Κυριακή Καράμπαλη*, Ιάσονας Μαρκάτος*
(*μέλη του Κ.Σ της νΚΑ)
Φάκελος 30 χρόνια νΚΑ
▸ Πώς το «δεν έχω οξυγόνο» θα γίνει «για να αναπνεύσουμε να τους ανατρέψουμε»;
Σε αυτές τις γεμάτες ένταση μέρες που περνάνε, είναι αδιαμφισβήτητο πως η νεολαία δεν μένει σε ρόλο παρατηρητή. Αγωνιά, συζητάει, συμμετέχει, απεργεί, οργανώνεται, διαδηλώνει, διεκδικεί. Με τις αντιφάσεις της μεν, με την απεριόριστη δίψα της να τα πάρει όλα δε.
Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών, οι καταλήψεις ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, οι εργατικοί αγώνες, τα δεκάδες πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια δείχνουν πως η πληττόμενη νεολαία έχει την ανάγκη να διεκδικήσει το μέλλον της.
«Εσάς βράζει το αίμα σας..», «Οι νέοι είναι ρομαντικοί και ονειροπόλοι» και άλλα πολλά, είναι όσα φοράει σαν μανδύα το αστικό αφήγημα στην οργή μας προκειμένου να κρύψει τη σκληρή πραγματικότητα. Τη σκληρή πραγματικότητα της ανεργίας άνω του 35% στους νέους, των μισθών πείνας που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά, των 10ωρων με τις απλήρωτες υπερωρίες και τα κουτσουρεμένα ένσημα, του 72% στις ηλικίες 18 έως 35 που ζουν με τους γονείς τους επειδή αδυνατούν να νοικιάσουν δικό τους σπίτι, των 30.000 μαθητών ετησίως που κόβει η ΕΒΕ και οι ταξικοί φραγμοί από την τριτοβάθμια εκπαίδευση ή όλων εκείνων των φοιτητών που δουλεύουν παράλληλα με τις σπουδές τους για να τα βγάλουν πέρα, σε ένα αέναο κυνήγι «επιτυχιών» με τον φόβο της διαγραφής. Στη σκληρή πραγματικότητα των πολέμων, της ανόδου της ακροδεξιάς, της έμφυλης βίας, της καταπίεσης και της ανελέητης εκμετάλλευσης του αδηφάγου αυτού συστήματος, ένας νέος άνθρωπος καλείται να επιβιώσει.
Θέλουμε όμως να ζούμε ή να επιβιώνουμε; Όλο αυτό το «ως εδώ» που νιώθει ένας νέος άνθρωπος σήμερα, τι μπορεί να το κάνει; Πώς θα δώσουμε εν τέλει «τρόπο» στην οργή;
Όταν ο Μητσοτάκης από το βήμα της βουλής διερωτώταν με περίσσιο θράσος για το ποιο κόμμα και με τι πρόγραμμα θα τον αντικαταστήσει, η αμηχανία από την πλευρά της συστημικής αντιπολίτευσης ήταν έκδηλη. Και πως να μην είναι; Όταν συντάσσεσαι με τις βασικές κατευθύνσεις που προωθεί το κεφάλαιο, η ΕΕ και εφαρμόζει η κυβέρνηση τότε ακόμα και τα ψήγματα πολιτικής διαφοροποίησης σε σχέση με το μίγμα της αστικής πολιτικής με το «καρότο» ή το «μαστίγιο» κονιορτοποιούνται και οι μάσκες πέφτουν. Κι ενώ για αυτή την «αντιπολίτευση» του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς και της Πλεύσης Ελευθερίας δεν μας περισσεύουν αρκετά δάκρυα, η αμηχανία η οποία δημιουργεί το ίδιο αμείλικτο ερώτημα στις δυνάμεις του κινήματος και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς είναι λόγος ανησυχίας. Και αυτό διότι ένα μεγάλο κομμάτι της έχει δυστυχώς απεμπολήσει εδώ και πολύ καιρό την αναμέτρηση με αυτό που το θέτει πρώτα από όλους ο ίδιος ο αντίπαλος.
