Η σφαγή της κοινότητας των Αλεβιτών στη Συρία φέρει την υπογραφή όσων δημιούργησαν, χρηματοδότησαν και αναγνώρισαν ένα σκοταδιστικό, εξτρεμιστικό στρατό μισθοφόρων ως «απελευθερωτικό» και στη συνέχεια ως δήθεν «μεταβατική» κυβέρνηση της χώρας. ΗΠΑ και ΕΕ, με καθοριστικό αυτή τη φορά τον ρόλο της Τουρκίας, έχουν την ευθύνη για μια ακόμα σφαγή, από τις πολλές που έχουν διαπράξει ή ενισχύσει σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Όπως βεβαίως και το Ισραήλ, που μετέχει ενεργά στον κατακερματισμό της Συρίας.
Οι ΗΠΑ έχουν αποχαρακτηρίσει τις τζιχαντιστικές συμμορίες ως τρομοκρατικές και ακύρωσαν την επικήρυξη του Αλ-Τζολάνι του οποίου έσφιξαν το αιματοβαμμένο χέρι. Η Ευρωπαϊκή Ένωση – μαζί της και η Ελλάδα, παρά τα «κροκοδείλια» δάκρυά της – δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα, καθώς με ανακοίνωση της καταδικάζει τα θύματα (!), δεν λέει ούτε λέξη για την σφαγή και την απειλή εθνοκάθαρσης των Αλεβιτών. Άλλωστε, η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Κάγια Κάλας, είχε δηλώσει ότι η ΕΕ θα άρει τις κυρώσεις και θα αναγνωρίσει το νέο καθεστώς με μοναδικό όρο να εκδιώξει τον ρωσικό στρατό από τις βάσεις στα παράλια της Συρίας. Τόσο «ανθρωπισμό» και «δημοκρατία» είχαμε να δούμε από τη σφαγή στη Γάζα.
Όπως και στην περίπτωση της Παλαιστίνης, τα θύματα μιας γενοκτονίας ή μιας εθνοκάθαρσης έχουν τα ίδια την ευθύνη επειδή δεν υπάκουσαν στους δυνάστες τους. Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της «δημοκρατικής Δύσης», που λίγες μέρες μόνο μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ είχε σπεύσει να δηλώσει ότι αφού η Συρία πλέον είναι «δημοκρατική χώρα», οι αιτήσεις ασύλου θα απορρίπτονται και οι πρόσφυγες θα πρέπει να επιστρέψουν εκεί – ακόμη και δια της βίας.
Οι εξελίξεις στη Συρία αναδεικνύουν και ενισχύουν ακόμα περισσότερο την τάση της εποχής μας για καταστροφικούς πολέμους, όπου σφαγές και εθνοκαθάρσεις θεωρούνται «θεμιτές» όταν συνάδουν με τις επιδιώξεις «επίλυσης» των οξυμένων ανταγωνισμών του κεφαλαίου. Η ανάγκη ενός σύγχρονου διεθνιστικού αντιπολεμικού κινήματος των εργαζομένων, των νέων και των λαών, σε ανεξαρτησία και ρήξη με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και τα ιμπεριαλιστικά μπλοκ, είναι επιτακτική.
Η δυνατότητα ειρήνης και απελευθέρωσης για τον εκμεταλλευόμενο και καταπιεσμένο λαό της Συρίας δεν μπορεί να στηρίζεται σε οποιονδήποτε «προστάτη». Η Συρία πρέπει να παραμείνει ενιαία και να γίνει ανεξάρτητη, χωρίς ξένα στρατεύματα, με ίσα δικαιώματα για όλους, ανεξάρτητα από εθνότητα, φυλή και φύλο. Μια τέτοια Συρία θα είναι έργο του ίδιου του συριακού λαού, για να ζήσει με ειρήνη, σε σύνδεση με τον αγώνα και την μαχητική αντίσταση όσων καταπιέζονται σε όλη τη Μέση Ανατολή, ενάντια στα δικά τους καθεστώτα και τους ιμπεριαλιστές.
Κομμουνιστική Απελευθέρωση
10/3/2025
