Οι απειλές του μεγαλομετόχου της ΚΑΕ Παναθηναϊκός περί αποχώρησης της ομάδας από τη Euroleague, καθώς και το τεταμένο κλίμα των προηγούμενων χρόνων ανάμεσα σε διοικήσεις των ομάδων και του προέδρου της διοργάνωσης, γεννούν ερωτήματα: Πόσο δύναμη και γιατί έχουν στα χέρια τους οι ομάδες της Euroleague και πώς διαμορφώνουν τελικά τη διοργάνωση;
Από το 2000 και τη διάσπαση της διοργάνωσης από τη FIBA μέχρι σήμερα, η δομή της και ο χαρακτήρας της έχει αλλάξει σημαντικά. Από το 2015 κι έπειτα, και μετά τη σύναψη συνεργασίας της Euroleague Basketball με την πολυεθνική εταιρία αθλητικού μάρκετινγκ IMG, συμφωνείται ότι για τουλάχιστον δέκα χρόνια οι 11 πιο εμπορικοί σύλλογοι της Ευρώπης (πλέον και του Ισραήλ) θα έχουν κλειστό συμβόλαιο συμμετοχής ανεξαρτήτου επίδοσης στις χώρες τους, ενώ οι υπόλοιπες θέσεις θα καλύπτονται με μονοετή ή διετή συμβόλαια. Αξίζει να σημειωθεί πως στις ίδιες ομάδες (που σήμερα είναι 13) ανήκουν και οι μετοχές της Euroleague Basketball, ενώ μαζί με τον πρόεδρο που εκλέγουν απαρτίζουν και το εκτελεστικό διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας που αποφασίζει για τη διοργάνωση. Δηλαδή, τα έσοδα από τις επενδύσεις, τις χορηγίες και τα τηλεοπτικά δικαιώματα κατά συνέπεια μοιράζονται ανάμεσα τους.
Και όσο οι «μεγάλοι παίκτες» του ευρωπαϊκού μπάσκετ παίζουν… μπάλα μεταξύ τους, έχοντας τον απόλυτο έλεγχο του ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει και τα έσοδα κατανέμονται στους μεγαλοεπιχειρηματίες-ιδιοκτήτες τους, υπάρχουν ορισμένες πιο «υποβαθμισμένες» εμπορικά – αλλά μεταξύ μας και ποιοτικά- διοργανώσεις, που όμως είναι αισθητά πιο αξιοκρατικές. Σε αυτές της FIBA, οι ομάδες που έχουν δικαίωμα συμμετοχής κρίνονται βάσει των επιδόσεων τους την προηγούμενη χρονιά στα εγχώρια πρωταθλήματα, δίνοντας την ευκαιρία σε κάθε ομάδα ασχέτως brand name να αγωνιστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να αναδείξει παίκτες και να διεκδικήσει διακρίσεις. Το Περιστέρι, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα…
Άρτεμις Ευθυμίου
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 12-13 Απριλίου
