Κώστας Πετρόπουλος
▸Μία ακόμα «πληγή» στην ασφάλεια των τεχνικών υποδομών αποκαλύφθηκε στα πλαίσια της ημερίδας που διοργάνωσε τη Τετάρτη 19 Φλεβάρη στην Αθήνα η ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής, σε συνεργασία με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Μηχανικών Δημοσίων Υπαλλήλων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών (ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ).
Πρόκειται για τη στατική επάρκεια των δεκάδων εγκιβωτισμένων ρεμάτων της Αττικής. Και επειδή –πιθανά– για τη μεγάλη πλειοψηφία ο όρος, δεν αποκαλύπτει τον κίνδυνο, θα γίνουμε πιο σαφείς. Πρόκειται για την ασφάλεια μερικών από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της Αττικής (Λεωφόρος Κηφισού, Αχαρνών, Μιχαλακοπούλου κα), κάτω από τους οποίους κυλάει νερό, μιας και πριν γίνουν δρόμοι αποτελούσαν κομμάτι ενός πολύ πυκνού δικτύου ρεμάτων που υπήρχε στο λεκανοπέδιο. Με πολλά και σημαντικά περιβαλλοντικά οφέλη για τη περιοχή, αλλά και κινδύνους… Παλαιότερα αλλά και σήμερα.
Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Δημήτρης Θεοδοσόπουλος, αγρονόμος τοπογράφος μηχανικός, «εξερευνητής» των ρεμάτων της Αττικής μέσω των δράσεων της «Γεωμυθικής», «τα ρέματα είναι κέρδος για την πόλη». Εγκαταλελειμμένα σήμερα και χωρίς την απαραίτητη –για κάθε τεχνικό έργο – δημόσια φροντίδα και συντήρηση, εγκυμονούν κινδύνους. Σε πολλές περιπτώσεις το τσιμέντο έχει καταστραφεί. Έχουν δημιουργηθεί λίμνες με νερό αμφιβόλου ποιότητας, που διαβρώνει τον οπλισμό του μπετόν, με απρόβλεπτους κινδύνους. Κανένας δημόσιος φορέας δεν έχει επιθεωρήσει τα συγκεκριμένα έργα. O πρόσφατος καθαρισμός του Κηφισού από την Περιφέρεια Αττικής, δεν αποτελεί παρά «σταγόνα στον ωκεανό» των αναγκαίων παρεμβάσεων και δράσεων που πρέπει να γίνουν.
Στα πλαίσια της ημερίδας, αναδείχθηκε η ανάγκη η αντιπλημμυρική προστασία να τεθεί σε άλλο πλαίσιο, αναγνωρίζοντας ότι η μεταπολεμική ανάπτυξη της Αθήνας, οδήγησε σύμφωνα με τον Νίκο Μπελαβίλα «το 20-30% της έκτασης της πόλης, να βρίσκεται σήμερα εντός πλημμυρικού πεδίου». Στοιχείο αυτής της νέας προσέγγισης πρέπει να είναι ότι «το νερό της βροχής δεν είναι απόβλητο, αλλά φυσικός πόρος και μάλιστα πολύτιμος, τη περίοδο της κλιματικής αλλαγής». Το δεδομένο αυτό, όπως τόνισε ο Δημήτρης Ζαρρής, μελετητής πολιτικός μηχανικός, συνεπάγεται ότι δεν έχουμε ανάγκη αγωγούς για να στέλνουμε «το απόβλητο νερό στη θάλασσα», αλλά μέτρα και έργα τα οποία να συγκρατούν το βρόχινο νερό εντός στη λεκάνη απορροής, προκειμένου αυτό να καλύπτει αρδευτικές ανάγκες αλλά και να εμπλουτίζει τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα.
Από την πλευρά του ο Βασίλης Μπέλλος, επίκουρος καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, τεκμηρίωσε ότι «ο σημερινός δρόμος ανάπτυξης, δεν συμβαδίζει με την ολοκληρωμένη αντιπλημμυρική προστασία. Αντίθετα θέτει ως προτεραιότητα την προστασία των επενδύσεων και την είσοδο των ασφαλιστικών εταιριών στην αγορά γης και υποδομών/εγκαταστάσεων». Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η διευθέτηση του ρέματος στη Μάνδρα Αττικής, η οποία μπορεί να προστάτευσε πισίνες και βιομηχανικές εγκαταστάσεις, αλλά κατέστρεψε ανθρώπινες ζωές!
Στην ημερίδα επιβεβαιώθηκε ξανά ότι η ασφάλεια και η ποιότητα δημόσιων υποδομών και υπηρεσιών, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στα χέρια του αστικού κράτους. Ιδιαίτερα σε μία περίοδο ολοκληρωτικής υποταγής κάθε τι «δημόσιου» στους νόμους και τους κανόνες της καπιταλιστικής αγοράς.
Το σύγχρονο κεκτημένο της επιστήμης και της τεχνικής, θα πρέπει να τεθεί σε γνώση των εργαζομένων, για να υποστηρίξει μία νέα συλλογική και μαχητική απαιτητικότητα για μία αξιοβίωτη ζωή. Πριν από την επόμενη πλημμύρα, καύσωνα, πυρκαγιά (ολόκληρη η ημερίδα στο κανάλι της ΠΟ ΕΝΔΥΜΑΣ στο youtube).
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 1-2 Μαρτίου
