Γιάννης Ελαφρός
Μεγάλη επιτυχία της πρωτοβουλίας των Αναιρέσεων στο νησί-σύμβολο
Κοκκίνισε την περασμένη Κυριακή η Μακρόνησος. Κοκκίνισε από ζωή, κοκκίνισε από τις σημαίες που κρατούσαν εκατοντάδες νέα παιδιά και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας το νησί που έχει βαφτεί με το αίμα χιλιάδων αγωνιστών και στέκει απέναντι από το Λαύριο φάρος άσβηστος του δίκιου του αγώνα, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του μαχόμενου ανθρώπου, του μεγαλείου του κομμουνιστικού κινήματος.
Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία το Ιστορικό-Πολιτικό Οδοιπορικό που διοργάνωσαν οι Αναιρέσεις, στην πορεία προς το φεστιβάλ στην Πανεπιστημιούπολη του ΕΚΠΑ στις 30-31/5 και 1/6, σε συνδυασμό με τα 80χρονα της αντιφασιστικής νίκης. Μεγάλη έκπληξη η συμμετοχή. Ξεπέρασαν τις 500-550 οι δηλώσεις από ανθρώπους κάθε ηλικίας, αλλά με κυρίαρχη την παρουσία των νέων αγωνιστών/στριών, που έδινε αποστομωτική απάντηση στη γραμμή της αντίδρασης «Ποιος νέος ενδιαφέρεται για το έγινε τότε…», στη λογική της λήθης και του ξαναγραψίματος της ιστορίας σβήνοντας τις ενοχλητικές για το σύστημα σελίδες. Η δύναμη της ιστορικής αναζήτησης και μνήμης, η φλόγα της πορείας του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος –με τις νίκες και τις ήττες του, αλλά κυρίως με το ασίγαστο πάθος για την απελευθέρωση του ανθρώπου- αναδείχθηκε ελπιδοφόρα την Κυριακή 4 Μάη.
Το οδοιπορικό ξεκίνησε με συγκέντρωση στο μνημείο, όπου μετά το καλωσόρισμα υπήρξε χαιρετισμός από τον Παναγιώτη Μαυροειδή, εκ μέρους της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης: «Στεκόμαστε με σεβασμό σε όσους έδωσαν μαθήματα ανθρώπινης αξιοπρέπειας και επαναστατικής πίστης σε τούτες τις ιερές πέτρες, εξορισμένοι με βάση τον εμφυλιοπολεμικό νόμο 509 που αναφέρεται ρητά στο ΚΚΕ και το ΕΑΜ. Αντοχή και θυσία σε ένα μαρτύριο με μεγάλη αναλογία με την επική μάχη του Παλαιστινιακού λαού. […] Οι αγωνιστές που είχαν αυτή τη δύναμη, δεν ήταν άνθρωποι από άλλη πάστα. Τη δύναμη την έδινε η αίσθηση τού δίκαιου αγώνα που είχαν σμιλέψει με τo αίμα τους, της αναγκαιότητας και δυνατότητας ενός άλλου κόσμου χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, αλλά την χαλύβδωνε επίσης και η τεράστια δημιουργική ανόρθωση του συλλογικού υποκειμένου, του ‘’εμείς’’, ότι ο καθένας είναι σπουδαίος και ξεχωριστός, όταν μοιράζεται τις ευθύνες, την χαρά και την οδύνη του συλλογικού αγώνα».
«Η σημερινή μας συνάντηση εδώ ίσως είναι ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσουμε την αντιφασιστική 9η Μάη. Τη συντριβή του φασιστικού τέρατος, γέννημα-θρέμμα μερικών ακόμη από τις πιο ανεπτυγμένες χώρες, λούστρα του τότε καπιταλιστικού κόσμου, εμπροσθοφυλακή του αγώνα ενάντια στον κομμουνισμό και μπολσεβικισμό, όπως οι ίδιοι είχαν αυτο-ανακηρυχτεί.
