Στις 14 Μαΐου η σπουδάζουσα νεολαία καλείται να πάρει αποφάσεις σε δύο επίπεδα. Αρχικά, έχει τη δυνατότητα να «αξιολογήσει» το κυβερνητικό έργο. Ένα έργο που -ειδικά το τελευταίο διάστημα- εγείρει σημαντικές κοινωνικές αντιστάσεις και διαμαρτυρίες. Βέβαια, η κυβέρνηση έχει ένα «κρυφό» όπλο. Καρπώνεται στήριξη όχι μόνο από τις ψήφους της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, αλλά και από τα νούμερα της αποχής. Με μία… ελεύθερη μετάφραση η αποχή μεταφράζεται σε αποδοχή της κανονικότητας ή ακόμα και σε ενίσχυση του αντιδραστικού ιδεολογήματος «έξω τα κόμματα από τις σχολές». Λίγους, μόλις, μήνες μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, βασικό στοίχημα για τη νεολαία είναι να καταδικάσει -χωρίς περιστροφές- την ασκούμενη πολιτική.
Κατά δεύτερον, η φοιτητιώσα νεολαία καλείται να «ποντάρει» στο ποια πολιτική αντίληψη και ρεύμα μπορεί να αποτελέσει τη μεγαλύτερη «σπαζοκεφαλιά» για το Υπουργείο, την κυβέρνηση αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα του συστήματος. Η φοιτητιώσα Αριστερά είναι αναμφίβολα κατακερματισμένη. Τα σύνθετα ερωτήματα της εποχής και η υποχωρητική προγραμματικά στάση αριστερών δυνάμεων, φέρνουν τα πολιτικά σχέδια εντός του κινήματος σε ευθεία αντιπαραβολή. Η Attack γεννήθηκε πέρυσι αλλά έχει τις ρίζες της στη πλούσια ιστορία της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στα πανεπιστήμια. Μετά από ένα θετικό πρώτο κατέβασμα, επιδιώκει να βαθύνει τις πολιτικές σχέσεις που έχει συνάψει με τον κόσμο των σχολών και να αναβαθμίσει την πολιτική διάχυσή της εντός του.
Αιχμή του δόρατος, η αφήγηση για ένα «άλλο», πολιτικό φοιτητικό κίνημα. Ένα κίνημα που οργανώνεται με βάσει τις ανάγκες και τις δυνατότητες της περιόδου και όχι σε εθιμοτυπικές, γραφειοκρατικές δομές. Ένα κίνημα που θα «κοιτάει» τις μικρές μάχες αλλά θα «βλέπει» τους μακροπρόθεσμους στόχους της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Ένα κίνημα που θα συγκροτείται μέσα από την ενεργό συζήτηση των Συλλόγων, αλλά θα έρχεται σε επικοινωνία με φορείς του μαζικού, εργατικού κινήματος. Υπό παραπάνω λογική «Για να Αναπνεύσουμε, να τους Ανατρέψουμε» η Attack δίνει το παρόν σε μία ακόμη μάχη!
Η κάλπη των Τεμπών να ρίξει σινιάλο ανατροπής
Δομνίκη Οικονόμου
Στις 14 Μάη στήνεται η πρώτη, μαζική, πανελλαδική κάλπη μετά την κοινωνική έκρηξη για το καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών και την ιστορική απεργία της 28η Φεβρουαρίου. Η νεολαία καλείται να απαντήσει στις κυβερνητικές πολιτικές που βάζουν τα κέρδη τους πάνω από ανθρώπινες ζωές και να διεκδικήσει όσα της ανήκουν. Πρόκειται για μια αναμέτρηση, στην οποία η νέα γενιά καλείται όχι για να «μετρηθούν» μεταξύ τους οι παρατάξεις, αλλά για να αποφασίσει μαζικά ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει απέναντι στη συγκυρία: Θα αποδεχθεί το αφήγημα του “TINA” και το σύστημα των ιδιωτικοποιήσεων με κόστος ανθρώπινες ζωές ή θα μετατρέψει τη ρωγμή των Τεμπών σε κίνημα ανατροπής ενός συστήματος που εξοντώνει και δολοφονεί;
