Σοφία Κίχη, ανταπόκριση από την Κύπρο
Την Κυριακή 15 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε στη Λεμεσό μεγάλη διαδήλωση για την Παλαιστίνη, στην οποία συμμετείχαν πάνω από 2.000 άνθρωποι, αριθμός μεγάλος για τα δεδομένα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τα μέλη της παλαιστινιακής κοινότητας, με τη μαχητική και συγκινητική τους παρουσία, έδωσαν τον ρυθμό στην πορεία που ακολούθησε. Ήταν μια ανάσα ζωής για εμάς που παρακολουθούμε την κατάληψη και έλεγχο των κυπριακών αεροδρομίων και λιμανιών από τη Μοσάντ, η οποία μάλιστα ξεδιάντροπα ζητά αλλαγές όταν θεωρεί πως υπάρχουν κενά ασφαλείας (όπως πριν μερικούς μήνες στο αεροδρόμιο Πάφου), αλλά και την εισβολή του ισραηλινού κεφαλαίου που επενδύει και εποικίζει γειτονιές σε Λεμεσό, Λάρνακα και Πάφο.
Αυτή την περίοδο είναι ενδεικτικό ότι χτίζονται δύο σιωνιστικά σχολεία (έτσι αυτοχαρακτηρίζονται) στη Μονή και στα Πολεμίδια, χωρητικότητας 1.800 μαθητών, μαζί με 150 κατοικίες γύρω τους, νοσοκομείο κλπ. Τα τελευταία χρόνια, αγοράζονται σε όλη την Κύπρο (τόσο στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο) πολύ μεγάλες εκτάσεις, χτίζονται καζίνο σε συνεργασία με ισραηλίτικα κεφάλαια – ενώ έτσι, μαζί με το real estate, διασφαλίζεται και η κυπριακή υπηκοότητα.
Παράλληλα, διεξάγονται επιχειρηματικά συνέδρια, όπως αυτό που θα γινόταν στις 18-20 Ιουνίου το οποίο αναβλήθηκε λόγω αντιδράσεων. Το κράτος του Ισραήλ εμφανίζεται επίσης ως χορηγός και υποστηρικτής πολιτιστικών και κοινωνικών εκδηλώσεων, επιχειρώντας να αλλάξει την εικόνα του. Για τον σκοπό αυτό επιστρατεύτηκαν και Κύπριοι δημοσιογράφοι. Ενδεικτική η περίπτωση δημοτικού σχολείου στη Λευκωσία όπου, με την έγκριση του υπουργείου Παιδείας, επρόκειτο να γιορταστεί η επέτειος ίδρυσης του Ισραήλ υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας – που, μετά από αντιδράσεις δασκάλων και γονιών, τελικώς ακυρώθηκε.
Την ίδια στιγμή, στρατός και πολεμική αεροπορία του Ισραήλ διεξήγαγαν ασκήσεις στην Κύπρο όλο το προηγούμενο διάστημα, προετοιμάζοντας την επίθεση στο Ιράν. Η Κύπρος χρησιμοποιείται και ως κέντρο διακοπών για τους στρατιώτες-δολοφόνους οι οποίοι έρχονται για ξεκούραση εδώ. Οικογένειες ολόκληρες έρχονται μαζικά και συμπεριφέρονται σαν έποικοι, σκίζοντας αφίσες, βρίζοντας και φωτογραφίζοντας προκλητικά διαδηλωτές, απαιτώντας να αφαιρεθούν σημαίες της Παλαιστίνης, σβήνοντας συνθήματα, απειλώντας και προπηλακίζοντας αλληλέγγυους.
Από την άλλη, όμως, υπάρχει και η Κύπρος που ασφυκτιά αλλά δεν το βάζει κάτω. Από την αρχή των πρόσφατων γεγονότων ένα μικρό αλλά δυναμικό και αναπτυσσόμενο κίνημα αντιδρά με πολλές εκδηλώσεις αντιπαλεύοντας το επίσημο αφήγημα και τις πολιτικές της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη η οποία, με την εξωτερική πολιτική που ακολουθεί, αποτελεί απειλή για την Κύπρο. Ένα κράτος το οποίο βρίσκεται υπό κατοχή εδώ και 51 χρόνια και επικαλείται το διεθνές δίκαιο για να απαλλαγεί από αυτήν δεν μπορεί να δικαιολογεί τις θηριωδίες, να στηρίζει τη γενοκτονία και τη λιμοκτονία και να παρέχει κάθε βοήθεια στο κράτος-τρομοκράτη.
Η συμμαχία Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου -Ισραήλ, η οποία ξεκίνησε με την προηγούμενη κυβέρνηση Αναστασιάδη και αναβαθμίστηκε με τη σημερινή, έχει δημιουργήσει μία νέα κατάσταση, αλλάζοντας αρνητικά τη σχέση με τους λαούς της περιοχής.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 24-25 Μαΐου
