Γιώργος Τσαντίκος
Οι μισοί υπουργοί της ΝΔ, πριν φύγουν από το σπίτι, κάνουν επανάληψη στον καθρέφτη μιμούμενοι τις απαντήσεις Τραμπ στα ΜΜΕ. Διώχνει ο πορτοκαλής το Associated Press; Βγαίνουν οι εδώ και λένε δεν με νοιάζει τι γράφει ο Guardian.
Υπάρχει ένα τραγούδι των Zeppelin, από τις λίγες πραγματικά αυθεντικές τους στιγμές, που περιγράφει την αγωνία ενός μελλοθάνατου στο ικρίωμα. Ενώ λοιπόν ο δήμιος τον ετοιμάζει για ξόδι, τα αδέλφια του προσφέρουν χρυσάφι, ασήμι, ακόμα και το κορμί τους για να τον σώσουν. Ο δήμιος όμως στο τέλος, αφού κάνει ένα ρεζουμέ των τελευταίων ωρών στον κατάδικο, του λέει δηλαδή ότι εντάξει, μου φέρανε πλούτη και ηδονή τα αδέρφια σου, αλλά αδερφάκο, δεν τη γλιτώνεις. Και όχι απλά δεν τη γλιτώνεις, αλλά θα γελάω όσο σπαρταράς στην κρεμάλα.
To Gallows Pole λοιπόν, προσφέρει μια εξαιρετική σύνοψη του σύγχρονου καπιταλισμού και των ανθρώπων που περιμένουν κάτι καλύτερο από την εξουσία. Εδώ και μια 20ετία, ο λεγόμενος «προοδευτικός χώρος» είναι εγκλωβισμένος κάπου μεταξύ του «εκσυγχρονισμού», που στην πραγματικότητα, ήταν ένα διαρκές φροντιστήριο «πώς θα κάνετε τα ΠΑΣΟΚ πράγματα αλλά χωρίς Κίμωνα Κουλούρη», και την BDSM δεξιά του Μητσοτάκη, που έχει βάλει τους πάντες να λένε ότι «η αξιολόγηση πρέπει να είναι και τιμωρητική» και μάλιστα, χωρίς safe word για τους αξιολογούμενους.
Αν γλιτώσατε από τα θραύσματα της μνημειώδους βλακείας στο πανεπιστήμιο, τώρα θα σας δείξει αυτή, θα δείτε τι θα πάθετε, γιατί έχει την εξουσία και δεν την αφήνει με τίποτα, είναι πλέον δύσκολο να γλιτώσετε από τις σοβαρές της απειλές.
Οι μισοί υπουργοί της ΝΔ, πριν φύγουν από το σπίτι το πρωί, κάνουν μια επανάληψη στον καθρέφτη μιμούμενοι τις απαντήσεις Τραμπ στους δημοσιογράφους. Λέει πχ ο πορτοκαλής ότι «I love this guy» σε έναν ΑΡΔ που του κάνει συνέχεια πάσες, όταν κάνει δηλώσεις για οποιοδήποτε θέμα και εξορίζει το Associated Press (όχι τα Νέα των Δριμύγκλαβων, που και με αυτά θα υπήρχε πρόβλημα να αποκλειστούν) από την αίθουσα Τύπου του Λευκού Οίκου; Ε, θα βγει ο Μαυρουδής ο Βορίδης, ο άνθρωπος που αν δεν είχε γίνει υπουργός, θα δούλευε στο Carter Lumber και θα έδειχνε τα τελευταία μοντέλα τσεκουριών, και θα πει «δεν με ενδιαφέρουν αυτά που λένε οι αριστερές εφημερίδες».
Το αστείο είναι ότι το είπε αυτό για τον Guardian, που δεν είναι δα και το ΠΡΙΝ, ούτε καν ο Φίλαθλος των 80’s. Αν όμως ως πρότυπο δημοσιογραφίας η σύγχρονη alt right έχει το Der Strumer, τότε όλα αυτά ταιριάζουν άριστα, το ένα με το άλλο.
Επίσης, θα πει ο Τραμπ ότι ο Μπρους Σπρίνγκστιν είναι μέτριος; Καταρχάς, δεν γεννήθηκε ακόμα άνθρωπος στον πλανήτη και την ευρύτερη Νεμπράσκα που θα κάνει κριτική στο Αφεντικό, εκτός αν είναι ο Λιτλ Στίβεν που τόσα χρόνια κολλητοί είναι, έχει παίξει και στους Σοπράνος, ε δικαιούται να πει και μια κουβέντα παραπάνω.
Την επόμενη μέρα από τον Τραμπ, θα βγει ο Αδώνιδας να δώσει γραμμή για τη Eurovision και να πει ότι να, ορίστε η σωστή η μουσική, με την Κλαυδία, που την προτίμησε το κοινό και όχι οι «αριστερές επιτροπές κριτικών», λες και τα αποτελέσματα στη Eurovision τα βγάζει το ΝΜΕ. Αντί λοιπόν να αφοσιωθεί στα μαθήματα αρχαίων ελληνικών σε σκύλους, ο υπουργός Υγείας μιμείται τον αγαπημένο του πλανητάρχη.
Το ενδιαφέρον είναι ότι όλοι τους καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο συζητάμε καθημερινά και τρίβουν τα χέρια τους με τον τρόπο, με τον οποίο συζητάμε.
Η επιβολή του αφηγήματος είναι μια τέχνη που ξεκινάει από τον Βιτριολίξ στο «Αστερίξ και η Τάφρος» και καταλήγει σε ακοίμητους ινφλουένσερς που συστεγάζονται πολιτικά με την κυβέρνηση (μπορεί και κυριολεκτικά, δεν ξέρεις από πού να φυλαχτείς σήμερα). Δεν εικονογραφούν απλά το «ιδιοτελές κακό» που λέει ο Μπατάιγ, αλλά συνθέτουν μια κατάσταση συνέργειας. Πόσες μέρες για παράδειγμα πέρασαν με τις οιμωγές και τους μύδρους για το «παπούτσι πάνω από την Ακρόπολη» από εκείνο το κομμάτι της κοινής γνώμης που ένιωσε αρμόδιο να υπερασπιστεί τα σύμβολα του ελληνικού πολιτισμού, και πόσες μέρες του πήρε για να καταλάβει πως ούτε μια ψήφο δεν θα χάσει η κυβέρνηση από αυτή τη φάση και τις παρόμοιές της; Ακόμα και οι πιο ανιδιοτελείς «τριριγομάχοι» μοιάζουν να μην μπορούν να συλλάβουν τι σημαίνει να τα βάζεις με μαύρες τρύπες της πολιτικής, που απορροφούν κάθε είδους ενέργεια, θετική και αρνητική.
Ναι, αλλά πώς ξεφεύγεις από την έλξη τους; Ίσως, λέγοντας κάτι άλλο, για αλλαγή κάτι. Κάτι που να μην έχει να κάνει μόνο με τα προφανή, αλλά με τον τρόπο που ζούμε και μιλάμε κάθε μέρα, μεταξύ μας.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 31 Μαΐου- 1 Ιουνίου
