Η συγκλονιστική διαδήλωση στο Βελιγράδι το Σάββατο 15 Μάρτη, η μεγαλύτερη των τελευταίων δεκαετιών και ίσως η μεγαλύτερη στην ιστορία, με συμμετοχή από όλη τη χώρα, προκάλεσε πολιτικές εξελίξεις, καθώς η κυβέρνηση Βούτσεβιτς υποχρεώθηκε σε παραίτηση, με αποτέλεσμα να πρέπει να δημιουργηθεί νέα κυβέρνηση ή να προκηρυχθούν εκλογές. Στο κίνημα που αναπτύσσεται μετά την τραγική απώλεια 15 ανθρώπων στον σταθμό του Νόβι Σαντ, με πρωταγωνιστικό ρόλο των φοιτητικών συνέλευσεων, παρεμβαίνει η κομμουνιστική οργάνωση Κόκκινη Πρωτοβουλία / Κόκκινη Δράση, η οποία δρα σε Σερβία και Κροατία (με τα αντίστοιχα ονόματα).
Σε επαφή με το Πριν, αγωνιστές/στριες της Κόκκινης Πρωτοβουλίας/Κόκκινης Δράσης μάς έδωσαν μια εικόνα των εξελίξεων μετά την τεράστια διαδήλωση στις 15/3. Οι πληροφορίες αφορούν τις μέρες πριν την παραίτηση της κυβέρνησης.
Σύμφωνα με αυτές οι διαδηλώσεις στο Βελιγράδι και όλη την Σερβία συνεχίζονταν, σχεδόν σε καθημερινή βάση. Φοιτητές της Ιατρικής κάλεσαν συγκέντρωση σε Νοσοκομείο του Βελιγραδίου για να διαμαρτυρηθούν για τη χρήση του ηχητικού κανονιού κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου στις 15 Μάρτη. Η κυβέρνηση ανάγκασε τη διοίκηση του Νοσοκομείου να αρνηθεί την περίθαλψη ανθρώπων που εμφάνισαν προβλήματα ακοής, ενώ σε άλλες περιπτώσεις ζητήθηκε καταγραφή ονομάτων διαδηλωτών που προσήλθαν.
Όσον αφορά την παρέμβαση της Κόκκινης Πρωτοβουλίας/Δράσης. Το κεντρικό τους πανό στις 15 Μάρτη έγραφε “Jedino Revolucijom! Μόνο με Επανάσταση!” και είχαν σημαίες της Γιουγκοσλαβίας, της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σερβίας (από την εποχή της Γιουγκοσλαβίας), καθώς και μια κόκκινη με τη λέξη “Samouprava / Αυτοκυβέρνηση”. Αυτή είναι μια ιστορική, εμβληματική σημαία από την πρώτη εργατική εξέγερση το 1876 στην πόλη Κραγκούγιεβατς. Οι σοσιαλιστές είχαν κερδίσει τις τοπικές εκλογές τότε, η κεντρική κυβέρνηση προσπαθησε να τους ανατρέψει και οι εργάτες κατέλαβαν την πόλη με αυτή τη σημαία.
Στην ανακοίνωση της οργάνωσης μετά την τεράστια διαδήλωση στις 15/3 υπάρχουν πολλές σημαντικές πλευρές και πληροφορίες για τη διαπάλη που γίνεται σήμερα στη Σερβία και μέσα στο μαζικό κίνημα, που φυσικά δραστηριοποιούνται διάφορα ρεύματα και πολιτικά σχέδια.
Η ανακοίνωση της Κόκκινης Πρωτοβουλίας / Κόκκινης Δράσης
Κρατική τρομοκρατία στη Σερβία – Μια νέα αποτυχημένη αντίδραση στην κρίση της εξουσίας
Το Σάββατο 15 Μαρτίου πραγματοποιήθηκαν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην ιστορία της Σερβίας. Ο αριθμός των συμμετεχόντων στη διαδήλωση που ονομάστηκε “15 για 15” [15 Μάρτη για τους 15 νεκρούς] στο Βελιγράδι έχει σίγουρα ξεπεράσει όλες τις προηγούμενες μαζικές πολιτικές συγκεντρώσεις. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Η τρέχουσα πολιτική στιγμή στη Σερβία χαρακτηρίζεται από ένα μαζικό λαϊκό κίνημα με επικεφαλής τους φοιτητές. Το κίνημα που έχουν πραγματοποιήσει τους τελευταίους τεσσεράμισι μήνες, ως απάντηση στην κατάρρευση του σιδηροδρομικού σταθμού στο Νόβι Σαντ στην οποία 15 άτομα σκοτώθηκαν, έχει επηρεάσει τόσο τα αστικά κέντρα όσο και τις αγροτικές περιοχές σε ολόκληρη τη χώρα. Οι προσδοκίες για τις 15 Μαρτίου ήταν υψηλές.
