Γεράσιμος Λιβιτσάνος
Τι έδειξε η ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη στην Ετήσια Γενική Συνέλευση των Βιομηχάνων.
Τα «πάνω του» προσπαθεί να πάρει το ΠΑΣΟΚ, βλέποντας το τελευταίο διάστημα να μένει μόνο στην δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων. Παρά το πενιχρό 12% και τις 13 μονάδες διαφορά από την Νέα Δημοκρατία, η ηγεσία Ανδρουλάκη επιμένει στην λογική της ανάδειξης του κόμματος ως «εναλλακτικό πόλο διακυβέρνησης». Για τον λόγο αυτό θέλησε να κάνει το πιο… σημαντικό βήμα: Την αποκόμιση διαπιστευτηρίων από το ΣΕΒ!
Στην Χαριλάου Τρικούπη κάθε άλλο παρά έκρυβαν αυτή την εβδομάδα την αγωνία τους για το «πως θα πάει» η ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη στην Ετήσια Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών.
Παρουσιάζοντάς την αποδοχή της ως «τεκμήριο κυβερνησιμότητας», που είναι ένα εύσχημος τρόπος για να περιγράψει κανείς την ανάγκη αποδοχής του ΠΑΣΟΚ ως «εναλλακτικό κυβερνητικό σενάριο» από έναν βασικό πόλο της εγχώριας αστικής τάξης.
Ανάλογα προσαρμόστηκε λοιπόν και η παρουσίαση του πολιτικού σχεδίου του ΠΑΣΟΚ. Από την ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη πρωτίστως δεν έχει σημασία να αναφέρει κανείς αυτά που είπε αλλά κυρίως αυτά που… δεν είπε. Φρόντισε λοιπόν να λείπει από την τοποθέτησή του οποιαδήποτε αναφορά στην αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου που αφορά την «διευθέτηση του χρόνου εργασίας», όπως αποκαλείται στην «κυβερνητική γλώσσα» η κατάργηση του 8ωρου και των εργασιακών δικαιωμάτων.
Αυτό παρά το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε (τουλάχιστον επί της αρχής γιατί υπερψήφισε αρκετά άρθρα) στην Βουλή το πλέγμα των νομοσχεδίων που αποτελούν την «παρακαταθήκη» της ΝΔ. Μιλάμε για τα νομοσχέδια που έχουν ψηφίσει διαδοχικά οι υπουργοί Κ. Χατζηδάκης, Μ. Βορίδης και Ν. Κεραμέως. Αφορούν την κατάργηση του 8ωρου, τις απλήρωτες υπερωρίες, την προσαρμογή του εργασιακού ωραρίου στις ανάγκες παραγωγής και τον περιορισμό των απεργιακών κινητοποιήσεων μαζί με την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης.
Για ιστορικούς λόγους, οφείλει να αναφέρει κανείς πως το συγκεκριμένο νομοθετικό «πλέγμα» αντικατέστησε τον Νόμο 1264/82. Έναν νόμο για τον οποίο επί δεκαετίες περηφανεύονταν το ΠΑΣΟΚ μια και ψηφίστηκε στα πρώτα χρόνια της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου. Πλέον όμως δεν μπαίνει στον κόπο καν να τον υπερασπιστεί.
Η μόνη αλλαγή στην οποία αναφέρθηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι η «επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων». Με τροποποιήσεις όμως που συζητήθηκαν πριν από μερικούς μήνες όταν το Φθινόπωρο του 2024 το ΠΑΣΟΚ πήρε πρωτοβουλία διαλόγου ανάμεσα στον ΣΕΒ και την ΓΣΕΕ εκπροσωπούμενη από τον πρόεδρο της Γιάννη Παναγόπουλο.
Στην ίδια ομιλία ο Νίκος Ανδρουλάκης υποσχέθηκε, αναφορικά με το κυβερνητικό του πρόγραμμα όλα όσα αρέσκονται να ακούν οι εκπρόσωποι της εγχώριας βιομηχανίας: Ευέλικτο κράτος δίχως γραφειοκρατία, που αποτελεί πάγιο αίτημα του ΣΕΒ υποκρύπτοντας την βούληση για υποταγή στις απαιτήσεις του. Επιδότηση των ενεργειακών αναγκών της βιομηχανίας με «αντάλλαγμα» επενδύσεις έρευνα και καινοτομία. Σταθερή χρηματοδότηση μέσω της Αναπτυξιακής Τράπεζας που θα μετονομαστεί σε Ταμείο Εθνικού Πλούτου. «Σταθερό» και «αναπτυξιακό» φορολογικό σύστημα με τον όρο «αναπτυξιακό» να αναφέρεται προφανώς σε απαλλαγές. Μεταφορά πόρων του ReArm Europe στην εγχώρια βιομηχανία μέσω συμπαραγωγών με ευρωπαϊκές κοινοπραξίες.
Συνολικά επισήμανε ότι το αναπτυξιακό πλάνο που προκρίνει το ΠΑΣΟΚ θα χρηματοδοτηθεί από «τα υπερπλεονάσματα, πόρους του ΕΣΠΑ, αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας του Υπερταμείου, υπόλοιπα του Ταμείου Ανάκαμψης για έργα υποδομών, έκδοση ομολόγων με περιορισμένη κρατική εγγύηση και δικαιώματα εκμετάλλευσης φυσικών πόρων (ορυκτών, ενεργειακών, θαλάσσιων)». Μια θέση που – ιδίως μέσω των υπερπλεονασμάτων- περιγράφει σαφήνεια μία ακόμη μεταφορά πόρων από το κόσμος της εργασίας προς το κεφάλαιο.
Σαν γενικό συμπέρασμα μπορεί κανείς να εκτιμήσει ότι το ΠΑΣΟΚ επιθυμεί να προσφέρει ένα πιο «εκσυγχρονισμένο» μοντέλο υπεράσπισης των ζητουμένων του εγχώριου κεφαλαίου. Είναι όμως ερώτημα αν μπορεί να είναι πιο πειστικό από την κυβερνητική πολιτική που ήδη εφαρμόζεται.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 28-29 Ιουνίου
