*μέλος ΔΣ ΕΚΑ με την ΑΤΕ-ΕΚΑ, εργαζόμενος στον ΟΑΣΑ
▸Ποιότητα, ασφάλεια, συχνότητα και όχι το κέρδος, κριτήριο στις δημόσιες μεταφορές
Ένα από τα σημαντικά ερωτήματα που δυστυχώς απαντήθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο είναι το γιατί είναι αναγκαίο οι επιβατικές μεταφορές να είναι δημόσιες, αλλά και με αυστηρό εργατικό έλεγχο. Απαντήθηκε με την δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη, με τα συνεχόμενα ατυχήματα στο σύνολο των μεταφορών που απλά δεν παίρνουν μεγάλη δημοσιότητα. Απαντήθηκε με τις πόρτες λεωφορείων που πέφτουν, με συρμούς που αποσύρονται επειδή έχουν πρόβλημα με το σύστημα πέδησης, με τα φθαρμένα ελαστικά στα οχήματα του ΟΑΣΑ και με την ανύπαρκτη ποιότητα δρομολογίων.
Φυσικά θα μπορούσε κάποιος να πει ότι κι ένας ιδιώτης μπορεί να προσφέρει ασφαλή λεωφορεία, συρμούς, πλοία. Κι αυτό όμως έχει διαψευσθεί πάλι τραγικά. Σαπιοκάραβα πνίξανε κόσμο γιατί απλά τα έβαφαν και τους άλλαζαν όνομα, ασυντήρητα λεωφορεία παθαίνουν αλλά και προκαλούν ατυχήματα, τρένα χωρίς συστήματα ασφαλείας στέλνουν στον θάνατο επιβάτες. Ο λόγος είναι απλός: Η ασφάλεια είναι έξοδα σε μελέτες, τεχνογνωσία, υλικά, προσωπικό, τεχνολογία. Και ο κάθε ιδιώτης δεν είναι διατεθειμένος να μειώσει το κέρδος του για την ασφάλεια και την ποιότητα της παροχής. Αυτός είναι ο καπιταλισμός. Τα κέρδη πάνω απ’ τους ανθρώπους.
Από την άλλη όμως το γενικόλογο «κρατικό» δεν είναι ιδανική λύση, γιατί η κάθε κυβέρνηση θα τοποθετεί ανάλογα με το τι θέλει να εφαρμόσει, τους (α)κατάλληλους για να διαχειριστούν. Δηλαδή να αναθέσουν σε ημέτερους προμήθειες, ανταλλακτικά, υπηρεσίες και όσα έχουν μίζα χωρίς κανέναν μα κανέναν έλεγχο. Δηλαδή ο διορισμένος να διαχειριστεί π.χ. την ΟΣΥ από την κυβέρνηση είναι δυνατόν να ελεγχθεί από αυτούς που τον διόρισαν; Αλλά και να προωθούν την εμπορευματική λογική στα δημόσια αγαθά, (παρα)δίδοντας για παράδειγμα, δημόσιες γραμμές στις αστικές συγκοινωνίες σε ιδιώτες των ΚΤΕΛ.
Όμως ένας αυστηρός εργατικός έλεγχος δίνει τη λύση. Πολλοί θα υποτιμήσουν τους εργαζόμενους ως προς την γνώση. Όμως ένας οδηγός αστικού λεωφορείου ξέρει καλύτερα από τον κάθε διορισμένο και τον σχεδιασμό και τα ανταλλακτικά. Ένας μηχανικός πάλι λεωφορείων στην ΟΣΥ ξέρει πολύ καλύτερα για την ποιότητα και την τιμή των ανταλλακτικών.
Επομένως όλη η λειτουργία, η διαχείριση, τα έξοδα κλπ θα πρέπει να προεγκρίνονται από τους εργαζόμενους πριν προχωρήσει η υλοποίηση. Αυτό είναι εργατικός έλεγχος. Επίσης η ποιότητα των μεταφορών να διαμορφώνεται μέσα από συνελεύσεις δημοτών, γειτονιών κι όχι όπως τώρα, ανάλογα με ποιόν δήμαρχο θέλει να στηρίξει η κάθε κυβέρνηση. Το κριτήριο δεν είναι ούτε το κέρδος ούτε τα έξοδα. Μοναδικό κριτήριο είναι η ποιότητα, η ασφάλεια και η συχνότητα του έργο των δημόσιων μεταφορών.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 12-13 Απριλίου
