μιλάει στη Λίτσα Φρυδά
▸Σε απεργία πείνας από τις 9 Απριλίου για να εξεταστεί το αίτημα ασύλου του
Σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου συνεχίζει να βρίσκεται από τις 9 Απριλίου ο Κούρδος πρόσφυγας Μεσούτ Αϊντίν, ο οποίος παραμένει εγκλωβισμένος στο στρατόπεδο προσφύγων της Φιλιππιάδας, διαμαρτυρόμενος για τη μη εξέταση του αιτήματος ασύλου του επί 22 μήνες — μια πρακτική που, όπως ο ίδιος τονίζει, παραβιάζει το ελληνικό και διεθνές δίκαιο.
Σε επικοινωνία που είχαμε μαζί του, ο Αϊντίν δήλωσε στο Πριν πως οδηγήθηκε στην απόφαση αυτή λόγω της πλήρους αδράνειας των αρμόδιων υπηρεσιών να εφαρμόσουν τις προβλεπόμενες διαδικασίες του ΟΗΕ για τη χορήγηση ασύλου.
«Αν δεν έχω επαφή με τη ζωή, είμαι ήδη νεκρός. Δώστε μου την ελευθερία μετακίνησης που δικαιούμαι· αλλιώς, θα σας αφήσω το πτώμα μου», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η απαγόρευση κίνησης και η έλλειψη πρόσβασης σε νομικές διαδικασίες τον μετατρέπουν, όπως λέει, σε μια «νεκρή οντότητα», καθώς του στερείται η δυνατότητα επικοινωνίας με τους συγγενείς του ή οποιαδήποτε επαφή με το παρελθόν του.
«Δεν μου επιτρέπεται να κινηθώ πέρα από την τεχνητή νοημοσύνη. Αυτός είναι ένας τρόπος καταστροφής του μυαλού ενός ανθρώπου», επισημαίνει.
Ο Μεσούτ Αϊντίν βρέθηκε στο στόχαστρο των τουρκικών αρχών από την ηλικία των 13 ετών για την αναγραφή συνθημάτων στους τοίχους του σχολείου υπέρ των Κούρδων και του Οτσαλάν, ή αργότερα κατά της σφαγής στο πάρκο Γκεζί αλλά και για άσκηση κριτικής στην κατασταλτική πολιτική του τουρκικού κράτους.
Κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε «ανατρεπτική οργάνωση» και καταδικάστηκε σε 12ετή κάθειρξη με απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Μετά την αποφυλάκισή του, επιχείρησε να μετακινηθεί προς τη Βόρεια Ευρώπη μέσω Ελλάδας, για να συναντήσει συγγενείς.
Τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα στην Ελλάδα, όπου συνελήφθη και κρατήθηκε για 16 ημέρες χωρίς νόμιμη αιτία. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι αστυνομικές αρχές τον συνέκριναν αυθαίρετα με τζιχαντιστές του ISIS, με σκοπό να τον εξευτελίσουν, και αναφέρει σωματική κακοποίηση, στέρηση βασικών ειδών (όπως χαρτί και μολύβι) και απόλυτο αποκλεισμό από δικαιώματα. «Υποβλήθηκα στην ίδια μέθοδο κράτησης που βίωσα πριν 30 χρόνια στην Τουρκία», συμπληρώνει απογοητευμένος.
«Η Ελλάδα μου φάνηκε σαν μεταμφίεση του τουρκικού κράτους» που «θέλει να με χειραγωγήσει», λέει. «Η πρώτη λέξη που έμαθα μετά το “Καλημέρα” ήταν “Αστυνομία”».
Ο εμπαιγμός και οι καθυστερήσεις του ελληνικού κράτους συνεχίζονται, καθώς το αίτημά του για άσυλο παραμένει σε εκκρεμότητα επί σχεδόν δύο χρόνια. Όπως περιγράφει, η διαδικασία παραπέμπεται συνεχώς κάθε τρίμηνο με τη φράση: «Ας ελπίσουμε τρεις μήνες ακόμα», υπονοώντας μια συνειδητή πρακτική αναβολών και απαξίωσης.
Ο Αϊντίν έχει ασκήσει το οικουμενικό δικαίωμα ασύλου, όπως το προβλέπει ο ΟΗΕ, και περιμένει να δει αν τα Κριτήρια της Κοπεγχάγης ισχύουν στην πράξη ή αν είναι απλώς προσχηματικά. «Το κράτος οφείλει να προσφέρει περισσότερα απ’ όσα απαιτεί. Χρησιμοποίησα το δικαίωμα που μου δίνει ο ΟΗΕ — γιατί το αγνοούν;», διερωτάται.
Τέλος υπογραμμίζει πως η απόφασή του να μη γυρίσει ποτέ στην «Τουρκική Δημοκρατία», την οποία αποκαλεί «κράτος-συμμορία», είναι αμετάκλητη, και δηλώνει πως αρνείται κάθε ιατρική παρέμβαση ή αναγκαστική σίτιση, τονίζοντας πως η απεργία πείνας είναι η ύστατη μορφή διαμαρτυρίας που του απομένει.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 3-4 Μαΐου