Μια νίκη, που δε θα υπήρχε χωρίς τον Κόκκινο Στρατό που είχε γεννήσει η Ρωσική εργατική επανάσταση. Που δε θα υπήρχε χωρίς τα κόκκινα αντιφασιστικά αντάρτικα σε όλες τις χώρες, με ξεχωριστή θέση σε αυτά της Ελλάδας, με το ΕΑΜ, την ΕΠΟΝ, τον ΕΛΑΣ, με πρωτοπόρα συμμετοχή των κομμουνιστών/τριών», τόνισε ο Π. Μαυροειδής και συνέχισε: «Με συναίσθηση ότι το ρεύμα μας, η νέα μας οργάνωση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης είναι ένα μικρό μέρος μιας μεγάλης, μακράς ιστορίας, ενός ευρύτερου, διεθνούς ιστορικού πολιτικού και κοινωνικού αγώνα, υποκλινόμαστε στο μεγαλείο των Μακρονησιωτών. Αναζητώντας παράλληλα, τα νήματα της συζήτησης και της πολιτικής επαναστατικής πάλης που θα οδηγήσουν στη δικαίωση των θυσιών, στη νίκη […] Ως οργάνωση για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, με τους στόχους που θέσαμε στο ιδρυτικό συνέδριο, αναζητούμε να βαδίσουμε πιο στέρεα, πιο στρατηγικά, με όρους σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής και κοινωνικής απελευθέρωσης. Μαζί με το στόχο να βρούμε βαθύτερη ταξική ρίζα, αναζητούμε πιο οργανική σχέση με την ιστορική μας ρίζα.
Είμαστε με το ΕΑΜ, αλλά και ιδιαίτερα με τους ριζοσπαστικούς θεσμούς λαϊκής εξουσίας που δοκίμασε και έδωσε πρόσωπο, φωνή, αξιοπρέπεια και δύναμη σε γυναίκες και άντρες, αγρότες και εργάτες. Είμαστε με τον ΕΛΑΣ, αλλά και πιο ιδιαίτερα με τον Άρη Βελουχιώτη που δεν ήθελε να παραδώσει τα όπλα. Σε κάθε αγώνα, υπάρχουν πολλές τάσεις και όψεις. Η πλευρά του ‘’αγώνα μέχρι τέλους’’ είναι η δική μας πλευρά, η τάση που δεν ήθελε και δε θέλει Βάρκιζες, αυταπάτες ή/και συνεργασία με την αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό».
Στη συνέχεια υπήρξε απαγγελία του ποιήματος του Γιώργου Ζιόβα Τάγμα Σκαπανέων κι έγινε κατάθεση στεφάνου από τους Δημήτρη Γκόβα και Έλλη Πιπερίδη, από την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και τη νΚΑ αντίστοιχα. Σε κλίμα συγκίνησης ακούστηκαν τα συνθήματα «Ούτε σε ξερονήσια, ούτε σε φυλακές, ποτέ τους δεν λυγίσανε οι κομμουνιστές», «Λευτεριά στον λαό – Θάνατος στον φασισμό» και «Λευτεριά, ισότητα, διεθνισμός – η νιότη του κόσμου είναι ο κομμουνισμός»! Το πανό έγραφε τους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη: «Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων / εμείς καθόμασταν τα βράδια / και ζωγραφίζαμε σκηνές από την αυριανή ευτυχία του κόσμου / Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας».
Ακολούθως οι συγκεντρωμένοι χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες, που κινήθηκαν στο «Νταχάου της Ελλάδας» (από το μαρτυρικό Θέατρο μέχρι το Γ’ Ειδικό Τάγμα Οπλιτών), όπου σε τέσσερα σημεία, συντρόφισσες και σύντροφοι από τις Αναιρέσεις παρουσίαζαν πλευρές της ιστορίας του Κολαστήριου, της βάρβαρης προσπάθειας καθυπόταξης των αντιστασιακών και των κομμουνιστών και της ηρωικής στάσης των κρατουμένων. Η οργάνωση του οδοιπορικού από τις Αναιρέσειςεπαινέθηκε ιδιαίτερα, από τις μεστές παρουσιάσεις, το καλοφτιαγμένο φυλλάδιο, το νερό και τη στήριξη στους συμμετέχοντες. Ταυτόχρονα, έγινε καθαρό πως διαχρονικά το αστικό κράτος δεν έχει κάνει σχεδόν το παραμικρό για την ανάδειξη ιστορικών στοιχείων από τον χώρο της Μακρονήσου, προφανώς γιατί θέλει να μείνει στη λήθη το πολύχρονο έγκλημα. Πρωτοβουλίες, όπως αυτή των Αναιρέσεων, δείχνουν πως η νέα γενιά μπορεί να πάρει τη σκυτάλη της μνήμης και της ανατροπής.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 10-11 Μαΐου