Το αστικό μπλοκ δρα προκαταβολικά απέναντι στη δεύτερη περίπτωση, με σκοπό να εκβιάσει την κοινωνία και τη νεολαία στην «αγκαλιά» της κανονικότητας. Συστηματικά, λοιπόν, επιλέγει την καταστολή και τη φίμωση του φοιτητικού κινήματος και των μαχόμενων τμημάτων του φοιτητικού συνδικαλισμού. Από τις απαγορεύσεις της πολιτικής δραστηριοποίησης και τα πειθαρχικά, τις εκκενώσεις αυτοδιαχειριζόμενων κυλικείων (βλ. Μηχανολόγους ΕΜΠ) και πολιτικών στεκιών Συλλόγων (βλ. Φυσικό Α.Π.Θ.), προσπαθεί να στείλει ένα σαφές μήνυμα: Καμία φωνή, κανένας φοιτητικός σύλλογος που δεν ελέγχεται από τα «παραπαίδια» του, δεν θα γίνει ανεκτός. Όσο βαθύτερες γίνονται οι ρωγμές στο -κατά τα άλλα αναπτυξιακό- αφήγημά του, τόσο πιο λυσσαλέα ξεδιπλώνει τη επίθεση.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως λίγους μήνες πριν, η κυβέρνηση προχώρησε σε νέο κύκλο ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης (Ιδιωτικά Πανεπιστήμια, Ωνάσεια), με στόχο την ακόμα μεγαλύτερη παράδοση της έρευνας και των εκπαιδευτικών υποδομών στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Όπως, επίσης, και δεν είναι τυχαίο το άνοιγμα συζήτησης περί «ασφάλειας» στα ΑΕΙ – με βάση το οποίο θέλουν σχολές αποστειρωμένες από πολιτική σκέψη και αγώνα, με την αστυνομία να σουλατσάρει και κάμερες να καταγράφουν το άσυλο. Ανάμεσα στους στόχους της αστικής τάξης για την εκπαίδευση, είναι να σταματήσει να αποτελεί πεδίο αναπαραγωγής αγώνων (βλ. πειθαρχικά φοιτητών, δασκάλων κ.ο.κ.).
Κυβέρνηση και κράτος, λοιπόν, βιάζονται να «τελειώσουν» το φοιτητικό κίνημα… Όχι μόνο γιατί είναι εμμονικά προσκολλημένοι στον στόχο αυτό, αλλά κυρίως επειδή ξέρουν τη πιθανή δυναμική του. Οι κινηματικές διεργασίες του προηγούμενου διαστήματος δεν περνάνε στα «ψιλά» από τους πάνω… Το περσινό κίνημα κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων, το κίνημα των διαγραφών καθώς και οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των Τεμπών -με σημαίνουσα παρουσία της νεολαίας- «διαβάζεται» ως κίνδυνος! Η προοπτική συνένωσης του νεολαιίστικου κινήματος με τον αγανακτισμένο από την ακρίβεια και την κρατική ασυδοσία λαό, όπως στίγμα της εμφανίστηκε καθοριστικά το προηγούμενο διάστημα, τρομοκρατεί την κυβέρνηση. Ιδιαίτερα, η περίπτωση η συνένωση αυτή να αποκτήσει πολιτικό βάθος και να μετατραπεί σε συνολική αμφισβήτηση της σύγχρονης βαρβαρότητας.
Τον μεγαλύτερο φόβο του ταξικού αντιπάλου είναι που επιδιώκει να εκφράσει η ATTACK στα ΑΕΙ! Η συλλογικότητα παρεμβαίνει πανελλαδικά, καλώντας όλους/ες/α τους φοιτητές/τριες/α να καταδικάσουν τις λογικές ανάθεσης και αντιπροσώπων που κρατάνε τη νεολαία ανενεργή, μαυρίζοντας τις αστικές και γραφειοκρατικές δυνάμεις και να συνδράμουν σε ένα μαχητικό και μαζικό φοιτητικό κίνημα, όπου οι φοιτητικοί σύλλογοι θα οργανώνονται από φοιτητές/τριες/τα και όχι από πολιτικές ολιγαρχίες. Έτσι μόνο, η μεγαλειώδης ανάταση του νεολαιίστικου κινήματος δεν θα αφεθεί στην κυβέρνηση να μεταφραστεί όπως θέλει εκείνη, αλλά θα πάρει χαρακτηριστικά βαθύτερης πολιτικοποίησης ενάντια, όχι μόνο στην προκλητική συγκάλυψη, αλλά ενάντια συνολικά στο ξεπούλημα κάθε κοινωνικού αγαθού, την ασφυκτική ακρίβεια και εν γένει σε κάθε τι που υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής λαού και νεολαίας.
