Ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός είναι σοβαρά πληγωμένος, ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις στο Ουκρανικό, καθώς ο Τραμπ μοιάζει να πετά την ΕΕ σαν… στυμμένη λεμονόκουπα. Οι «27» είναι κατακερματισμένοι και έχουν πάθει βέρτιγκο όσον αφορά τον προσανατολισμό τους, όπως αποτυπώνεται στις αμήχανες δηλώσεις επισήμων και τους τίτλους των μεγάλων ΜΜΕ. Προσοχή, όμως: Το πληγωμένο θηρίο θα γίνει ακόμη πιο επιθετικό και επικίνδυνο για τους λαούς της Ευρώπης.
Ουκρανικό – ερώτημα πρώτο
Υπάρχει, άραγε, στις τελευταίες κινήσεις του Τραμπ για το Ουκρανικό κάτι το απρόσμενο ή που να προκαλεί έκπληξη; Η αλήθεια είναι πως μάλλον όχι. Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, άλλωστε, είχε προαναγγείλει την επικοινωνία και την (επικείμενη) συνάντησή του με τον Πούτιν, με αντικείμενο τον τερματισμό του πολέμου. Είχε δε ξεκαθαρίσει, όπως και αρκετοί συνεργάτες του, ότι θα επιδιώξει να τον τελειώσει με ένα συμβιβασμό, ενδεχομένως και οδυνηρό για τους Ουκρανούς. Είχε ισχυριστεί, επίσης, πως με τον ίδιο στην εξουσία δεν θα τίθονταν ποτέ ζήτημα ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Είχε, τέλος, φροντίσει εγκαίρως να απαιτήσει ανταλλάγματα από το Κίεβο για τα δισ. της βοήθειας που του έχουν δώσει μέχρι σήμερα οι ΗΠΑ – κάτι που φαίνεται πως μεταφράζεται στην ελεύθερη πρόσβαση στον τεράστιο φυσικό πλούτο που υπάρχει στο ουκρανικό έδαφος.
Ουκρανικό – ερώτημα δεύτερο
Αν το παζάρι Τραμπ και Πούτιν οδηγήσει σε εκεχειρία ή σε συνθήκη ειρήνης (κάτι αμφίβολο για την ώρα), μήπως ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι όντως ένας ειρηνοποιός; Αυτό το συμπέρασμα κρύβει το δάσος πίσω από το δέντρο – για δύο κυρίως λόγους: Ο ένας είναι ότι οι Αμερικανοί είναι ήδη οι μεγάλοι κερδισμένοι και δεν έχουν λόγο να διακινδυνεύσουν μια ολοκληρωτική στρατιωτική ήττα των εκλεκτών τους. Ουσιαστικά, έχουν εδραιώσει την αδιαμφισβήτητη ηγεμονία τους στη Δύση, ειδικά έναντι της Ευρώπης, ενώ έχουν αποδυναμώσει οικονομικά τη Ρωσία και την αστική της τάξη, που έχασε αρκετά προνόμιά της και θα χρειαστεί χρόνο για να «γλύψει τις πληγές» της. Ο δεύτερος είναι ότι κατοχυρώνοντας τα κέρδη τους σε αυτό το μέτωπο, θα επιδιώξουν να στρέψουν όλη τους την προσοχή στον μεγάλο και στρατηγικό αντίπαλο – την Κίνα.
Ουκρανικό – ερώτημα τρίτο
Ποιά θα έπρεπε, θεωρητικά έστω, να είναι η ορθή αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική γραμμή σε αυτή τη συγκυρία – στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αλλά και για τους λαούς Ουκρανίας και Ρωσίας, οι οποίοι έχουν πληρώσει το «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» με ποταμούς αίματος; Ορισμένοι θα σπεύσουν να πουν ότι δικαιώθηκαν, καθώς η στάση Τραμπ συνιστά παραδοχή ήττας και ένα ηχηρό χαστούκι για ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Άλλοι θα ισχυριστούν πως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, ενώ θα υπάρξουν και κάποιοι που θα θεωρήσουν πως η «παρένθεση» του πολέμου τελείωσε και έρχεται η «νέα Γιάλτα» και μια μακρόχρονη ειρήνη. Στην πραγματικότητα, τώρα ανοίγει μια νέα και πιο επικίνδυνη σελίδα ανταγωνισμών, χωρίς «ενδιάμεσους». Έτσι, το καθήκον της ανατροπής όλων των κυβερνήσεων του κεφαλαίου και του πολέμου, σε Δύση και Ανατολή – με πρώτες αυτές των Ζελένσκι και Πούτιν – είναι ακόμη πιο επιτακτικό.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 15-16 Φεβρουαρίου
