Οριστική και αμετάκλητη θεωρεί το Ισραήλ την προσάρτηση σημαντικών τμημάτων της Λωρίδας της Γάζας, τα οποία έχει χαρακτηρίσει «ζώνες ασφαλείας». Η τελευταία δε «ειρηνευτική πρόταση» την οποία υπέβαλε είναι κυνική και προσχηματική, καθώς απαιτεί αφοπλισμό της Χαμάς και των άλλων παλαιστινιακών οργανώσεων και απελευθέρωση των ομήρων χωρίς να προσφέρει ουσιαστικά ανταλλάγματα. Γι’ αυτό «αντίσταση ως την απελευθέρωση»!
Δεύτερος γύρος για ΗΠΑ – Ιράν
Στη Ρώμη, αντί του Ομάν, μεταφέρθηκε ο δεύτερος γύρος των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, αναφορικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του δεύτερου. Οι συνομιλίες θα διεξαχθούν το Σάββατο, υπό τη σκιά του εκβιαστικού τελεσιγράφου και των απειλών του Τραμπ και της κυβέρνησής του προς την Τεχεράνη, ότι εάν δεν συνθηκολογήσει άνευ όρων θα δεχθεί στρατιωτική επίθεση – φυσικά, με τη συμμετοχή και του Ισραήλ. Αξίζει να σημειωθεί ότι, όλως… τυχαίως, η συνάντηση θα γίνει αμέσως μετά την επίσκεψη της Μελόνι στον Λευκό Οίκο (την Πέμπτη) – ενώ το Σάββατο, επίσης από… σύμπτωση, θα βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Ιταλίας και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, με την οικογένειά του. Η ηγεσία του Ιράν, από την πλευρά της, έχει διαμηνύσει ότι δεν προτίθεται να εγκαταλείψει τον εμπλουτισμό ουρανίου.
Το μεγάλο δίλημμα της Ιταλίας
Η αλήθεια, στο μεταξύ, είναι ότι η Μελόνι έχει βρεθεί σε ιδιαιτέρως δύσκολη θέση με τις εξελίξεις που έχουν ακολουθήσει την εκλογή Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Έχοντας τηρήσει μέχρι σήμερα ιδιαιτέρως φιλοαμερικανική και φιλονατοϊκή στάση, παίρνοντας μάλιστα σαφείς αποστάσεις από άλλα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης ειδικά στο ζήτημα του πολέμου στην Ουκρανία, τώρα διαπιστώνει ότι η Ουάσιγκτον όχι απλώς «αδειάζει» την ΕΕ στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά της κηρύσσει και εμπορικό-οικονομικό πόλεμο. Η ίδια θα ήθελε να συνεχίσει να πατά σε δύο βάρκες, γνωρίζει όμως ότι ο ζωτικός χώρος για το ιταλικό κεφάλαιο βρίσκεται στην Ευρώπη, κάτι που σημαίνει πως σε περίπτωση «σκληρού» διλήμματος, δύσκολα θα ψηφίσει Τραμπ. Ίσως, λοιπόν, να ελπίζει σε ένα συμβιβασμό που θα καταστήσει τη Ρώμη απαραίτητη τόσο στους Αμερικανούς όσο και στους Γερμανούς και Γάλλους.
Μήπως το Brexit αποδείχθηκε λάθος;
Λεπτές ισορροπίες είναι αναγκασμένη να τηρήσει όμως και η Βρετανία. Ο πόλεμός των δασμών – από τους οποίους δεν εξαιρέθηκε, όπως ήλπιζαν κάποιοι, ποντάροντας στους παραδοσιακούς δεσμούς της με τις ΗΠΑ – αναγκάζει σημαντικό μέρος της αστικής της τάξης να μετανιώνει για το Brexit ή, έστω, να αναθεωρεί τα ακραία αισιόδοξα σενάρια που το συνόδευσαν. Αυτός είναι ο λόγος που ο επικεφαλής της κυβέρνησης των Εργατικών επιχειρεί να φέρει ξανά τη χώρα του από το «παράθυρο» στον πυρήνα του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού οικοδομήματος και στα κέντρα αποφάσεων. Μοιάζει δε αποφασισμένος να αξιοποιήσει γι’ αυτό την απόφασή του να μετατρέψει τη Βρετανία σε πολιορκητικό κριό για την υλοποίηση των πολεμικών φιλοδοξιών της Ευρώπης – έχοντας, μάλιστα, διασφαλίσει και τη συμμαχία της Γαλλίας, η οποία ξέχασε γρήγορα πόσο πίεσε για την αποχώρηση των Βρετανών από την ΕΕ.
