Χρίστος Κρανάκης
▸ Μαζικό, ενωτικό, πολιτικό κίνημα για να ηττηθεί η κυβερνητική πολιτική
Ζούμε την πρώτη live-streamed γενοκτονία της ανθρωπότητας… Τα κλάματα παιδιών, γυναικών και αντρών από τη Γάζα και τη Δυτική όχθη, σκεπάζουν τον δυτικό κόσμο, παρά την τρομακτική χρονοκαθυστέρηση. Η ισραηλινή προπαγάνδα έχει πληγεί όσο ποτέ από την αρχή του πολέμου. Φτάσαμε στο σημείο, όπου μέχρι και κάποιοι επιφανείς δημοσιογράφοι και αναλυτές αλλάζουν… «πλευρά της ιστορίας» (με αντιφάσεις βέβαια), ενώ όσοι ακόμα υποστηρίζουν αδιακρίτως το Ισραήλ δέχονται σφοδρά «σφυροκοπήματα» σε διεθνή τηλεοπτικά πάνελ (ειδικά σε ιντερνετικές εκπομπές).
Στην Ελλάδα, οι κραυγές των Παλαιστινίων θυμίζουν εκείνες των 57 οικογενειών στα Τέμπη, που ψάχνουν ακόμα δικαίωση, όσο στη βουλή «παζαρεύεται» αν ορισμένοι πολιτικοί υπεύθυνοι θα κατηγορηθούν με κακούργημα ή με πλημμέλημα. Οι «μαχόμενες μάνες» της Ελλάδας, Μαρία Καρυστιανού και Μάγδα Φύσσα, στέκονται ανοιχτά με εκείνες της λαβωμένης Παλαιστίνης. Ευθεία σύγκριση των εγχώριων γεγονότων με την αιματοχυσία στη Γάζα, φυσικά, δεν μπορεί να γίνει… Υπάρχει, όμως, ένα κοινό σημείο αναφοράς: Ο άκρατος κυνισμός της ελληνικής κυβέρνησης!
Εκείνη, λίγους μήνες πριν χλεύαζε και κουνούσε το δάχτυλο σε συγγενείς θυμάτων ενός κρατικού-καπιταλιστικού εγκλήματος, ενώ τώρα προσπαθεί να πάρει πολιτική ρεβάνς από τα εκατομμύρια κόσμου που τόλμησαν και κινητοποιήθηκαν για δικαιοσύνη. Τώρα, ακόμα και την ύστατη στιγμή συνεχίζει να στηρίζει ολόψυχα το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, ντροπιάζοντας την ιστορία και το αίσθημα του λαού μας. Ο σκληρός και απάνθρωπος πυρήνας της κυβερνητικής πολιτικής δημιουργεί εν δυνάμει κοινωνικές ρωγμές. Η κυνική αντιμετώπιση των Τεμπών, της Γάζας, του κρατικού εγκλήματος στην Πύλο, των επιθετικών εξώσεων ατόμων με αναπηρία, των διώξεων σε εκπαιδευτικούς, της προφυλάκισης Ρωμανού, των μεταναστών (βλ. νομοσχέδιο Βορίδη) κλπ, δημιουργούν κλίμα λαϊκής απονομιμοποίησης.
«Τέμπη, Πύλος, Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη»
Η συγκρότηση ενός ενιαίου, πολιτικού κινήματος που θα συνενώσει την κοινωνική οργή μέσα από το σύνθημα «Τέμπη-Πύλος-Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη», μπορεί να βάλει «δύσκολα» σε μία κυβέρνηση, που στηρίζεται όχι τόσο στην απουσία αστικής αντιπολίτευσης, αλλά στην αδυναμία του λαϊκού παράγοντα να κινητοποιηθεί με διάρκεια, σχέδιο και ένα επιθετικό πλαίσιο πολιτικών αιτημάτων.
Ο κλοιός ήδη έχει αρχίσει να σφίγγει γύρω από εκείνη, ειδικά όσον αφορά το ζήτημα της Γάζας, με τον πρόεδρο της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη, να ανακοινώνει στον πρέσβη της Παλαιστινιακής Αρχής ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε δέκα παιδιά από τη Γάζα και αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας… Δεν αρκεί! Η πολιτική της κυβέρνησης είναι δολοφονική, όσο κι αν επιχειρείται επικοινωνιακά να φτιασιδωθεί. Γι’ αυτό και πρέπει, τώρα, να αναμετρηθεί με τη λαϊκή διάθεση. Ο δρόμος προς αυτή την κατεύθυνση είναι συγκεκριμένος και δεν περνάει μέσα από κοινοβουλευτικές συμμαχίες και διαμαρτυρίες – η συμβολή των οποίων είναι μικρή όσον αφορά τη συγκρότηση πραγματικών αντιστάσεων.