Στο πλαίσιο αυτό, ψήφος στην ATTACK σημαίνει «κατάμαυρο» τόσο στα «παπαγαλάκια» της κυβέρνησης της συγκάλυψης «ΔΑΠ-ΝΔΦΚ» που θρασύδειλα αποζητάνε ψήφους όσο η κοινωνία διψάει για δικαίωση των ψυχών και δικαίωμα στη ζωή, αλλά και στην παράταξη της ΠΑΣΠ, που επιδιώκει να αναστηθεί ανά τόπους από τον ιστορικό λήθαργο. Η ΠΑΣΠ, κάτω από τον μανδύα της «μετριοπάθειας», στηρίζει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, επικαλούμενη μάλιστα το «σκανδιναβικό μοντέλο», δηλαδή την εκπαίδευση που υπηρετεί τις ανάγκες του κεφαλαίου και του ανταγωνισμού, ενώ πετάει φοιτητές/τριες/τα εκτός αυτής και παραδίδει τη γνώση στην αγορά. Η ΠΑΣΠ είναι η ίδια δύναμη που δεν κάνει ούτε νύξη για την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ και τη διάλυση του σιδηροδρόμου που ευθύνεται για το έγκλημα στα Τέμπη, μάλλον επειδή ο φορέας της ήταν μεταξύ αυτών που ξεπούλησαν με μνημόνια πολλά κοινωνικά αγαθά σε ιδιώτες…
Εντός μίας συνθήκης που σηκώνει πολιτική πόλωση και προγραμματική αντιπαράθεση με τις παρατάξεις του αστικού στρατοπέδου, σε μεγάλο βαθμό δυνάμεις της Αριστεράς φαίνεται πως αποφεύγουν να βαθύνουν την ιδεολογική σύγκρουση εντός των πανεπιστημίων. Οι υπόλοιπες αριστερές παρατάξεις παλεύουν να προσποιούνται τα αγωνιστικά τους στοιχεία, αλλά στην πραγματικότητα μεριμνούν οι φοιτητικοί σύλλογοι να λειτουργούν περισσότερο σαν μέσα «άμυνας» παρά «διεκδίκησης». Θεατές του ίδιου έργου γίναμε στις μαζικές κινητοποιήσεις των Τεμπών, όπου οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ κατηγορούσαν αποκλειστικά την κυβέρνηση της ΝΔ για τα Τέμπη χωρίς να προτάσσουν εντός συλλόγων ένα πλαίσιο πανκοινωνικής πάλης πάνω στα επίδικα της περιόδου, ενώ οι δυνάμεις της ΠΚΣ αντί για μαζικές συνελεύσεις, πορείες και καταλήψεις, σε ορισμένες περιπτώσεις έφτασαν μέχρι και να αποφασίσουν να μην προχωρήσουν σε καταλήψεις, κατεβάζοντας πλαίσια που στήριξαν μπλοκ αντι-κατάληψης (βλ. Θεσσαλονίκη), ενώ εμμονικά αρνήθηκαν να ενωθούν στους κόλπους του μαζικού κινήματος κάτω από το αίτημα για «δημόσιο, ασφαλή σιδηρόδρομο υπό εργατικό έλεγχο».
Οι παραπάνω δυνάμεις καλούν τη νεολαία να μαυρίσει την κυβερνητική παράταξη και να χαρίσει την ψήφο της σε εκείνες. Αρνούνται, όμως, να ανοίξουν την κουβέντα για μία σύγχρονη οργάνωση του φοιτητικού κινήματος, όπου κουμάντο στους συλλόγους δεν θα κάνουν τα Διοικητικά Συμβούλια και οι εκπρόσωποι σε εκείνα, αλλά τα πρωτοβάθμια-αμεσοδημοκρατικά όργανα. Οι δυνάμεις αυτές συντηρούν μια στρατηγική με αιτήματα που τακτικών στόχων, «γειωμένων» υποτίθεται στην περίοδο, αλλά καταλήγουν να περιορίζονται αποκλειστικά σε μάχες μερικής βελτίωσης των όρων φοίτησης και διεκδίκησης της παιδείας που έχει ανάγκη και δυνατότητα να λάβει η σύγχρονη νεολαία.
