers of Europe
The ReamEU plan, later renamed ‘Readiness 2030’, is a clear turn in the policy of European imperialist countries since the end of World War 2. The war in Ukraine, which is a contention between Russia and NATO countries over the territory and resources of Ukraine, has pushed European countries and Germany in the first place, to abandon the Ospolitik, which meant oil and gas from Russia, in change for access to the Russia market . Biden openly maneuvered with this purpose, achieving a partial embargo on Russian oil and gas – also blowing up the North Stream pipelines. Few months after the start of the war Germany announced an extraordinary rearmament plan for 100 billion euro, revising its Constitution to allow the resulting budget deficit, and military deliveries to Ukraine, while other EU countries committed to raise military expenses to 2% of their GDP.
Trump’s shift regarding the war in Ukraine – through which the U.S. have assured for their capitalists the lion share of Ukraine’s natural resources – has pushed the European governments to decide further steps in their rearmament policies. European imperialisms no longer trust the US military umbrella, at the same time as their interests increasingly diverge from those of America – in Trump’s trade war Europe is the second main target after China. The € 800 bn rearmament plan (over four years), almost € 2.000 for each EU citizen, means a huge boost in military spending of EU member states, which has already increased by 31% between 2021 and 2024, when it reached € 326 bn, or 1.9% of the overall EU GDP. It is noteworthy that a special ‘escape clause’ will allow governments to increase their public deficits by up to 1,5% above the limits of the EU Stability and Growth Pact if that is used for military spending.
EU countries are now the main supporters of Ukraine in the war against Russia, with imperialist governments that claim to be “democratic” as opposed to Trump leading this warmongering policy. After emptying their arsenals of old weapons, delivered to Ukraine, they are revving up military production to increase production capacity. Some automotive plants, unfit for production of electrical vehicles, are converted to military production. Germany’s industrial-military complex is building up its production in Ukraine. In case the plants outlast the war, cheap skilled labour makes it a profitable production site for the export of death machines.
With the war in Ukraine the U.S. has achieved the goal of digging a deep ditch between Western and Eastern Europe, a new Iron Wall, albeit shifted eastwards, to prevent the formation of a continental bloc as wished by the Ostpolitik advocates. An alliance of Western Europe with Russia could challenge US world dominance. But by doing so the U.S. has pushed Russia closer to China. With his approaches to Putin, Trump is trying to loosen this link – but also pushing the European powers to rely on their own military forces. America’s request that European partners increase their share in NATO’s expenses (now the bar is set at 5 percent of GDP!) is double-edged. On the one hand it allows the US to reduce its military expenses in the European region, and shift its military ‘investment’ to the East Asian pivot, to contrast its strategic rival China, but on the other hand it will reduce the US clout in Europe, and increase European strategic autonomy.
To counter the danger of a politically and militarily united Europe, Trump is supporting Euro-sceptic far-right parties like AfD in Germany, PiS in Poland, AUR in Romania, besides the Orban government in Hungary. France’s Rassemblement National, which also advocates an alternative policy for the French imperialism, is not keen to openly accept Trump’s support against the ‘judicial persecution’ of Marine Le Pen. Italy’s Meloni right-wing prime minister had to abandon her anti-EU rhetoric of yore as the Italian bourgeoisie takes advantage from being a member of the EU, but is using her close relationship with the Trump administration to take a middle course in foreign affairs.
Even before the growth of the populist-nationalist (‘sovereignist’) parties, European states never agreed to unify their foreign policies and armed forces, due to their different and often competing foreign interests. For this reason their military industries are built on separate, not integrated national bases, with more links to the US and UK industries than with other European groups. The ongoing € 800 bn rearmament drive is also being implemented on exclusively national bases, albeit financially coordinated – euro 150 billion from joint borrowing through the SAFE Program (Security Action For Europe) will fund military procurement involving more than one country. However, the second country might be either Ukraine or the UK. The European Investment Bank can also finance part of the remaining € 650 bn increase in military expenses.
To ease these budget outlays, a special “escape clause” will suspend the EU’s Stability and Growth Pact for military spending, allowing a deficit increase of up to 1,5% over 2021. What is not allowed for welfare spending is allowed for military spending! But it is not going to be a free lunch. If not paid through taxes, military expenditure will be paid through inflation, as with the post-Covid inflation.
Our opposition to the arms race in Europe is absolute. It has been justified with the military threat from Russia. Is Russia threatening Germany, France, Italy, or even Poland? Or do European countries need to rearm to defend Greenland from the U.S.? The truth is that European states after gobbling up a large chunk of Easter Europe are building up their militaries to take an active part in the imperialist re-division of Europe and the world, a game fought through the war in Ukraine but also in Sudan, Congo, Libya etc. EU’s White Paper on Readiness 2030, after saying that “the international order is undergoing changes of a magnitude not seen since 1945” says that “a new international order will be formed in the second half of this decade and beyond. Unless we shape this order – in both our region and beyond – we will be passive recipients of the outcome of this period of interstate competition with all the negative consequences that could flow from this, including the real prospect of full-scale war. History will not forgive us for inaction.” It later explains that “strategic competition is increasing in our wider neighborhood: from Arctic to Baltic, Middle East and North Africa” and concludes that “The moment has come for Europe to re-arm.”