Η ένταση αυξήθηκε, πρωτίστως και στον μεγαλύτερο βαθμό από τις αρχές, αλλά συνέβαλαν και ορισμένες φωνές από πολιτικές δυνάμεις, προσπαθώντας να ανακατευθύνουν τη διαμαρτυρία προς ορισμένες ιδέες που δεν έχουν ευρεία λαϊκή υποστήριξη. Αυτές περιλαμβάνουν κυρίως φιλελεύθερα «φιλοδυτικά» κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία ελπίζουν σε πιθανό πραξικόπημα που θα μπορούσε να τους οδηγήσει στην εξουσία χωρίς μαζική υποστήριξη για το πολιτικό τους πρόγραμμα. Και οι δύο αυτές παρατάξεις (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) από τη λεγόμενη ευρύτερη πολιτική σκηνή ήθελαν να παρουσιάσουν αυτή τη μέρα ως καίρια και καθοριστική. Ακόμη και κάποιες από εκείνες τις δυνάμεις που περιστασιακά, με έναν κάπως συναισθηματικό τόνο, μιλούν στο όνομα του φοιτητικού κινήματος, προσπάθησαν να επιβάλουν την ιδέα της «D-Day», σε αντίθεση με τη στάση των φοιτητικών Συνελεύσεων που παρουσιάστηκε ξεκάθαρα στο κοινό.
Με λίγα λόγια, εκείνη την ημέρα, με μεγάλες προσπάθειες ελιγμών, αποφεύχθηκε η βία, για την οποία το κράτος και ο κατασταλτικός του μηχανισμός προετοιμαζόταν εδώ και εβδομάδες. Μια αυτοσχέδια κατάληψη από υποστηρικτές της κυβέρνησης στο πάρκο Pioneer, κινητοποίηση τμημάτων των χούλιγκαν και της μαφίας -δομές που συνδέονται με διάφορες εγχώριες υπηρεσίες και ομάδες συμφερόντων, κλιμάκωση από τα ΜΜΕ μιας ατμόσφαιρας τελικού απολογισμού, και ούτω καθεξής. Η λεγόμενη μυστική αστυνομία, γνωστή σήμερα ως BIA, άσκησε πίεση στις εταιρείες μεταφορών, απειλώντας τις με αφαίρεση πινακίδων κυκλοφορίας και έκτακτους τεχνικούς ελέγχους στα οχήματα τους εάν μετέφεραν διαδηλωτές, με ορισμένους μάλιστα να αναφέρουν απειλές κατάσχεσης οχημάτων, με στόχο να σταματήσει η άφιξη διαδηλωτών στο Βελιγράδι. Μια μέρα πριν από την έναρξη των διαδηλώσεων, ήταν σαφές ότι αυτή η επιχείρηση πίεσης, που περιελάμβανε την κήρυξη εργάσιμου Σαββάτου σε κρατικές επιχειρήσεις που συνήθως δεν λειτουργούν τα Σάββατα και παρόμοιες ευφάνταστες απόπειρες, είχαν αποτύχει τελείως. Ακόμα κι αν κατάφεραν να σταματήσουν κάποιους, αυτό δεν μπορούσε να φανεί στους δρόμους του Βελιγραδίου, καθώς ο αριθμός των αφίξεων ήταν άνευ προηγουμένου.
Έτσι, ο κρατικός μηχανισμός κατέφυγε σε κλίμα φόβου και τρόμου, που αρχικά δεν απέδωσε κανένα αποτέλεσμα επειδή η πολιτική διαδικασία είχε πλέον στραφεί εναντίον της άπληστης, κυνικής, αδίστακτης και κυρίως διεφθαρμένης κυβέρνησης.