Οι σημερινές συνθήκες μας αναγκάζουν να αντιληφθούμε ότι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να ζήσουμε καλύτερα και να μην περιμένουμε τα «ψίχουλα» του πλεονάσματος, είναι η στάση ολικής ρήξης. Υπό αυτό το πρίσμα η ψήφος στην ATTACK, έρχεται μακριά από λογικές εγκλωβισμού, ανάθεσης και άμυνας αλλά ως μία σαφή επιλογή αγωνιστικής τροχιάς στο φοιτητικό κίνημα που δε θα φοβηθεί να διεκδικήσει το παρόν και το μέλλον που του ανήκει.
Εκλογές στην εποχή των social media: Μάχη πολιτική ή θεάματος
Μελιάννα Μάκαρη
Από την αρχή της φετινής χρονιάς, βλέπουμε τις δυνάμεις της ΠΚΣ–ΚΝΕ και των ΕΑΑΚ να αξιοποιούν τα social media ως πεδίο πολιτικής παρέμβασης με ίσως πιο έντονο τρόπο από ποτέ. Το φαινόμενο αυτό εντείνεται αισθητά τις τελευταίες εβδομάδες εν όψει και των φοιτητικών εκλογών. Και ενώ, αναμφισβήτητα τα social media και το διαδίκτυο σε μία εποχή που αποτελούν το κυρίαρχο μέσο ενημέρωσης της νεολαίας και αναφαίρετο κομμάτι της καθημερινότητας της, δημιουργούν αντικειμενικά νέες δυνατότητες πολιτικής παρέμβασης και προσέγγισης των φοιτητών τις οποίες πρέπει να αξιοποιήσει η Αριστερα, τίθεται έντονα ένα ερώτημα: Μέχρι που ένα μέσο ωφελεί ένα σκοπό και που αρχίζει ο σκοπός να αλλοιώνεται από το μέσο; Μέχρι που η πολιτική παρέμβαση στα social media μπορεί να παραμείνει πολιτική και πού αρχίζει αποκτά χαρακτήρα στείρου θεάματος; Όταν ο λόγος χάνεται πίσω από σκηνικά, φίλτρα και σύντομα βίντεο, κινδυνεύει να χαθεί και η ουσία του.
Στο Instagram και στο Tik-tok, οι δύο βασικές πλατφόρμες που χρησιμοποιεί η νεολαία, το περιεχόμενο που διακινείται έχει την μορφή πολύ σύντομης και συνοπτικής οπτικο – ακουστικής πληροφορίας, ενώ ο ίδιος ο αλγόριθμος προωθεί σχεδόν αποκλειστικά σύντομα χιουμοριστικά βίντεο που εντάσσονται σε κάποιο trend. Παρότι προφανώς το χιούμορ και η πολιτική σάτιρα μπορεί να συμβαδίζει με την παρέμβασης της Αριστεράς, είναι ξεκάθαρο πως μία υποταγή στη δομή και το περιεχόμενο που προωθείται σε αυτές τις πλατφόρμες, μπορεί να κερδίζει likes και reposts, ωστόσο περιορίζει την πολιτική συζήτηση σε κατανάλωση “cool” περιεχομένου και αποπροσανατολίζει από τα ερωτήματα που οφείλει η Αριστερά εντός και εκτός πανεπιστημίων να θέσει και να επιδιώξει να απαντήσει. Βρισκόμαστε σε μία περίοδο σκληρής κοινωνικής αντιπαράθεσης, όπου το ζήτημα είναι αν ο λαϊκός παράγοντας θα μπορέσει να ξεπεράσει την ήττα του προηγούμενου διαστήματος και να επανέλθει στο προσκήνιο, όχι για να ψηφίσει στην πλάκα, αλλά για να παλέψει ένα αντιπαραθετικό πρόγραμμα πάλης
Όταν το διακύβευμα των φοιτητικών εκλογών, αλλά και συνολικά του φοιτητικού κινήματος, καταλήγει να είναι το ποιος θα φτιάξει το καλύτερο brainrot «τορτελίνο διαγραφίνο», όταν η πληροφορία που μεταδίδεις υποτάσσεται στο μέσο μετάδοσης και γίνεται όλο και πιο σύντομη, πιο «εύπεπτη», πιο καρικατούρα με… αρνιά και κοκορέτσια, όταν αξιοποιείς trends με τους ίδιους ακριβώς όρους που τα χρησιμοποιούν οι εταιρείες για την προώθηση των προϊόντων τους, η νεολαία καταλήγει σε ρόλο θεατή και ο στόχος της ενεργής εμπλοκής του κόσμου στο κίνημα, περνάει σε δεύτερη μοίρα…
