Οι Dead Pioneers είναι ένα μουσικό συγκρότημα αυτοχθόνων, με επιρροές από punk και alternative και μια ιδιαίτερη φόρμα. Οι στίχοι σπάνια τραγουδιούνται με κάποιο συμβατικό τρόπο, η απόδοσή τους μπορεί να χαρακτηριστεί σαν performance με spoken word, που ακολουθούν μια ροή συνείδησης (stream of consciousness). Η συγκεκριμένη ροή περιστρέφεται γύρω από την εμπειρία του αυτόχθονα που ζει στα περιθώρια της κοινωνίας, αρχικά για φυλετικούς και έπειτα για ταξικούς και έμφυλους λόγους. Φανταστείτε τους Kneecap με λιγότερες αναφορές στα ναρκωτικά και περισσότερα καλέσματα για άμεση δράση ενάντια στον καπιταλισμό.
Το συγκρότημα έχει μέχρι στιγμής στη δισκογραφία του δύο άλμπουμ, το Dead Pioneers (9/2023) και το PO$T AMERICAN (4/2025), ενώ και τα δύο μπορούν να χαρακτηριστούν μπρεχτικά. Η μουσική διαμαρτυρίας πολλές φορές μπορεί να χαϊδεύει τα αυτιά του κοινού του, αλλά οι Dead Pioneers θέλουν περισσότερο να ακουστούν οι φωνές του κόσμου τους, παρά να ψυχαγωγήσουν. Βέβαια όλα τα τραγούδια τους είναι γεμάτα με αιχμηρό χιούμορ, σε πολλές στιγμές έχω βρεθεί να γελάω με ένα στίχο και στον αμέσως μετά να μου κόβουν το γέλιο με τη σοβαρότητα της κατάστασης που περιγράφουν.
Το «Mythical Cowboy» μιλάει για την εγκαθίδρυση του αφηγήματος του προφανούς πεπρωμένου της Άγριας Δύσης (manifest destiny) μέσα από το Hollywood. Ο Τζον Γουέιν και ο Κέβιν Κόστνερ σε τόσο σαχλές και αναχρονιστικές λαθροχειρίες της ιστορίας όσο τα ρούχα τους. Ή στο τραγούδι «Bad Indian», όπου οι αναφορές στον He-man και μια δίκαιη κριτική για το ρόλο του Τζόνι Ντεπ στο «Lone Ranger» μπλέκονται με τον κανονικοποιημένο ρατσισμό των Αμερικάνων. Γιατί όταν ο μόνος καλός Ινδιάνος είναι ο νεκρός Ινδιάνος κάποιοι προτιμούν να είναι κακοί Ινδιάνοι.
Φώτης Σπυρόπουλος
