Αρχοντούλα Βαρβάκη
▸Κατερίνα Μάτσα: «Πολύ πιθανό να χαθούν ανθρώπινες ζωές»
Την αντίθεσή τους στον νόμο 5129/2024 εκφράζουν οι εργαζόμενοι των δομών απεξάρτησης. Ο νόμος, ο οποίος εφαρμόζεται από τον Φεβρουάριο, ένωσε όλα τα θεραπευτικά προγράμματα σε έναν νέο φορέα, τον Εθνικό Οργανισμό Πρόληψης και Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων (ΕΟΠΑΕ), χωρίς κάποιο σχέδιο για τη μετάβαση, συγχωνεύοντας και καταργώντας μονάδες και τα ιστορικά ονόματά τους αλλά και διαταράσσοντας τη λειτουργία τους. Για τον λόγο αυτό, ο Σύλλογος Εργαζόμενων ΕΟΠΑΕ πραγματοποίησε στάση εργασίας την Πέμπτη 12/6 (8 π.μ. – 12 μ.).
Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Νοσοκομειακών Ψυχολόγων και Ψυχολόγων Δημόσιων Δομών Υγείας εξηγεί ότι οι μετακινήσεις των εργαζομένων, οι οποίες προκλήθηκαν από τις αλλαγές στη διοικητική δομή, έχουν δημιουργήσει μεγάλα κενά που δεν έχουν καλυφθεί και συνεπώς μεγάλα προβλήματα στη θεραπευτική διαδικασία, οδηγώντας στο εύλογο ερώτημα: «Είναι άραγε αυτή η αποδεδειγμένη διοικητική ανεπάρκεια ζήτημα προχειρότητας στον σχεδιασμό ή αδιαφορίας, ζήτημα άγνοιας περί των θεραπευτικών διαδικασιών ή στοχευμένη αδράνεια που επιζητά τη διάλυση των στεγνών προγραμμάτων πλήττοντάς τα στη βάση τους που είναι η θεραπευτική σχέση;».
Η Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος, πρώην Διευθύντρια του 18 Άνω και πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης του Επιστημονικού και Κοινωνικού Έργου του 18 Άνω, μέλος του Δικτύου Αλληλεγγύης Κοινωνικών Ιατρείων, μίλησε στο Πριν γι’ αυτές τις αλλαγές και τις συνέπειές τους για τους θεραπευόμενους: «Έχει σημασία να τονίσουμε ότι αυτή τη στιγμή, με την κατάσταση που έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση, είναι πολύ πιθανό να χαθούν ανθρώπινες ζωές. Τα μέτρα που έχουν παρθεί θα αφήσουν κάποιους θεραπευόμενους χωρίς θεραπευτές, καθώς οι θεραπευτές που μετακινήθηκαν δεν έχουν αντικατασταθεί όλοι από άλλους και σε κάποιους νέους που ήρθαν δεν δόθηκε καιρός να εκπαιδευτούν και οι θεραπευόμενοι δεν μπορούν να αισθανθούν ασφάλεια. Αισθάνονται μετέωροι χωρίς τους θεραπευτές τους, δηλαδή χωρίς τους ανθρώπους που εμπιστεύτηκαν για πρώτη φορά, που τους άνοιξαν την ψυχή τους. Υπάρχει επομένως κίνδυνος υποτροπής. Κινδυνεύουν να εγκαταλείψουν το πρόγραμμα και να επιστρέψουν στις ουσίες ή και να αντιδράσουν με οποιονδήποτε τρόπο», τονίζει.
«Είχαμε προειδοποιήσει», σημειώνει «ότι θα χαθούν ζωές και κανείς δεν έκανε κάτι. Όταν ξεκινήσαμε αυτόν τον αγώνα ενάντια στον νόμο λέγαμε ότι στόχος τους είναι να πολεμήσουν τους ίδιους τους θεραπευόμενους και τώρα οι εξελίξεις το επιβεβαιώνουν αυτό. Δεν τους ενδιαφέρει πώς θα επηρεαστεί ο θεραπευόμενος που βρίσκεται εν μέσω θεραπείας ή στην αρχή αυτής. Μετακίνησαν μαζικά τους θεραπευτές από το 18 Άνω στο Δαφνί και σήμερα κάποια τμήματα δεν λειτουργούν λόγω έλλειψης προσωπικού και άλλα υπολειτουργούν. Δήλωσαν ότι θα φέρουν θεραπευτές αλλά ήρθε ένα μικρός αριθμός, οι οποίοι είναι νέοι και άπειροι. Δεν είναι εξοικειωμένοι όχι μόνο με τη φιλοσοφία του 18 Άνω αλλά και με την απεξάρτηση γενικά», προσθέτει.
«Δεν πρέπει να ξεχνάμε και την απόγνωση των οικογενειών των θεραπευόμενων, που ήλπιζαν ότι το παιδί τους θα μπει σε ένα πρόγραμμα ή βλέπουν τα παιδιά τους να μην έχουν πια τη στήριξη που χρειάζονται», συμπληρώνει και καταλήγει στην αντίδραση των συλλογικοτήτων:
«Γι’ αυτό η Ομοσπονδία Οικογενειών ΚΕΘΕΑ, οι Συλλογικές Δράσεις Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18 Άνω και το Δίκτυο Αλληλεγγύης Κοινωνικών Ιατρειών θα κάνουμε από κοινού δράσεις για να αντιταχθούμε στην εφαρμογή του νόμου με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα κατά των Ναρκωτικών (26 Ιουνίου) και θα συνεχίσουμε. Πρέπει να μάθει η κοινωνία τι συμβαίνει. Δεν γνωρίζουν ότι ένας άνθρωπος εξαρτημένος από το αλκοόλ που αποφάσισε να μπει σε πρόγραμμα δεν μπορεί να το κάνει. Δεν γνωρίζουν ότι τα τμήματα αλκοόλ, ίντερνετ, τζόγου και διατροφικών διαταραχών του 18 Άνω αυτή τη στιγμή δεν έχουν θεραπευτές και πρόκειται για τμήματα που είχαν στηθεί πολύ δύσκολα και είχαν καταπληκτικά αποτελέσματα».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 14-15 Ιουνίου