Της είναι πιο εύκολο να συζητά για τις εκλογικές συνεργασίες, τις «γεωμετρίες», τα κόλπα που θα την φέρουν στην επιφάνεια. Εξ άλλου αυτά είναι και πιο in. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν χρειάστηκε δα και κάποιο πρόγραμμα για να δει αυτή τη δημοσκοπική άνοδο: λίγο επικοινωνία, μια θολή αναφορά στα κοινωνικά κινήματα, μια λαοπρόβλητη αρχηγός και η συνταγή είναι έτοιμη. Και αν η αναφορά έστω στην αριστερά πλέον δεν βοηθάει, ας ξεμπερδεύουμε και με αυτήν. Ίσως αυτή θα ήταν μια χρήσιμη συμβουλή για το ΜέΡΑ25 – καθώς αυτή η έστω ασαφής αναφορά είναι μάλλονη μοναδική διαφορά μεταξύ των δύο πρώην ομόσταβλων πολιτικών φορέων. Αλλά ακόμα και για όσους αναζητούν μια πιο «τίμια» εναλλακτική υπάρχει πάντα η μεγάλη αγκαλιά της κοινοβουλευτικής αναμονής και των «συμπερασμάτων» του ΚΚΕ.
Γύρω από τέτοιου είδους πολιτικά σχέδια δορυφοροποιούνται δυστυχώς και οργανώσεις με αναφορά στη ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική αριστερά. Στο όνομα της ενότητας, της ανασύνθεσης και της απεύθυνσης (ποιας άραγε;) μόνο τα τελευταία χρόνια έχει μετασχηματιστεί ο χάρτης αυτού που κάποτε ονομάζαμε «εκτός των τειχών» αριστερά: η ΑΡΙΣ διαλύθηκε, η ΛΑΕ/ΑΡΑΣ έχει μετατραπεί σε πολιτικό και φυσιογνωμικό παράδειγμα προς αποφυγή, η συμπόρευση με το ΜέΡΑ25 από τι φαίνεται θα αποτελέσει το μήλο της έριδος στο επικείμενο συνέδριο της Αναμέτρησης, ενώ η Μετάβαση περιμένει να δει ποιος θα μείνει για να συνεργαστεί μετά από την ολοκλήρωση αυτού του ρόλερ κόστερ.
Το πόσο αυτή η Σισύφεια πορεία «ανασύνθεσης» αφορά τον κόσμο του αγώνα βέβαια, είναι ένα εύλογο ερώτημα. Και θα ήταν ενδιαφέρον σενάριο για ταινία των Monty Python, αν δεν εγκλωβίζονταν σε αυτή στη συνθήκη εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες. Και ένα ακόμα πιο εύλογο ερώτημα αποτελεί η επιμονή στο σχέδιο του αριστερού κυβερνητισμού και μάλιστα η υπεράσπισή του ως ένα σχέδιο «ρεαλισμού» κόντρα στον βολονταρισμό των αριστεριστών. Αυτό επιβεβαιώνει άραγε η σύγχρονη πραγματικότητα της κατρακύλας του «Νέου Λαϊκού Μετώπου» στη Γαλλία και της Die Linke στη Γερμανία; Ή μήπως η πρότερη εμπειρία στην Ελλάδα υποδεικνύει κάτι τέτοιο; Και ενώ το βάρος της απόδειξης πως μια «αριστερή» κυβέρνηση μπορεί σήμερα να εφαρμόσει ένα φιλολαϊκό, μεταβατικό πρόγραμμα (ή έστω και να υπάρξει) πέφτει στις δυνάμεις που το υποστηρίζουν, εμάς βαραίνει το χρέος να ξανακάνουμε τη λέξη «ανατροπή» επίκαιρη.
