Γράμμα από Δανία
Νίκος Καπιτσίνης
Για ακόμη μία φορά, η άλλοτε κραταιά διαχείριση του καπιταλισμού με ισχυρό κράτος πρόνοιας – το αποκαλούμενο σκανδιναβικό μοντέλο – πρωτοπορεί, αυτή τη φορά στο θέμα του συνταξιοδοτικού. Η Δανία γίνεται η πρώτη χώρα στον κόσμο που ανεβάζει το όριο συνταξιοδότησης στην όγδοη δεκαετία και έπεται συνέχεια, τόσο χωρικά (με άλλες να ακολουθούν) όσο και σε σχέση με το πού θα σταματήσει αυτή η αύξηση.
Σημειώνεται ότι από το 2015 είχε ψηφιστεί πως κάθε 5 χρόνια θα ελέγχεται το προσδόκιμο ζωής και θα αυξάνεται κατά ένα χρόνο αν αυτό έχει αυξηθεί. Επομένως, είχε ήδη προβλεφθεί το όριο να ανέβει στα 68 το 2030 και στα 69 το 2035. Παρ’ όλο δε που ο υπουργός Απασχόλησης του κυβερνητικού συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών, Συντηρητικών και Κεντρώων (Μετριοπαθών) υποσχέθηκε πως είναι η τελευταία φορά που το κόμμα του (οι Σοσιαλδημοκράτες) ψηφίζει μία τέτοια αύξηση, ο «αυτοματισμός» υφίσταται.
Η λογική είναι πως οι άνθρωποι ζουν περισσότερο, άρα πρέπει να δουλεύουν και περισσότερο ώστε να στηρίξουν το συνταξιοδοτικό σύστημα. Έτσι, είναι πολύ πιθανή μία ακόμη αύξηση, μέσα στα επόμενα χρόνια, ειδικά αν κάποιος λάβει υπόψη την εξαιρετικά αδύναμη αντίδραση των ισχυρών μεν, εργοδοτικών δε, σωματείων. Ξεκινώντας από τη μηδαμινή παρουσία στο δρόμο και συνεχίζοντας στη μηδενική σκέψη για τον όποιο απεργιακό αγώνα, οι εκπρόσωποι των τριτοβάθμιων σωματείων αρκέστηκαν σε δηλώσεις… ενόχλησης περί άδικων και μη ρεαλιστικών πολιτικών, τονίζοντας ότι κανείς δεν είναι σε θέση να δουλέψει μέχρι τα 70. Όσο, λοιπόν, τα σωματεία δεν πρωτοστατούν και προωθούν μαζικό, δυναμικό και μακροχρόνιο αγώνα, με πολύπλευρες μορφές δράσης και αιτήματα όπως την αύξηση των εισφορών από τους εργοδότες τόσο οι κυβερνητικοί συνασπισμοί θα ψηφίζουν τέτοιες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 7- 8 Ιουνίου
