Η επιλογή της Euroleague να διοργανώσει το Final Four στο Άμπου Ντάμπι προκαλεί εύλογα ερωτήματα για την κατεύθυνση του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Το Άμπου Ντάμπι δεν είναι απλώς μια πόλη, που άνθισε λόγω του πετρελαίου, αλλά ένα σύμβολο του πώς τα… πετροδολάρια μπορούν να αγοράσουν λάμψη, ξεπλένοντας παράλληλα πολιτικές και κοινωνικές «αμαρτίες». Χαρακτηριστικά, η πρόταση τοπικών φορέων προς την Euroleague κοστολογήθηκε στα 50εκ.€, τη στιγμή όπου ήδη η ίδια λαμβάνει χορηγίες ύψους μόλις 100 εκ.€.
Το ζήσαμε ήδη στο ποδόσφαιρο με το Μουντιάλ στο Κατάρ, αλλά και με τις ιδιοκτησίες των Μάντσεστερ Σίτι, Νιούκαστλ, Παρί Σεν Ζερμέν στα χέρια ολιγαρχών που χρησιμοποιούν τον αθλητισμό ως εργαλείο προβολής και κοινωνικού εξευμενισμού του κράτους που -επί της ουσίας- διοικούν. Χιλιάδες εργατικά ατυχήματα, σωματεμπορία και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κρύβονται πίσω από το αθλήτικό «θέαμα».
Το Final Four φέρνει τεράστια έσοδα, τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγίες (Turkish Airlines, Bwin κ.ά.), τουριστικές ροές κ.α.. Όταν όμως όλα αυτά μεταφέρονται εκτός Ευρώπης, η μπασκετική κοινότητα διαρρηγνύεται. Οι φίλαθλοι, που στηρίζουν τις ομάδες τους σε όλη τη διάρκεια της σεζόν, με ήδη βεβαρημένα κόστη σε εισιτήρια αγώνων και μετακίνησης, βρίσκονται αποκλεισμένοι από μια γιορτή που δικαιωματικά θα έπρεπε να τους ανήκει.
Παράλληλα, η προοπτική δημιουργίας ενός NBA Europe απειλεί να αλλοιώσει ακόμη περισσότερο την ευρωπαϊκή μπασκετική ταυτότητα. Αντί να ενισχύεται το ευρωπαϊκό μοντέλο, με έμφαση στις τοπικές ρίζες και τις κοινότητες, οδηγούμαστε σε ένα αμερικανικό πρότυπο όπου η αγορά του θεάματος υπερισχύει του αθλήματος και του κοινωνικού νοήματος. Κάθε χρόνο παρατηρείται όλο και μεγαλύτερη αδυναμία –ειδικά στον εγχώριο αθλητισμό- από ομάδες να δηλώσουν συμμετοχή στα πρωταθλήματα.
Tο συλλογικό βίωμα διαταράσσεται από τέτοιου είδους αποφάσεις. Γι ’αυτό αναμένεται να είναι λιγότεροι από κάθε άλλη φορά οι φίλαθλοι μέσα στο Etihad Arena….
Χριστόφος Καψάλης