Being the world’s largest trade power and the second industrial power does not assure a corresponding political clout and influence. France has been expelled from a swathe of its neocolonial Françafrique domain; Italy is losing its clout on Western Libya. In the Sudan and Eastern Congo wars, European countries are among the main contenders behind the curtains. European imperialist powers, which have lost economic ground not only with respect to emerging countries like China and India, but also to the United States, are rearming not to defend their homelands, but to fight for control / influence over Eastern Europe, Africa and other continents. RearmEU is an aggressive imperialist policy, not a national-defence policy as it is presented. This is true irrespective of whether it will remain based on strict national boundaries, or it will mark the beginning of a likely continental coordination, or an unlikely federal centralization or unification into a European imperialist power.
At their Bruxelles summit, European defence ministers are pledging to increase defence spending to up to 5% of their gross domestic product, three times as much as their average before 2022. This means using social resources to produce, maintain, use death and destruction machines and training personnel specialized as killers instead of supplying healthcare, education environment and other social goods. The jump in military spending is a socially reactionary policy at the service of the imperialist interests of big capitalist groups – which are seeing their profits and share values soar – against the interests of proletarians and of the people in general. The European Union is the general staff coordinating the continental military offensive.
Our campaign against ReArm Europe / Readiness 2030 should therefore be directed:
- Against each imperialist state in Europe and collectively against European imperialism, for the dissolution of NATO and all military alliances;
– Against the EU, an institution serving the needs of the capitalist regime. As a capitalist integration, it actively promotes imperialism interests, protects the ruling class and perpetuates oppression. Thus, our interests and our future lie in the struggle both against the EU and against the bourgeois politics in each country. We oppose the EU not from the point of view of the return to previous bourgeois “sovereignity” but from that of rebuilding of Europe under the leadership of the working class. We do not view this as an isolated issue, but we treat the struggle against the EU as a necessary link of our organized struggle against capitalism. Our interests and our future lie in the unifying, international anti-capitalist struggle towards a revolutionary worker’s union
- Against military spending, no vote for war credits. For universal welfare, free health care, free education for all, care for the environment, no greenwashing. If governments can find the resources to more than double military spending, we must demand these resources for social welfare, instead of privatizing it and de facto abolishing its free and universal coverage.
- We know from historical experience, confirmed by ongoing events, that in a society based on exploitation of the majority of the population by the ruling capitalist class, competition between capitalists for their share of this exploitation inevitably brings about war. Our anti-war opposition has its strategy in transforming war into a civil war against the capitalist class. Our main enemy is within our borders. War with its atrocities and deprivations, has in several occasions brought revolution – from the Paris Commune to the October Revolution in Russia. In order for our anti-war opposition to be consistent, it must point to capitalism as the ultimate responsible for wars and the arms race, and revolution as the only ultimate solution.
- For this very reason a consistent and thorough opposition to rearmament and war can only be waged by the working class and proletarians in general. However, the rise of the populist far Right among wage workers, as well as other persisting class collaboration orientations with the imperialist bourgeoisie, show that there is no mechanical relation between working-class condition and anti-capitalist consciousness. We denounce the complicity of the majority trade union leaderships and the European so-called left with the imperialist rearmament plan, even voting the military budgets in the parliaments, and we call for the workers’ organizations to break these ties. Our anti-rearmament and anti-war campaign must make it clear to working class people that their difficulties and the threats to their living conditions, health and lives don’t come from the outside world or from immigrants, but from their own rulers and exploiters, that the solution is not in rallying around the national flag against the outside ‘enemy’, but in the national and international union of workers and oppressed peoples across borders, to overthrow the rule of their exploiters, refusing to be cannon fodder for their interests. In a society without exploitation, where production is for the satisfaction of human needs respectful of nature, there will be no interest in war, no need for weapons.
Fight for:
- Dissolution of NATO
- Closure of the NATO bases in each country
- Down with all imperialist plans and alliances
- –Down with the imperialist EU. For the unity of the workers of Europe, including Russia.
- Cross-border fraternization – against war economies for workers’ rights—for better wages, pensions, job stability, public services under workers’ control.
- Unite the anti-war front with the fight for bread, peace and freedom.
- War can only be stopped by the working class, by revolutionary struggle, and by transforming imperialist war into class war.
- Let’s build a Europe-wide opposition to RearmEU in close connection with protest against genocide for a free Palestine, Israel’s new attacks on Iran, and against massacres in Ukraine, Sudan, Congo!
Διεθνιστική κινητοποίηση εναντίον του ΝΑΤΟ και του ιμπεριαλιστικού πολέμου