Αντίθετα, μόνο η κοινή κινηματική εμφάνιση και η χάραξη ενός κοινού αγωνιστικού σχεδίου, μεταξύ συλλογικών φορέων και όλων των οργανώσεων της Αριστεράς, μπορεί να δώσει νέα πνοή σε έναν κόσμο που θέλει να αντιδράσει, αλλά σκέφτεται πως «τίποτα δεν αλλάζει». Ήδη, η πάλη για άμεση απεμπλοκή της χώρας από τη συνεργασία με το Ισραήλ, παίρνει σάρκα και οστά, μετρώντας και νίκες, μέσα από την αγωνιστική δράση σωματείων και άλλων κοινωνικών φορέων. Η ακύρωση συνεδρίου που επιχείρησε να διοργανώσει το Εμπορικό και Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Πειραιά σε συνεργασία με το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ, κινητοποιήσεις όπως εκείνη στη Motor Oil κατά του εφοδιασμού καυσίμων στο Ισραήλ κ.ο.κ., σκιαγραφούν τον δρόμο για το πως μπορεί να κλιμακωθεί η πίεση προς την ελληνική κυβέρνηση.
Οι κινηματικές πρωτοβουλίες του επόμενου διαστήματος δεν είναι λίγες – και πρέπει να γίνουν περισσότερες. Οι διαδηλώσεις αλληλεγγύης που γίνονται κάθε Σάββατο στην πλατεία Ελευθερίας, όπως και η αγωνιστική πρωτοβουλία Global March to Gaza, αποτελούν κινήσεις που μπορεί να αναβαθμίσουν τη δράση του κινήματος. Κεντρικό σταθμό αποτελεί το μεγάλο συλλαλητήριο που καλούν οι Παλαιστινιακοί φορείς την Τετάρτη στις 4 Ιούνη, 7 μ.μ. στο Σύνταγμα, όπου απαιτείται η μέγιστη δυνατή στήριξη.
Η διεθνής κατακραυγή για τη Γάζα και οι ακτιβίστικες ενέργειες ανά τον κόσμο, ενισχύουν τη δυνατότητα συγκρότησης ενός μαζικού πολιτικού κινήματος στην Ελλάδα, το οποίο θα «κεντράρει» κατά της κυβερνητικής πολιτικής. Η κυβέρνηση της ΝΔ, εκφράζει με χαρακτηριστική ωμότητα την επιλογή του ελληνικού κεφαλαίου να δολοφονεί στο όνομα του κέρδους! Αυτό έγινε στα Τέμπη, όπου δεν ζητήθηκε ούτε μία συγνώμη για τις ιδιωτικοποιήσεις που «έσπασαν» τον ΟΣΕ σε χίλια κομμάτια, αυτό γίνεται και τώρα με τη συνειδητή συνενοχή της στην εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης. Η ολόπλευρη στήριξη που παρέχει το ελληνικό κράτος στο Ισραήλ, δεν είναι λογική συνέχεια κάποιας γεωστρατηγικής… σοφίας, που επιδιώκει τη συμμαχία με έναν ισχυρό ανταγωνιστή της Τουρκίας, αλλά αποτέλεσμα των επιθετικών επιδιώξεων της ελληνικής αστικής τάξης στην περιοχή και των οικονομικών ροών που εισέρχονται από το ισραηλινό κεφάλαιο στην Ελλάδα.
Η πολιτική της κυβέρνησης και η ίδια πρέπει να ανατραπούν και μόνο ένα πολιτικό κίνημα με διάρκεια, μπορεί να επιβάλλει μια τέτοια εξέλιξη. Τα εγχώρια ζητήματα δεν έχουν ξεχαστεί. Η ακρίβεια συνεχίζει να σιγοκαίει, ενώ τα Τέμπη παραμένουν στην επικαιρότητα (χάρη και στις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις), παρότι η δημόσια συζήτηση επιχειρείται να πάρει νομικίστικη τροπή και να ξεφύγει από την πολιτική ουσία. Ομοίως, η επιχειρούμενη γενοκτονία στη Γάζα αποτελεί ένα παγκόσμιο φαινόμενο που δύσκολα θα ατονήσει, ακόμα κι αν επιβεβαιωθεί η νέα συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, που πιθανότατα θα έχει την ίδια κατάληξη με την προηγούμενη. Ο δρόμος είναι ανοιχτός…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 31 Μαΐου- 1 Ιουνίου
