Αλεξάνδρα Ιωαννίδου
Ο Νέγρος του Μοριά (Κέβιν Ζανς Άνσονγκ ), ο Έλληνας ράπερ με καταγωγή από τη Γκάνα γνωστός και ως Black Morris, κυκλοφόρησε το νέο του δίσκο Μαύρη Ελλάδα.
«Η μάνα είναι λεβέντισσα , ο πατριός δουλειά
Ξυπνάει από τις τέσσερις να φτάσει εκεί εφτά
Αλλάζει δύο τρένα, παίρνει τρία λεωφορεία
Ώστε τέλη του μήνα να πάρει έξι εννιά εννιά
Μείον την ασφάλιση και την φορολογία
Μείον την μετακίνηση και την ταλαιπωρία
Μείον τα παράβολα και μείον τα ενοίκια
Πως είναι να ζεις με τρία ‘στάρικα το μήνα;»
Το άλμπουμ είναι γεμάτο αναφορές στη μαύρη κοινότητα και την μαύρη πραγματικότητα που βιώνουν μετανάστες/τριες και ντόπιοι στην Ελλάδα. Από τον αγώνα να αποκτήσουν χαρτιά «Κάθε εβδομάδα να πηγαίνεις στο ΚΕΠ, με μια ντουζίνα ντοσιέ, να λένε “φέρτε και άλλα έγγραφα, με φωνές, κραυγές και λάθη ορθογραφικά», μέχρι τον αγώνα για επιβίωση «Αν ξαναπάρουνε ρεπό θα τους απέλυαν, σε μια δουλειά, που ‘χουν μισθό χωρίς ασφάλεια, υποταγή γιατί εδώ υπάρχουν άλλοι νόμοι, στην απειλή ότι απέλαση θα φάνε όλοι». Αντιπαραβάλλει τη διασπορά ρατσισμού από τα ΜΜΕ με την εκμετάλλευση των μεταναστών από τους εργολάβους.
Ο Κέβιν τραγουδάει πως «ο μόνος πόλεμος που έχουμε είναι ταξικός», η βουλή είναι μαφία και η αστυνομία την προστατεύει
Από τον δίσκο δεν λείπουν οι πολιτικές και κοινωνικές αναφορές στη Μαύρη Ελλάδα, στην οποία «Ο μόνος πόλεμος που έχουμε είναι ταξικός», η βουλή είναι μαφία, η αστυνομία την προστατεύει ενώ ταυτόχρονα αυτή μένει ατιμώρητη όταν δολοφονεί μετανάστες. Στην τηλεόραση προβάλλονται οι ρυθμίσεις για την οικονομία ή μια ενδεχόμενη εισβολή της Τουρκίας, την ίδια ώρα που τα δάση καίγονται. Σε αυτή την Μαύρη Ελλάδα αντιπαραβάλλεται το «όνειρο» μιας χώρας όπου οι ντόπιοι τον αγαπάνε, η αστυνομία δεν του κάνει εξακρίβωση στοιχείων, μια Ελλάδα που κάνει χώρο για αυτόν, δεν υπάρχει θρησκεία, ακροδεξιοί και εργασιακή εκμετάλλευση. Στο όνειρό αυτό τα Τέμπη δεν έγιναν ποτέ, τα λαμόγια είναι στη φυλακή, δεν υπάρχει συγκάλυψη ενώ η κυβέρνηση δίνει αυξήσεις στους μισθούς και χρήματα για υποδομές αντί για «μπατσικά».
Η μουσική του ΝτΜ παραμένει πρωτότυπη, καθώς συνδυάζει το παραδοσιακό ελληνικό στοιχείο με το hip hop. Ο ρυθμός του είναι χορευτικός, γεγονός που εκμεταλλεύεται στις πολύ ξεσηκωτικές liveεμφανίσεις του. Η μοναδική ικανότητα του Κέβιν να δημιουργεί στον ακροατή εικόνες μέσα από τις ιστορίες που περιγράφει αναδεικνύεται και σε αυτόν τον δίσκο, με στίχους βαθιά συναισθηματικούς και ωμούς στους οποίους παντρεύει αρμονικά τον ελληνικό πολιτισμό με τον αφρικανικό, με αναφορές στην κουλτούρα και τις συνήθειες των λαών. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα από το γεμάτο χρώμα, κόσμο και πικάντικες μυρωδιές αφρικανικό σπίτι στο οποίο ακούγεται Τσιτσάνης.
Αν κάτι μένει περισσότερο ακούγοντας τη Μαύρη Ελλάδα του ΝτΜ είναι η φωνή μιας Αφρικανής μετανάστριας να απορεί «Δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι κακό να είσαι μαύρη ή να είσαι γυναίκα ή μετανάστρια» και να προσθέτει «Θα μείνω εδώ επειδή γουστάρω, επειδή αγαπάω. Αν δεν σας αρέσει, να πάτε να γα**θείτε».