Τελικά ο ιστορικός χαρακτήρας του συλλαλητηρίου σημαδεύτηκε από ένα περιστατικό που θα συζητιέται για πολύ καιρό: κατά τη διάρκεια του φόρου τιμής στα θύματα με δεκαπέντε λεπτά σιγή, χρησιμοποιήθηκε ένα άγνωστο ακόμη όπλο, με κάποιους να ισχυρίζονται ότι ήταν το λεγόμενο «ηχητικό κανόνι». ενώ άλλοι λένε ότι μπορεί να ήταν ένα είδος «αεροβόλου». Η Ανώτατη Εισαγγελία, ένας από τα πιο διαβόητους θεσμούς για τις πολλές αποτυχίες του και την προστασία των συμφερόντων των πιο ισχυρών, και που είναι ένας από τους στόχους της φοιτητικής εξέγερσης επειδή δεν είναι σε θέση εδώ και μήνες να προσδιορίσει ποιος επιτέθηκε σε φοιτητές με αυτοκίνητο στο Νέο Βελιγράδι, ανακοίνωσε κατεπείγουσα δίωξη σε όσους διαδίδουν ειδήσεις σχετικά με τη χρήση αυτού του όπλου ως «παραπληροφόρηση και διάδοση πανικού».
Πρέπει να πούμε ότι πρόκειται για πράξεις κρατικής τρομοκρατίας. Σε αυτό το στάδιο της κρίσης της εξουσίας, οι αρχές απαντούν με τρομοκρατία. Η χρήση οποιουδήποτε μέσου χρησιμοποιήθηκε, με στόχο τη δημιουργία πανικού, ταραχής και εν τέλει αστυνομικής επέμβασης και ανοιχτής βίας, είναι μια ειδική επιχείρηση που σκοπεύει στη σπορά του φόβου, δηλαδή της τρομοκράτησης. Αυτό το σχέδιο απέτυχε, αυτό είναι προφανές. Η ανοιχτή άσκηση βίας και αδικίας σε βάρος μεγάλου αριθμού ανθρώπων, είναι πάντα κίνηση των απελπισμένων. Οι μάζες δεν φοβήθηκαν, το αντίθετο. Τέτοιες κινήσεις προσελκύουν όλο και περισσότερους ανθρώπους στον αγώνα.
Όσον αφορά τη συμμετοχή της συλλογικότητας μας σε αυτό το συλλαλητήριο, σημαδεύτηκε από το γεγονός ότι πιο ανοιχτά εμφανιστήκαμε με τα επαναστατικά και κομμουνιστικά σύμβολά μας. Έχουμε τηρήσει με πειθαρχία τις συστάσεις των διοργανωτών να μην εμφανίζει η συλλογικότητα μας τα σύμβολα της. Ωστόσο, δεν θα μπορούσαμε να μην παρατηρήσουμε την παρέμβαση ατόμων με ακροδεξιά σύμβολα στα καπέλα τους, καθώς και τις πολυάριθμες θρησκευτικές σημαίες που έχουν πλέον κανονικοποιηθεί ως «ουδέτερες». Αυτό περιλαμβάνει τη σημαία «καμιά παραχώρηση» που εστιάζει στο Κοσσυφοπέδιο.
Παρατηρήσαμε κριτικά την ανοχή των ακροδεξιών στοιχείων, τα οποία ελπίζουμε θα μπουν στη θέση τους, πρωτίστως από περισσότερες ενέργειες των προοδευτικών δυνάμεων. Δεν διαταράσσουμε την ενότητα όταν δρούμε με σύμβολα αδελφοσύνης, όταν τα συνθήματά μας είναι πιο ακριβή και στοχευμένα, αν απλώς είμαστε πιο ορατοί, γιατί έτσι θα πρέπει να είναι.
Θρησκευτικά σύμβολα, όπως πανό εκκλησιών, σημαίες με την εικόνα του Ιησού, εικόνες και άλλα εκκλησιαστικά σύμβολα, προσπαθούν για περαιτέρω διείσδυση της θρησκευτικής συντηρητικής πολιτικής στην κοινωνία, αλλά και για να δώσουν μάχη ενάντια στην εκκλησιαστική ιεραρχία, την οποία επιθυμούν να παρουσιάσουν ως γενική μάχη στην κοινωνία. Όσοι φορούν εκκλησιαστικά σύμβολα αυτή τη στιγμή αντιπροσωπεύουν μια εξέγερση εναντίον του ηγέτη της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Πατριάρχη Πορφύριου, και των επισκόπων που έχουν ταχθεί εναντίον των διαδηλώσεων.