Η συγκρότηση του πολιτικού υποκειμένου περνά μέσα από την ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς
\Όχι γιατί πιστεύουμε πως είμαστε αλάνθαστοι ή επαρκείς σε μια περίοδο όπου η κοινωνία έχει ανάγκη ένα πολιτικό μέτωπο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς κι εκείνο λάμπει δια της απουσίας του. Αλλά γιατί στο δικό μας ζύγι, η ανατροπή, η ρήξη έχουν άλλη βαρύτητα. Γιατί παλεύουμε ώστε το «δεν έχω οξυγόνο» να γίνει «για να αναπνεύσουμε να τους ανατρέψουμε» μέσα από την κίνηση των μαζών αλλά και την καθοριστική παρέμβαση της πρωτοπορίας. Για να γίνει αυτό, το πολιτικό πρόγραμμα από μόνο του δεν αρκεί, χωρίς οργανωτικό ιστό και κοινωνική γείωση. Η συγκρότηση του πολιτικού υποκειμένου περνά μέσα από την ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, η οποία είτε θα γίνει με κορμό τις δυνάμεις της σύγχρονης κομμουνιστικής αναζήτησης και πυρήνα την εργατική τάξη ή δεν θα γίνει καθόλου.
Καιρός λοιπόν να σηκώσουμε μανίκια. Το πρόγραμμα των κομμουνιστών πρέπει να πάψει να είναι απλά ένα κομμάτι μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας συνεχούς αυτοεπιβεβαίωσης, αλλά να γίνει σχέδιο μάχης και πλαίσιο πάλης-γραμμή για το κίνημα. Σήμερα αυτό που ξεχνάει η αριστερά πολλές φορές στην αναζήτηση του colpo grosso εξόδου από τη συλλογική μας αφάνεια, είναι η μαρξιστική αλφάβητος: Η ανάγκη συγκροτεί την τάξη, η κίνησή της τα κινήματα και τα κινήματα την πρωτοπορία, όλα αυτά την πάλη των τάξεων και η πάλη των τάξεων την ιστορία. Αλλά η διαλεκτική αυτών είναι που κάνει την ανάγκη να γίνεται ιστορία, και αυτή την διαλεκτική στο σήμερα δεν θα την βρούμε έτοιμη σε κάποια εγκυκλοπαίδεια, θα πρέπει να την δημιουργήσουμε.
Σε αυτή τη βάση η νΚΑ, μετά το ιδρυτικό συνέδριο της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης στο οποίο συμμετείχε δυναμικά -και κλείνοντας φέτος τα 30 της χρόνια- κάνει το 6ο συνέδριό της. Με το θάρρος του πήχη που θέτει η ίδια η εποχή, όπως λένε και οι Θέσεις «μια σύγχρονη κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας, οφείλει να είναι ένας μαζικός χώρος συγκέντρωσης νέων επαναστατών/τριών, όπου μαζί με την οργάνωση της καθημερινής δράσης και παρέμβασης, την παραγωγή και υλοποίηση πολιτικού σχεδίου για το κίνημα της νεολαίας, θα μπορεί να αποτελεί και ένα σχολείο της επαναστατικής στράτευσης σε μια υπόθεση ζωής, όπως είναι αυτή της κομμουνιστικής απελευθέρωσης». Ας δουλέψουμε λοιπόν σε αυτό.
Στην Αριστερά μάθαμε να μιλάμε τη δική μας γλώσσα: Εφηύραμε νεολογισμούς, αρκτικόλεξα, επίθετα που χωρίζουν και ενώνουν και λέξεις που για να καταλάβει κανείς τη σημασία τους χρειάζονται αστερίσκοι. Η ανατροπή τουλάχιστον ας μην είναι μια από αυτές.
*χωρίς αστερίσκους.
*χωρίς αστερίσκους
