Από την ανατολική ως τη δυτική ακτή των ΗΠΑ, από τη Γερμανία και τη Γαλλία ως την Ινδία και την Ιαπωνία, από τη μία και την άλλη πλευρά του Αιγαίου, χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι τίμησαν την «Κόκκινη Πρωτομαγιά». Με τη γροθιά υψωμένη να υπογράφει την υπόσχεση για αγώνα καθημερινό, χωρίς «εκπτώσεις», μέχρι τη δικαίωση, μέχρι τη νίκη.
Η συνθηκολόγηση του Ζελένσκι
Ο Ζελένσκι άργησε δύο μήνες, αλλά τελικώς συνθηκολόγησε. Έτσι, την περασμένη Τετάρτη, έβαλε την υπογραφή του στη συμφωνία η οποία μετατρέπει και επισήμως την Ουκρανία – ή, για την ακρίβεια, το μεγαλύτερο τμήμα της – σε αποικία των ΗΠΑ, οι οποίες πλέον θα έχουν τον πρώτο λόγο στην εκμετάλλευση του τεράστιου φυσικού της πλούτου. Κυρίως δε των σπάνιων γαιών και των αποκαλούμενων «κρίσιμων ορυκτών», που έχουν ζωτική σημασία για κλάδους-κλειδιά του σύγχρονου καπιταλισμού: ηλεκτροκίνηση, αεροδιαστημική, ρομποτική και ιατρικά εμφυτεύματα και, φυσικά, πολεμικές βιομηχανίες. Όπως οι περισσότεροι θα θυμούνται, είχε προηγηθεί η εκδίωξή του από τον Λευκό Οίκο στις αρχές Μαρτίου, από τους Τραμπ και Βανς, καθώς και οι ασφυκτικές πιέσεις στο ζήτημα των διαπραγματεύσεων για εκεχειρία. Τελικώς, στη σύντομη συνάντηση που είχε με τον Τραμπ στο Βατικανό, κατάλαβε πως ο χρόνος του είχε τελειώσει.
Η μπίζνα απαιτεί (και) στρατιωτική ισχύ
Ο Τραμπ αποδεικνύει ότι μπορεί να μην γεμίζει το μάτι ως πρόεδρος, αλλά συνεχίζει να είναι ικανός επιχειρηματίας. Το ουσιαστικό ερώτημα που τίθεται τώρα, πάντως, είναι κατά πόσο η συγκεκριμένη συμφωνία φέρνει πιο κοντά τον τερματισμό του πολέμου. Όσοι και όσες ταλαντεύονται, ίσως πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στην επισήμανση που έκανε ένας πρώην σύμβουλος του Κρεμλίνου, ο Σεργκέι Μαρκόφ: «Οι ΗΠΑ αρχίζουν να βλέπουν τον εαυτό τους ως, κατά κάποιο τρόπο, συνιδιοκτήτη της Ουκρανίας. Γι’ αυτό, θα τηρήσουν στάση την οποία θεωρούν πιο φιλοουκρανική». Από τη στιγμή, λοιπόν, που απέκτησαν επιπλέον οικονομικά συμφέροντα εκεί – μέχρι σήμερα, είχαν επιβάλει στην ΕΕ να αντικαταστήσει το ρωσικό αέριο με το πολύ ακριβότερο δικό τους LNG – θα τα υπερασπιστούν και στρατιωτικά, όταν χρειαστεί. Ήδη, το πρώτο επί Τραμπ φορτίο με αμερικανικά όπλα οδεύει προς Ουκρανία…
Πληθαίνουν οι ρωγμές στη Δύση
Στο μεταξύ, πληθαίνουν οι ενδείξεις και οι δηλώσεις που οδηγούν στο συμπέρασμα πως ακόμη και εντός του στρατοπέδου της Δύσης έχουν αρχίσει να αλλάζουν, ενδεχομένως και ριζικά, οι ισορροπίες και οι συσχετισμοί, προαναγγέλλοντας ένα νέο σκηνικό. Για του λόγου το αληθές, ο νέος καγκελάριος της Γερμανίας, ο Χριστιανοδημοκράτης Φρίντριχ Μέρτς, ο οποίος αναλαμβάνει επισήμως καθήκοντα την ερχόμενη Τρίτη, δήλωσε πως δεν είναι βέβαιος ότι «το ΝΑΤΟ θα υπάρχει σε μερικά χρόνια». Από την πλευρά του, ο νικητής των εκλογών στον Καναδά και επόμενος πρωθυπουργός, Μάρκ Κάρνεϊ – ο οποίος, μάλιστα, έχει διατελέσει επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας τόσο στη χώρα του όσο και στην Αγγλία – ξεκαθάρισε πως «η παλιά σχέση μας με τις ΗΠΑ δεν υφίσταται πια». Σε αυτό το φόντο, είναι φανερό ότι οι βεβαιότητες της «παλιάς τάξης πραγμάτων» γκρεμίζονται συνολικά.