Αγωνιζόμαστε για την εκκοσμίκευση και πιστεύουμε ότι η εκκλησία δεν πρέπει να παρεμβαίνει στην κοινωνική ζωή. Θεωρούμε επίσης ότι όσοι αγωνίζονται για την εξουσία εντός της εκκλησιαστικής δομής θα πρέπει να το κάνουν στους χώρους που προορίζονται για αυτό, εκεί όπου λειτουργεί η εκκλησιαστική δομή. Με άλλα λόγια, ο αγώνας για την εξουσία στην Εκκλησία πρέπει να γίνει εντός της επικράτειας αυτής και ανάμεσα στο ποίμνιο της, όχι πέρα από αυτό.
Πρέπει να δηλώσουμε ότι ο αμεσοδημοκρατικός χαρακτήρας της φοιτητικής εξέγερσης εισάγει μια νέα ποιότητα στην πολιτική ζωή της Σερβίας. Η πολιτική των αστικών κοινοβουλευτικών κομμάτων είχε αποξενωθεί από τις μάζες. Τώρα, οι μάζες δημιουργούν την δική τους πολιτική, και αυτή των κομμάτων υστερεί, προσπαθώντας με παλιές παραδοσιακές τεχνικές -τα ΜΜΕ και τη χειραγώγηση- να ανακατευθύνουν την πορεία της διαδικασίας προς όφελός τους. Μέχρι στιγμής, δεν τα έχουν καταφέρει, χάρη στην οργάνωση των φοιτητικών συνελεύσεων στα κατειλημμένα πανεπιστήμια. Είναι επίσης σαφές ότι, παρά την τρομοκρατία που χρησιμοποιούν αυτή τη στιγμή, οι αρχές θα πρέπει να καταφύγουν σε εκλογές, καθώς στην πραγματικότητα δεν έχουν τη δύναμη για ανοιχτή δικτατορία, παρά τον υπερμεγέθη (και προφανώς εξοπλισμένο με μυστικά όπλα) αστυνομικό μηχανισμό. Αυτή είναι μια ευκαιρία να εμπλακούν όλοι εκείνοι που τώρα θέλουν να έρθουν στην εξουσία. Αν πιστεύουν στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, θα ήταν καλύτερα να προετοιμαστούν γι αυτό που έρχεται αντί να προσπαθούν να ανακατευθύνουν και να πάρουν τα ηνία ενός κινήματος που προφανώς δεν τους θέλει για ηγέτες.
Τελικά, η μεγάλη διαδήλωση του Βελιγραδίου, παρά την επακόλουθη φαινομενική αποκλιμάκωση, αντιπροσωπεύει μια νέα φάση σε αυτόν τον αγώνα. Τώρα, η τρομοκρατία μιας ομάδας επιχειρηματιών-εγκληματιών της αστικής τάξης πρέπει να σπάσει, από ένα κίνημα που φέρνει πρόοδο στην πολιτική ζωή και τις αγωνιστικές δυνάμεις μέσα στη σερβική κοινωνία.
Εμείς, ως πολιτική συλλογικότητα, δεν συμμετέχουμε στον αγώνα για την εξουσία σε αυτή τη διαδικασία. Στόχος μας είναι να ενισχύσουμε τα προοδευτικά στοιχεία, να βοηθήσουμε την οργάνωσή τους και να κάνουμε ορατή την κριτική στον καπιταλισμό, καθώς ο θεμελιώδης χαρακτήρας του καπιταλισμού είναι η παραγωγή τέτοιων τραγωδιών, όπως αυτή που συνέβη στο Νόβι Σαντ ή τώρα στο Κότσανι (σ.σ. Βόρεια Μακεδονία).
Ο αγώνας μας ξεπερνά την αλλαγή μιας κυβέρνησης μέσα στην ίδια νομική και πολιτική τάξη. Ξεπερνά την πολιτική σε μία μόνο χώρα. Ισχύει για όλους όσους πέφτουν ως θύματα καθημερινά στη Σερβία, την Κροατία, την Ελλάδα, τη Μακεδονία και όλα τα μέρη του κόσμου, όπου οι αντιφάσεις του καπιταλισμού βρίσκονται στη ρίζα των τραγωδιών.
Αγωνιζόμαστε για δικαιοσύνη που δεν θα έρθει από τα δικαστήρια.
Τώρα – ενάντια στην τρομοκρατία των αρχών!
Κόκκινη Πρωτοβουλία / Κόκκινη Δράση (Σερβία / Κροατία)
