Γιώτα Ιωαννίδου
Ισοπέδωσαν τη Γάζα με τον πόλεμό τους στο πλευρό των δολοφόνων του Ισραήλ. Τώρα θέλουν να την ξανακτίσουν για λογαριασμό τους. Δεν τους αρκούν τα κέρδη από παλιότερα σχέδια ανοικοδόμησης, με τον ενοχλητικά ανυπόταχτο λαό της, στα πόδια τους.
«Η Γάζα να γίνει Ριβιέρα των πλουσίων». Με αυτή την πρόταση μετέφρασε ο Ντόναλντ Τραμπ την προτροπή του Ίλον Μασκ για έναν όμορφο κόσμο των επιχειρήσεων, ενώ διακήρυττε πως θα καρφώσει σημαία ιδιοκτησίας ΗΠΑ σε έναν άλλον πλανήτη. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε την απαίτηση του να καρφώσει πάνω στα συντρίμμια της Γάζας την ταμπέλα «εργοτάξιο κατεδαφίσεων», προσεχώς οικόπεδα με θέα. Και προς τούτο απέστειλε επί τόπου τον απεσταλμένο του, Στιβ Γουίντκοφ μεγαλοκατασκευαστή ακινήτων.
Ο κυνικός κόσμος των επιχειρήσεων σε κοινή θέα! Απογυμνωμένος από εύηχες αναλύσεις και καλολογικά στοιχεία. Ένας κόσμος που διακηρύσσει ότι θα κτιστεί πάνω στα συντρίμμια και τον θάνατο χιλιάδων Παλαιστινίων, με τον διωγμό από τη λεηλατημένη γη τους προς άλλες χώρες.
Την ίδια ώρα χιλιάδες μητέρες κρατώντας τα μικρά σφιχτά στον κόρφο τους διαβαίνουν τον δρόμο της επιστροφής. Με ένα μπογαλάκι ελπίδες στα χέρια και δυο σπίθες χαμόγελο βαδίζουν τον παραλιακό δρόμο της Γάζας. Τον μόνο καθαρό από τα συντρίμμια. Κοιτούν τον ήρεμο κυματισμό της θάλασσας και ονειρεύονται να βρουν έστω ένα τσιτάκι ύφασμα από την παλιά σιρμαγιά τους για να το κάνουν σημαία των νέων προσδοκιών τους. Διψασμένοι, πεινασμένοι, ξέπνοοι βαδίζουν στην κόψη μιας ειρήνης αμφίβολης. Τους αρκεί αυτή η γωνιά του χρόνου για να θάψουν τους νεκρούς τους, να θρηνήσουν και να θυμηθούν πώς είναι η ζωή χωρίς φόβο, να ξεκινήσουν πάλι από την αρχή.
Σε αυτή την ιερή στιγμή για κάθε άνθρωπο, η καπιταλιστική ειρήνη δείχνει ότι έχει τα ίδια απαίσια χαρακτηριστικά με τον πόλεμό τους. Στη θέση των βομβαρδισμών και του θανάτου οι επιχειρηματίες που κέρδισαν από αυτόν έρχονται να μεγεθύνουν τα οφέλη τους με τον αργό, προδιαγεγραμμένο θάνατο της εθνοκάθαρσης και του διωγμού. Χάριν των μεγιστάνων των realestate, που πλέον εγκαταστάθηκαν στα προεδρικά αξιώματα και δεν έχουν ανάγκη τους καλούς τρόπους του αστικού πολιτικού προσωπικού, κρύβουν τα ματωμένα χέρια τους, για να υπογράψουν τις νέες συμφωνίες. Η βαρβαρότητα του κέρδους γυμνή, κυνική χωρίς φτιασίδια και φιλανθρωπική υποκρισία.
Κάποτε οι ΗΠΑ και οι νατοϊκοί εταίροι τους σκότωναν τους λαούς της γης για να τους σώσουν από τους «τρομοκράτες». Απαιτούσαν την ηγεμονία τους πάνω στους απίστους για να τους εκπολιτίσουν. Κάλυπταν την απληστία τους με σχέδια Μάρσαλ. Έστελναν συμπυκνωμένο γάλα στα παιδιά που λήστευαν την τροφή τους. Μοίραζαν ληγμένα φάρμακα στους σακατεμένους. Τώρα αλαζονικά πετούν στην άκρη τα προσχήματα.
Ισοπέδωσαν τη Γάζα με τον πόλεμό τους στο πλευρό των δολοφόνων του Ισραήλ. Τώρα θέλουν να την ξανακτίσουν για λογαριασμό τους. Δεν τους αρκούν τα κέρδη από παλιότερα σχέδια ανοικοδόμησης, με τον ενοχλητικά ανυπόταχτο λαό της, στα πόδια τους. «Εκκαθαρίστε τη Γάζα από όλα τα συντρίμμια» φωνάζει ο Τραμπ.
Με ένα μπογαλάκι ελπίδες στα χέρια και δυο σπίθες χαμόγελο βαδίζουν τον παραλιακό δρόμο της Γάζας
Ο επιχειρηματίας μίλησε στο όνομα του καπιταλιστικού συστήματος που υπηρετεί. Σύσσωμοι εξάλλου οι κεφαλαιοκράτες παντός τύπου υποκλίθηκαν μετά την ορκωμοσία του, προσφέροντας τουλάχιστον ένα εκατομμύριο ο καθένας στον βωμό του. Οι Ευρωπαίοι ψελλίζουν μισόλογα και κρατούν καβάτζες για την επόμενη ημέρα. Μη τυχόν και μια άκομψη γλώσσα τους αφήσει πίσω στο μοίρασμα της λείας. Γιατί όχι λοιπόν! Ανοικοδόμηση της κάθε Γάζας για πλούσιους τουρίστες και με τον λαό της υπηρέτες ή διωγμένους. Ιδού η καπιταλιστική βαρβαρότητα όλων των σχεδίων ανοικοδόμησης, όλων των πολέμων. Εκτοξεύει κατευθείαν έναν εμετό φρίκης στο πρόσωπο του πλανήτη.
Κάποτε, πριν 15 περίπου χρόνια, η Πρωτοβουλία εκπαιδευτικών σωματείων «Ένα σχολείο για τη Γάζα» διακήρυξε ότι οι λαοί θα σταθούν δίπλα- δίπλα και θα ξανακτίσουν με την αλληλεγγύη τους τα σχολεία που το κράτος του Ισραήλ γκρέμιζε. Κατόρθωσε ένα πρωινό του Ιούνη να περάσει από τη Ράφα και να ξεκινήσει να κάνει τη διακήρυξη αυτή πράξη. Γυρνώντας πίσω μετέφερε στις σχολικές αίθουσες λίγη άμμο, παιδικές ζωγραφιές και ένα μήνυμα από τους κατοίκους της Γάζας: «Αποδείξατε ότι η συνείδηση της ανθρωπότητας δεν είναι νεκρή…Μαζί οι δυο λαοί θα σμιλέψουν την πέτρα της ελπίδας, παρμένη από τα βουνά της απελπισίας, μετατρέποντας την αδικία σε δικαιοσύνη». Σήμερα οφείλουμε να σταθούμε απέναντι σε κάθε καπιταλιστικό ανθρωποειδές, τραμπικό ή άλλο, με προδιαγραφές ΑΙ ή μη. Τα παιδιά της Γάζας θα κοιτούν τον ορίζοντα της θάλασσάς τους, πλατσουρίζοντας σε ηλιαχτίδες ονείρων κάθε στιγμή!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 8-9 Φεβρουαρίου
